Πρέπει;

Ακούς μια φωνούλα παιδική που ξυπνάει τις αισθήσεις σου. Βλέπεις το δωμάτιο σαν πεδίο μάχης. Παντού πεταμένα και μπερδεμένα παιχνίδια. Αυτοκινητάκια, κουκλάκια, πολύχρωμες μπάλες. Όλα να δηλώνουν την παρουσία τους με ένα ελάχιστο σημάδι. Νοιώθεις τελικά ότι αυτό που ζεις δεν είναι η πραγματικότητα αλλά ένα όνειρο που δεν θέλεις να τελειώσει. Και μετά καταλαβαίνεις ότι πράγματι είναι η αληθινή ζωή.

Και σ’ αυτή τη ζωή το πρώτο λόγο τον έχουν κάποιοι που, πιθανόν, δεν περίμενες ότι θα τον είχαν. Πάντοτε πίστευες άλλωστε ότι ελέγχεις την κατάσταση και φυσικά όλη τη ζωή σου. Μα δεν είναι αυτή η αλήθεια.

«Μπαμπά κότσι», σου λέει και δείχνει ένα αυτοκινητάκι κατακόκκινο σαν τα μαγουλάκια του. «Ο παππούς έκανε το καθήκον του και του έμαθε την πρώτη λέξη στα ουγγαρέζικα», σκέφτεσαι. Ότι έκανε και μαζί σου.

Η προηγούμενη γενιά έκανε το καθήκον της. Εμείς θα μπορέσουμε να το κάνουμε; Και δεν είναι μόνο να είσαι καλός πατέρας. Να του φέρνεις δηλαδή δώρα, να του προσφέρεις ότι περισσότερο μπορείς, να το πηγαίνεις βόλτα με το αυτοκίνητο, να του δίνεις χρήματα αύριο μεθαύριο. Το ζήτημα είναι να του δείξεις πώς να ζει τις απλές καθημερινές πράξεις. Να του δώσεις τη δυνατότητα να μυρίσει το βρεγμένο χώμα μετά από βροχή, να τσιμπηθεί από το αγκάθι της τριανταφυλλιάς καθώς θα προσπαθεί να το κόψει από το φυτό και όχι από ένα υβρίδιο θερμοκηπίου, να ανεβεί πάνω σε ένα δέντρο και να ζήσει την αγωνία για το αν θα το αντέξει το κλαδί, να γεμίσουν τα νύχια του με λάσπη καθώς θα φτιάχνει μικρά φανταστικά πραγματάκια από πηλό, να πάρει την πασχαλίτσα και να της τραγουδήσει «πασχαλίτσα, πασχαλιά…», να παίξει κρυφτό και να κρυφτεί σε ένα χωράφι με καλαμπόκια και μετά να μαζέψει τα καρπό, να ανάψει φωτιά και να ψήσει, να μοσχομυρίσει η οικουμένη.

Αυτά πρέπει να του δείξεις.

Μηνύσεις και χαστούκια

Στην πλαϊνή μπάρα του blog υπάρχει μια έκκληση για την Κορώνεια. Τοποθετήθηκε εδώ και πολύ καιρό πιστεύοντας ότι η σωτηρία της λίμνης είναι πλέον καθήκον όλων των φορέων και των πολιτών του νομού Θεσσαλονίκης. Πίστεψα και πιστεύω ότι μόνο μια μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης, διαμαρτυρίας και προσπάθειας επίλυσης μπορεί να συνεισφέρει στη λύση του προβλήματος. Μια καμπάνια που μπορεί να περιλάβει όλους τους θεσμικούς και μη φορείς του νομού και θα τους κάνει κοινωνούς του προβλήματος. Ξεπερνώντας ιδεολογικές προκαταλήψεις, πολιτικούς καιροσκοπισμούς και πολιτικές κοστολογήσεις τοπικού ενδιαφέροντος μπορούμε να δράσουμε ως μια κοινωνία ευρωπαϊκών προδιαγραφών και να συμμετάσχουμε ενεργά στη σωτηρία της λίμνης. Σε μια τέτοια καμπάνια θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν όλοι οι τρόποι που υπάρχουν για να γνωστοποιηθεί αλλά και να επιλυθεί το πρόβλημα (συλλογή υπογραφών, καταγγελία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου, συναυλίες, happenings, ακτιβιστικές ενέργειες κ.α.).

Σε μια τέτοια, φαντάζομαι, λογική εντάσσεται και η κατάθεση μηνυτήριας αναφοράς για παράβαση καθήκοντος κατά του νομάρχη από τους επικεφαλής δύο παρατάξεων της αντιπολίτευσης. Αναρωτιέμαι οι άλλες δύο ή και τρεις παρατάξεις που ήταν;

Και μέσα σ'όλα αυτά ήρθε και το χαστούκι της απόρριψης της χώρας μας από το Κιότο. Η αποβολή όμως δεν έγινε γιατί υπερβήκαμε τους ρύπους (άλλωστε σε μια τέτοια περίπτωση θα πληρώναμε το κατιτί μας), αλλά γιατί ούτε καν τους μετρούσαμε! Δεν μπορέσαμε δηλαδή, ούτε ένα αξιόπιστο σύστημα μετρήσεων των ρύπων να εφαρμόσουμε.
Κι άντε να δεχτώ ότι η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ είναι ανεύθυνη (που και λίγο της είναι αυτός ο χαρακτηρισμός), δεν μπορώ όμως να μη μιλήσω για μέρος της επιστημονικής κοινότητας που εντάσσεται στις δραστηριότητες του υπουργείου, που δεν μίλησε και δε ξεσήκωσε το κόσμο. Οπότε με περίσση χάρη έρχεται τώρα ο υφυπουργός και καταγγέλει (για να φύγουν οι αμαρτίες από επάνω του) τους επιστήμονες του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Για ένα θέμα που είναι πρωτίστως πολιτικό και κατόπιν επιστημονικό θα έπρεπε να υπάρξει πολιτική κάλυψη των επιστημόνων. Μια κάλυψη που θα μπορούσαν να τη επιζητήσουν και μόνοι τους από την ίδια την κοινωνία, κάνοντας ευρύτερα γνωστό το θέμα.

Πρώτα διασυρόμαστε και μετά ψάχνουμε ενόχους.

Ο δρόμος ήταν γεμάτος;

Σήμερα το πρωί μπροστά από τη μονάδα χορήγησης υποκαταστατών του ΟΚΑΝΑ πραγματοποιείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την εγκληματικότητα στην Σταυρούπολη. Ο διοργανωτής είναι ο Δήμος. Προφανώς ο συνειρμός γίνεται με άμεσο αυτοματισμό. ΟΚΑΝΑ ίσον εγκληματικότητα, συνεπάγεται ότι οι ασθενείς και οι χρήστες που δεν συμμετέχουν στο πρόγραμμα αλλά περιφέρονται τριγύρω από το χώρο είναι εγκληματίες.

Οι εισηγούντες την συγκέντρωση διαμαρτυρίας θα ισχυριστούν την ήπια και πολύ σωστή πρόταση περί διασποράς του προγράμματος σε ακόμη περισσότερες μονάδες, κατά κύριο λόγο εντός των νοσοκομειακών μονάδων. Όλο αυτό το σχέδιο όμως σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας (διαμαρτύρομαι για τι;) θα καταποντιστεί από τις άναρθρες κραυγές του «αγανακτισμένου» πολίτη και το μόνο που θα φανεί δεν θα είναι το ΝΑΙ στη ζωή αλλά το ΟΧΙ στον ΟΚΑΝΑ.

Όταν οι πολιτικές ηγεσίες, κεντρικές και τοπικές, ξεπεράσουν το σύνδρομο του πολιτικού κόστους και καταλάβουν ότι σε μια ευνομούμενη κοινωνία, τα ελάσσονα κοινωνικά τμήματα χρειάζονται μεγαλύτερη στήριξη από τη «μανία» της πλειοψηφίας, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για σύγχρονη δημοκρατική, μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινη κοινωνία.

Δηλώνω ότι εγώ είμαι αντίθετος προς οποιαδήποτε τέτοια συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

Ενημερωτικά και οι δύο δημοτικοί σύμβουλοι που είναι μέλη του ΣΥΝ και συμμετέχουν στη Διοίκηση καταψήφισαν (οι μόνοι στο Δημοτικό Συμβούλιο) την πρόταση για την διοργάνωση αυτής της συγκέντρωσης.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ (ο κεντρικός πυρήνας είναι ο ίδιος) αλλά και στα κατά καιρούς σχόλια και τις αντιπαραθέσεις με τον Δείμο του Πολίτη

Η περσινή προσπάθεια επαναλαμβάνεται και φέτος. Φέρτε το μπλοκάκι σας, εκφράστε τους μύχιους πόθους σας και μην τρομάζετε. Κι εμείς ερασιτέχνες είμαστε...

Τι στοίχημα βάζεις;

Τα αποτελέσματα των εκλογών του Σεπτεμβρίου αλλά και οι μετεκλογικές δημοσκοπήσεις, δημιούργησαν μια ιδιαίτερη ευφορία στα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΝ. Μια ευφορία που χαρακτηρίστηκε από εκλάμψεις αυτοεπιβεβαίωσης κάποιων αλλά και προβληματισμού από κάποιους άλλους. Κυρίως τα στελέχη της λεγόμενης πλειοψηφίας του κόμματος προσπάθησαν να δείξουν ότι η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή που με τη στρατηγική της σημασία προσδιόρισε το αποτέλεσμα. Η επιχειρηματολογία αυτή συνεχίστηκε και στο μόλις περατωθέν 5^ο Συνέδριο του ΣΥΝ.

Είναι πασίδηλο βέβαια ότι η προεκλογική εικόνα αλλά και η διατυπωμένη πολιτική ατζέντα δεν ήταν, επ’ ουδενί ,απόρροια της διακήρυξης του ΣΥΡΙΖΑ. Θα υποστηρίζαμε εδώ ότι η πολιτική οξύνοια του Α. Αλαβάνου οδήγησε και την προεκλογική συζήτηση αλλά και τις διαφαινόμενες ελπίδες από μερίδα των πολιτών, σε άλλα μονοπάτια από αυτά της διακήρυξης. Θα λέγαμε δηλαδή ότι για μια ακόμη φορά η κοινωνία απέδειξε ότι το βλέμμα είναι στραμμένο στο δάσος και όχι στο δέντρο. Ότι το ουσιώδες της ανάδειξης μιας εναλλακτικής πρότασης για τη χώρα και του ξεπεράσματος της κρίσης απαξίωσης του πολιτικού συστήματος προς προοδευτικότερες κατευθύνσεις είναι αξιολογικά σημαντικότεροι παράγοντες σε σχέση με την Οκτωβριανή επανάσταση και τις επιπτώσεις της.

Είναι γεγονός ότι πολλοί υποστηρίζουν ότι ζούμε το τέλος της Μεταπολίτευσης. Πιο συγκεκριμένα αναφέρονται το τέλος του δικομματισμού. Θα λέγαμε, με μεγαλύτερη ίσως σαφήνεια ότι διαβιούμε την εποχή της μετα-Μεταπολίτευσης. ¨Ένα πολιτικό σκηνικό δηλαδή συνεχώς διαμορφούμενο, συνεχώς ανανεωνόμενο και ταυτόχρονα τόσο διφορούμενο που τα αναλυτικά εργαλεία σκέψης που υπάρχουν από τις προηγούμενες δεκαετίες αποδεικνύονται ανίκανα να εφαρμόσουν ένα αυτόνομο μοντέλο ανάλυσης της σημερινής πραγματικότητας. Αυτό δείχνει ότι όποια πολιτική οντότητα μπορεί να συνδυάσει απόψεις, ιδέες, πρακτικές, γίνει δηλαδή πιο πολυσυλλεκτική, και ταυτόχρονα παρουσιάσει ένα επικαιροποιημένο πρόγραμμα για τη χώρα με όραμα, προοπτική και σαφήνεια προτεραιοτήτων, είναι αυτή που θα οδηγήσει και τις εξελίξεις στο άμεσο μέλλον.

Σε ένα τέτοιο μετασχηματιζόμενο πολιτικό περιβάλλον η Αριστερά δεν μπορεί να είναι απούσα. Αντίθετα πρέπει να είναι πρωταγωνίστρια και δημιουργός των εξελίξεων. Πρέπει να παράγει πολιτικά γεγονότα που θα ταρακουνούν τα λιμνάζοντα νερά του συστήματος αλλά ταυτόχρονα θα καταθέτει και θα υπερασπίζεται την εναλλακτική της πρόταση. Μια πρόταση που θα εμπνέεται από τον κόκκινο μεταρρυθμισμό και τον πράσινο ριζοσπαστισμό, από την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου και την χρήση του προς όφελος του κοινού καλού, από έναν αριστερό ευρωπαϊσμό που θα στοχεύει στην πολιτική ενοποίηση μιας Ευρώπης κοινωνικής, οικολογικής, δημοκρατικής, φιλειρηνικής, που θα στέκεται απέναντι από κάθε είδους μορφής ανάπτυξης που δε σέβεται το περιβάλλον ενώ ταυτόχρονα θα δίνει αναπτυξιακή προοπτική μέσα από ένα διαφορετικό μοντέλο.

Μια πρόταση που μπορεί να αγγίζει ταυτόχρονα τους μισθωτούς της μεσαίας τάξης και τους νέους εργαζόμενους των 400 ευρώ, που θα ορίζει άξονες εξωτερικής πολιτικής με γνώμονα το σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, που θα ενισχύει το ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και θα οδηγεί σε μια ανασυγκρότηση του κράτους μέσω της αιρετής περιφερειακής διάρθωσης.

Ταυτόχρονα έχουμε ανάγκη από μία Αριστερά που δε θα κοιτάζει τις νέες τεχνολογίες με φόβο, που θα ενισχύει τις νέες μορφές συντροφικότητας, που θα αγωνίζεται με κάθε μέσο για τον εκσυγχρονισμό του δημοσίου. Μία Αριστερά που δεν θα λοιδορεί απόψεις και επιλογές αλλά με τον πολιτικό της λόγο και τις διακηρυγμένες θέσεις της θα μπορεί να αποδείξει το ορθό της πολιτικής της άποψης.

Στόχος πρέπει να είναι μια Αριστερά που δεν θα ανατροφοδοτείται από μύθους του παρελθόντος αλλά θα δημιουργεί ρεαλιστικά προτάγματα για τη νέα εποχή. Τη στιγμή που η κοινωνία απευθύνει ευήκων ους προς την Αριστερά, τη στιγμή που τις απευθύνεται η πρόσκληση-πρόκληση, δεν θα πρέπει να κανένα τρόπο να αφεθεί μετέωρη αυτή η πρόκληση. Αντίθετα πρέπει να αδράξει την ευκαιρία και να κάνει γνωστά τα δικά της επίδικα.

Εδώ κατά την ταπεινή μου γνώμη βρίσκεται και το στοίχημα της νέας ηγεσίας του ΣΥΝ. Μια ηγεσία που δεν πρέπει να είναι συναινετική – με τη λογική των εσωκομματικών ισορροπιών – άρα παραλυτική. Που δεν πρέπει να είναι ηγεσία του laissez faire και αναζήτησης του εσωτερικού εχθρού, άρα διαλυτική. Αλλά να είναι μια ηγεσία συνθετική και μετασχηματιστική προς όφελος και του κόμματος αλλά και της κοινωνίας. Να βρει δηλαδή εκείνη την κινητήριο δύναμη ώστε να λειτουργήσει μετασχηματιστικά για την Αριστερά, την πολιτική, την κοινοβουλευτική δημοκρατία και τη χώρα.

Πρόσκληση για να πάρουμε τους δρόμους εν Ευόσμω

Το τσαλίμι προσκαλεί κι εμείς αποδεχόμαστε την πρόσκληση. Είναι καλό να πάμε πολλοί για να τους ευχηθούμε "Πάντα τέτοια". Άλλωστε τόσοι καλοί φίλοι, δεν μπορεί, κάτι καλό έχουν ετοιμάσει.

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ - ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Το στρατόπεδο Παύλου Μελά αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα σημεία αναφοράς στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Ιστορικός τόπος, χώρος μαρτυρίου και τώρα η μοναδική ελπίδα για ένα Μητροπολιτικό Πάρκο – ανάσα ζωής για όλη τη Θεσσαλονίκη. Για μια Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα της Ευρώπης στα μικροσωματίδια , με τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους και με το λιγότερο πράσινο ανά κάτοικο. Σε μια τέτοια πόλη, που ασφυκτιά κάτω από το βάρος χιλιάδων τόνων τσιμέντου και χιλιάδων αυτοκινήτων, ταυτόχρονα με τον χαρακτηρισμό της Δυτ. Θεσσαλονίκης ως την πιο υποβαθμισμένη περιοχή του πολεοδομικού συγκροτήματος, είναι αναγκαία όσο ποτέ η διαμόρφωση των τελευταίων ελάχιστων ελεύθερων χώρων, όπως τα στρατόπεδα, σε χώρους πρασίνου, αναψυχής, συνάντησης και επικοινωνίας των πολιτών.

Προς αυτήν την κατεύθυνση όλα αυτά τα χρόνια η τοπική κοινωνία αναζητεί τρόπους ανάδειξης του προβλήματος και διεκδίκησης του δίκαιου αιτήματος. Δημοτικές αρχές, σύλλογοι και φορείς της πόλης, απλοί πολίτες με συγκεκριμένες δράσεις κάνανε σαφές το μέλλον που διεκδικούν για το στρατόπεδο Παύλου Μελά. Και σ’ αυτό το μέλλον το μόνο που βλέπουν είναι το πράσινο. Πιο συγκεκριμένα απορρίπτεται η οποιαδήποτε πρόθεση τσιμεντοποίησης, οικοπεδοποίησης ή τεμαχισμός του χώρου. Σχηματικά η επιδίωξη είναι «ούτε ένα κυβικό μπετόν παραπάνω». Σε αυτό το πλαίσιο φυσικά απορρίπτεται η επιδίωξη του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης για δημιουργία οικισμού αξιωματικών, μιας και η συγκεκριμένη επιλογή θα φορτώσει το ήδη επιβαρημένο περιβάλλον με ακόμη περισσότερο τσιμέντο. Με αυτό το σκεφτικό απορρίπτεται και οποιαδήποτε άλλη δόμηση, ακόμη και κοινωνικών υπηρεσιών (π.χ. κτίριο ΙΚΑ ή Δημαρχείου). Από την άλλη πρέπει να επιδιωχθεί η ανακαίνιση και η αξιοποίηση των όποιων αξιόλογων, αρχιτεκτονικά αλλά και ιστορικά, κτιρίων υπάρχουν στο χώρο, για την ανάδειξη της ιστορικότητας του αλλά και για να δώσουν το έναυσμα για την φιλοξενία δημιουργικών και ζωντανών δράσεων στα πλαίσια του Μητροπολιτικού Πάρκου. Ταυτόχρονα, η όποια υπεραξία αποκτηθεί με τη δημιουργία του Πάρκου πρέπει να αποδοθεί στην κοινωνία και όχι σε οργανωμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Είναι γεγονός βέβαια ότι ένα τέτοιο σχέδιο απαιτεί όλες τις δυνάμεις του τόπου σε εγρήγορση. Απαιτεί πολιτική βούληση από την ηγεσία του Υπουργείου, κάτι που δεν έδειξε ότι έχει μέχρι στιγμής. Απαιτεί την κατανόηση της ευθύνης που αναλογεί σε κάθε πολιτική δύναμη της Θεσσαλονίκης. Απαιτεί ρήξεις με την κεντρική εξουσία από μεριάς Αυτοδιοίκησης. Απαιτεί υπερτοπική συνεννόηση και δράση και φυσικά ένα ζωντανό και ελπιδοφόρο κίνημα ενεργών πολιτών που θα είναι ο κινητήριος μοχλός για τη διασφάλιση του χώρου προς όφελος της τοπικής κοινωνίας.

Το όνειρο για μια αξιοβίωτη και περιβαλλοντολογικά αναβαθμισμένη Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Προτάσσοντας το ανεπανάληπτο του περιβάλλοντος και στηρίζοντας την πρόταση για ένα ευρύ δίκτυο Μητροπολιτικών Πάρκων (στρατόπεδο Κόδρα, Γ’ΣΣ, στρατόπεδα Δυτ. Θεσσαλονίκης-Παύλου Μελά) είναι δυνατό η Θεσσαλονίκη να σταματήσει να είναι συνώνυμο της υποβάθμισης και της μόλυνσης.

Ας ευχηθούμε τα πρώτα βήματα να γίνουν το 2008.

Προσπάθεια απάντησης στο υπάρχον μοντέλο ανάπτυξης

Η πλήρης αποδόμηση του παραγωγικού ιστού της χώρας και η δημιουργία μιας οικονομίας κατά βάση υπηρεσιών, χαρακτηρίζει τη γενικότερη πολιτική των κυβερνήσεων της τελευταίας δεκαετίας. Έντεχνα το ΠΑΣΟΚ και άτεχνα η ΝΔ, δημιούργησαν εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε να μιλάμε αυτή τη στιγμή για την αποβιομηχάνιση της χώρας. Κι εδώ φαίνεται το πραγματικό διαρθρωτικό έλλειμμα των κοινωνικών και οικονομικών υποδομών. Δηλαδή από τη μια μεριά η αντίδραση του επιχειρηματικού κόσμου απέναντι στις παγκοσμιοποιημένες διαδικασίες είναι σπασμωδική και κινείται στη λογική, όχι της ανάπτυξης τομέων με υψηλή προστιθέμενη αξία, αλλά στη λογική της μείωσης του κόστους εργασίας. Από την άλλη η αντίδραση του κόσμου της εργασίας στηρίζεται κατά κύριο λόγο στη διατήρηση κεκτημένων που δε συνάδουν με τη σύγχρονη εποχή (πχ μονιμότητα χωρίς αξιολόγηση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα).

Το μεγάλο ερωτηματικό για την Αριστερά είναι ο τρόπος που πρέπει να κινηθεί στη σύγχρονη πραγματικότητα. Γιατί η Αριστερά δεν μπορεί να εμπνεύσει μεγάλα κομμάτια της μισθωτής εργασίας; Γιατί υπάρχει η κρίση και η απαξίωση του κοινωνικού μοντέλου ιδιαίτερα στην Ευρώπη, αλλά και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα;

Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν τρεις βασικές κατηγορίες αιτιών:

1) Κοινωνικές αιτίες:

- Η παρακμή της βιομηχανικής εργατικής τάξης και η είσοδός της σε ένα μετα-φορντικό ή μετα-ταιηλοριστικό μοντέλο παραγωγής όπου ο εξειδικευμένος εργάτης έχει δώσει τη θέση του σε multi-skill μισθωτούς.

- Η ενδυνάμωση των μεσαίων μισθωτών τάξεων, των απασχολούμενων σε εξειδικευμένες πνευματικές εργασίες.

- Η διαφοροποίηση εντός της τάξεων των μισθωτών (μισθωτοί δημοσίου, μισθωτοί μεγάλων επιχειρήσεων με ισχυρούς συνδικαλιστικούς φορείς, μισθωτοί μικρομεσαίων επιχειρήσεων, μισθωτοί πολύ μικρών βιοτεχνικών επιχειρήσεων, ατυπικοί μισθωτοί, μετανάστες μισθωτοί, προσωρινοί μισθωτοί κλπ).

2) Ιδεολογικές αιτίες:

- Η αποσάθρωση της εργατικής κουλτούρας.

- Η υποχώρηση της ταξικής συνείδησης.

- Η επέκταση του εγωιστικού ατομικισμού.

3) Πολιτικές αιτίες:

- Η απομάκρυνση των συνδικάτων από τους χώρους εργασίας.

- Η χαλάρωση των δεσμών των κομμάτων με ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας και γενικότερα με αυτό που ονομάζουμε κοινωνία των ενεργών πολιτών.

- Η απομόνωση των ηγετικών ελίτ από τη βάση των κομμάτων.

- Η κρίση της κομματικής δράσης και συμμετοχής. Στη σημερινή εποχή είναι ιδιαίτερα δύσκολο να μιλήσουμε για ελκτικά προς εν δυνάμει νέα μέλη, κομματικά περιβάλλοντα όταν συνεχίζουν αυτά να διέπονται από μια κλειστή πυραμιδική κάθετη οργανωτική δομή, μη αφήνοντας και εγκλωβίζοντας τις οριζόντιες γραμμές επικοινωνίας και δράσης.

Πρέπει επίσης να καταλάβουμε και κάτι άλλο. Οι αναπτυγμένες κοινωνίες μας είναι καπιταλιστικές και εμπορευματικές. Οι πολίτες αποτελούν στόχο μιας υπερπροσφοράς αγαθών και υπηρεσιών με αποτέλεσμα τον ελεύθερο χρόνο τους να τον διαθέτουν στη κατανάλωση παρά στη δημόσια δράση. Με αυτό το συμπέρασμα καταντά πιο επιτακτική η ανάγκη για τη δημιουργία ενός σοβαρού και ισχυρού καταναλωτικού κινήματος. Πιστεύοντας ότι το καταναλωτικό κίνημα μπορεί να γίνει το κίνημα των κινημάτων, δημιουργείται ένα πεδίο δράσης λαμπρό για την Αριστερά αν συμμετάσχει.

Κατά καιρούς ακούγεται και προτείνεται το αίτημα για το 35ωρο. Το αίτημα αυτό, όσο κι να για τους πολλούς φαίνεται ανεφάρμοστο, ουτοπικό, εξοργιστικό (μιλάω για την Ελλάδα γιατί αλλού έχει εφαρμοστεί), εντούτοις πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους τους εργαζόμενους. Πρέπει να συνδυαστεί με ένα γενικότερο αίτημα περί «κοινωνίας της ευζωίας». Η μείωση του χρόνου εργασίας μπορεί να γίνει ο φορντισμός της εποχής μας. Χρειάζεται να δειχτεί ότι η μετάβαση στο 35ωρο συνοδεύεται από αύξηση της κατανάλωσης σε τομείς του τουρισμού μικρής διάρκειας, της διάθεσης βιβλίων, της πρόσβασης στο διαδίκτυο, της χρήσης ηλεκτρονικών μέσων (DVD και CD-ROM). Ο στόχος δεν είναι να μειωθεί η αξία της εργασίας και να τονισθεί η τεμπελιά και η διασκέδαση. Ο απώτερος σκοπός θα πρέπει να είναι η προσπάθεια απόδειξης ότι το αίτημα για το 35ωρο οδηγεί προς μια άλλη παραγωγική, αναπτυξιακή και πολιτιστική οδό για την κοινωνία μας. Και ως τέτοιο πρέπει να το εκλάβουμε.

Κλείνοντας να σημειώσουμε ότι η Αριστερά πέραν των προτάσεων της για αναδιανομή του πλούτου, πρέπει επιτέλους να απαντήσει στην ερώτηση του πως θα παραχθεί ο πλούτος. Και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει τέτοια απάντηση εκτός της εύκολης λύσης της αύξησης της χρηματοδότησης του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

Ομοιομορφία

BLOC PARTY - Uniform

There was a sense of disappointment as we left the mall
All the young people looked the same
Wearing their masks of cool and disinterest
Commerce dressed up as rebellion

Because we are so handsome and we are so bored
So entertain us, tell me a joke
Make it long, make it last forever
Make it cruel just make me laugh
We can't be hurt

Drink to forget your blues on the weekend
Think about more things to buy
The TV taught me how to sulk and to love nothing
And how to grow my hair long

So why do you go picking fights that you will lose?
(When u have entertainment, when give you things to pass the time)
So why do you have to go thinking thoughts that are above you?
(You can be happy, just play dumb x2)

Well I was brave
And unique,
Intelligent,
A snowflake
I could have been a hero
No-one can be trusted over the age of 14
Tattoo our arms
Converse shoes
Cynical
But we still do it
We tell ourselves that we're different
I've gotten so good at lying to myself
All, all my pain and honour is used up
All my guns are rusted
So when are you going to realise those are not your wrongs to right
Have another line, have another drink
(Pop songs won’t change the government)

I am a martyr I just need a motive
I am a martyr I just need a cause
I'm a believer I just need to a moment
I'm a believer I just need a cause
We're finding it hard to break the mould
We are finding it so hard to be alone
We're finding it hard to have time by ourselves
We have nothing at all to say

Uniform

There was a sense of disappointment as we sped away
All the teenagers looked the same

Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας

Από την στιγμή που έγιναν γνωστά τα πρώτα αποτελέσματα των εκλογών της 16^ης Σεπτεμβρίου ήταν πρόδηλο ότι η κρίση στο ΠΑΣΟΚ θα σηματοδοτούσε τη μετεκλογική περίοδο. Μια κρίση που περνάει από χίλια μύρια κύματα, από εντάσεις και συμβιβασμούς, από υπεκφυγές και λόγια κοφτερά, μέχρι «υπονομεύσεις» και εξάρσεις «λαϊκισμού». Σ’ αυτή τη διαδικασία το πολιτικό έχει περάσει στην άκρη. Πρωταγωνιστεί η ικανότητα στο να κερδίσεις τον αντίπαλο, οι σχέσεις με τα ΜΜΕ, τα δίκτυα υποστήριξης των υποψηφίων, οι πιπεράτες παραπολιτικές ιστορίες στα τραπέζια και σε διάφορες περιφέρειες και γενικά μια στυφή απομίμηση του life style κόσμου των μεσημεριανών κουτσομπολίστικων εκπομπών.

Περιμένοντας από τις κατεξοχήν εφημερίδες που υποστηρίζουν το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας ή της «κεντροαριστεράς» να ανοίξουν τη κουβέντα, επί πολιτικού πλέον, απογοητεύτηκα γιατί δεν υπήρξε κάτι σημαντικό. Αντίθετα μια ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς – η Αυγή – αναζητά τα αίτια της κρίσης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας «με συνείδηση ότι συνυπάρχουν οι ομοιότητες, οι συνάφειες, οι διαφορές και οι ιδιαιτερότητες». Δίνω μερικές απόψεις των συμμετεχόντων στην έρευνα.

Ο Κώστας Βεργόπουλος δηλώνει ότι «δεν βρίσκεται σήμερα σε κρίση η πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή η πολιτική του κοινωνικού μεταρρυθμισμού, αλλά τα κόμματα που την έχουν εγκαταλείψει», ενώ ο Χριστόφορος Βερναρδάκης εκτιμά ότι «η εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ έχει πάψει προ πολλού να είναι αριστερή ή κεντροαριστερή και έχει κινηθεί σε μεσαίες, αμφίσημες, ουδέτερες και συντηρητικές ιδεολογικές και πολιτικές αξίες». Καταλήγει δε στο ότι «το ΠΑΣΟΚ δε θα καταφέρει να διαχειριστεί την πολύπλευρη κρίση του, η οποία βεβαίως ξεπερνά κατά πολύ το πρόβλημα ηγεσίας που τίθεται σήμερα. Το πιθανότερο είναι ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας ριζικής αλλαγής στο κομματικό σύστημα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας».

Ο Μιχάλης Σπουρδαλάκης αναφέρεται σε έξι ιδιομορφίες του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τα συγγενή ευρωπαϊκά κόμματά του, τις οποίες τις χαρακτηρίζει και ως «βαρίδια». Πρώτη ιδιομορφία είναι το εγγενές πρόβλημα δημοκρατικού ελλείμματος. Δεύτερη η θολή και γενικόλογη κοινωνική αναφορά του ΠΑΣΟΚ με δυνάμεις της εργασίας, χωρίς οργανωτικές και λειτουργικές δεσμεύσεις. Τρίτον η μετατροπή των τάσεων κυβερνητισμού σε πλήρη κρατικοποίηση του ΠΑΣΟΚ. Τέταρτον οι μεταλλάξεις του αυτοπροσδιορισμού του. Πέμπτον η προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στα προτάγματα των διαφόρων εκδοχών του νεοφιλελευθερισμού και έκτον οι διαδικασίες εκλογής της νέας ηγεσίας. Έτσι συμπεραίνει ότι «αν όλα αυτά έχουν κάποια βάση αλήθειας, η κρίση του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο βαθιά που δεν αμφισβητεί μόνο την αριστερή φυσιογνωμία του αλλά υπονομεύει και την κυβερνητική προοπτική».

Ο Γιάννης Μηλιός σημειώνει ότι « η μαγιά από την οποία οικοδομείται το ΠΑΣΟΚ σήμερα συντίθεται από το ετερόκλητο μείγμα πολιτικής ανεπάρκειας και αυτιστικής ματαιοδοξίας που φυτρώνει στο οργανωτικό και λειτουργικό no man’s land: δεν είναι τυχαίο ότι η όποια προσπάθεια ανανέωσης του στελεχιακού δυναμικού του κόμματος προσέκρουσε στην ανυπαρξία κοινωνικών αναφορών», ενώ ο Ευκλείδης Τσακαλώτος αναφέρει ότι «με το να μην διαφοροποιούνται (σ.σ. οι σοσιαλδημοκράτες) στο πεδίο τη οικονομικής πολιτικής έκαναν πιο εύκολη τη δουλεία των δεξιών αντιπάλων τους να κινητοποιούν τα λαϊκά στρώματα σε μια πιο πολιτιστική (πατρίς-θρησκεία-οικογένεια) και αυταρχική ατζέντα. Το δίλημμα για τους σοσιαλδημοκράτες είναι είτε να υιοθετήσουν αυτή την ατζέντα είτε να αποδεσμευτούν από το οικονομικό μοντέλο».

Τέλος ο Ανδρέας Πανταζόπουλος επισημαίνει ότι «το σημερινό διακύβευμα για τη σοσιαλδημοκρατία δεν είναι αν θα κάνει «αριστερή» ή «δεξιά» στροφή, αλλά αν θα επιχειρήσει την έξοδο της από τις αντιπολιτικές ψευδαισθήσεις του φιλελευθερισμού. Για να το πούμε διαφορετικά: η έτσι νοούμενη αναπολιτικοποίησή της συνιστά μια αριστερή στροφή». Καταλήγει δε στο ότι «το σημαίνον «Παπανδρέου» λειτουργεί. Γιατί ένα πολιτικό κόμμα είναι και μια μνημονική κοινότητα, είναι ταυτόχρονα ένα μουσείο, μια αποθήκη αρχείων, ένα κατάστημα με σουβενίρ, ένα άλμπουμ κιτρινισμένων φωτογραφιών και ενός λεπτού σιγή».

Ορίστε τι κάνουν οι ιμπεριαλιστές

Οι "ιμπεριαλιστές" των Σκοπίων προσπαθούν να καταλύσουν την κοινότητα ελεύθερου λογισμικού επιλέγοντας στα σχολεία τους λειτουργικό σύστημα Linux και τη σουίτα εφαρμογών OpenOffice. Είναι μια καταφανής προσπάθεια για να πολεμηθεί η δημοκρατική παράταξη της Microsoft και του ριζοσπάστη ακτιβιστή ηγέτη της Bill Gates. Υποδηλώνει επίσης την αντίθεσή της στη μεγάλη ανθρωπιστική δράση του Bill και υπονομεύει την ελευθερία επιλογής των πολιτών για ένα εξαρτημένο λειτουργικό σύστημα όπως είναι τα Window$.

Η ελληνική κυβέρνηση βέβαια βιάστηκε να υπογράψει σύμβαση με τη Microsoft για να προστατεύσει το ελληνικό δημόσιο από την "ιμπεριαλιστική" πρακτική της ΠΓΔΜ.

Μερικά links προς ενημέρωση:
Η επιλογή της ΠΓΔΜ
Επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή

Πολύ αριστερός

“Τις ιδιαίτερες σχέσεις του με τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο επιβεβαίωσε χθες ο Β. Βενιζέλος. Την ώρα της ψηφοφορίας για την εκλογή προέδρου της Βουλής, ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ για την προεδρία του κόμματος άφησε στο έδρανό του, που βρισκόταν προς τα «ορεινά» της αίθουσας, και πλησίασε το σύμβουλο του αρχιεπισκόπου Κ. Πυλαρινό, ο οποίος καθόταν στα έδρανα των κρατικών λειτουργών. Η συζήτηση περιεστράφη στην υγεία του αρχιεπισκόπου και ο Β. Βενιζέλος ρώτησε τον κ. Πυλαρινό αν μιλάει με τον κ. Χριστόδουλο. Η απάντηση ήταν «ναι», οπότε ο Β. Βενιζέλος τού ζήτησε, όταν μιλήσει μαζί του, να του εκφράσει την επιθυμία του να επικοινωνήσουν. Επιδιώκει άραγε να ζητήσει από τον κ. Χριστόδουλο όταν προσεύχεται για την υγεία του να απευθύνει κάποια έκκληση στον Υψιστο και υπέρ της δικής του αίσιας κατάληξης της μάχης για την κατάκτηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ; Θυμίζουμε ότι ο κ. Βενιζέλος ήταν στο πλευρό του κ. Χριστόδουλου στην υπόθεση των ταυτοτήτων, ενώ είχε αντιδράσει και στην πρόταση του Γ. Παπανδρέου και άλλων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς για το διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας.”

Ελευθεροτυπία 28/9/2007

Ο πολιτικός που θα αναγεννήσει την «κεντροαριστερά» και τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη»

Οργανάκια παίζουν

Άρχισαν τα όργανα λοιπόν. Η κυβερνητική κομπανία στο υπόλοιπο χρονικό διάστημα θα μας κάνει να γλεντήσουμε, να γελάσουμε, να φωνάξουμε αλλά κυρίως να κλάψουμε. Τα όργανα παίζουν μονότονο ρυθμό σε μινοράκι οπότε το πιο πιθανόν είναι να μας πιάσουν τα κλάματα με αυτά που θα δούμε και θα ακούσουμε.
Το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού αποσύρεται και επαναφέρεται το προηγούμενο. Η ΝΔ υπέγραψε τη συναλλαγματική της στα χρεωστούμενα προς τον πατριωτικό χώρο. Όταν η πολιτική επεμβαίνει στις Επιστήμες για να τις ποδηγετήσει τότε θα έχουμε τέτοια και χειρότερα φαινόμενα.
Προχωρούμε στην ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής. Χωρίς να αναζητηθούν ευθύνες για το χάλι της εταιρείας, για τις πελατειακές σχέσεις που αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται, για τα χρέη των κομμάτων, για την άστατη διαχείριση, για το ευνοϊκό περιβάλλον των ημετέρων, για την ανικανότητα των διοικούντων να διαχειριστούν τη κρίση που άφησε η 11/9, προσπαθούμε να θεραπεύσουμε τη νόσο με το μοναδικό φάρμακο που γνωρίζουν οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού: ιδιωτικοποίηση.
Άνοιγμα του Ασφαλιστικού. Με μοναδικό στόχο την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, χωρίς να προταθούν λύσεις για την εξυγίανση του συστήματος και φυσικά τη χρηματοδότησή του, ανοίγεται το ασφαλιστικό με απώτερο σκοπό την αλλαγή της αλληλέγγυας προς τις άλλες γενιές φύσης του συστήματος.

Και τώρα

Εισαγωγή της προφορικής συνέντευξης στις προσλήψεις των δήμων.
Κ-Ο-Λ-Α-Σ-Η

ΥΓ. Ο κ.Σιούφας ως νέος πρόεδρος της Βουλής προανήγγειλε αλλαγές στον κανονισμό της Βουλής. Λέτε να καταργηθεί η "ώρα του πρωθυπουργού", ώστε να γλυτώσει τον Καραμανλή από ανάξια για το επίπεδό του κριτική; Λέτε;

Παρέμβαση του Δημ.Παπαδημούλη στην Κομισιόν για τη λίμνη Κορώνεια

Στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρνει με ερώτησή του ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Δημήτρης Παπαδημούλης το θέμα της ρύπανσης της λίμνης Κορώνειας, όπου την τελευταία εβδομάδα βρέθηκαν εκατοντάδες νεκρά πουλιά.

Ο έλληνας ευρωβουλευτής ζητά από την Κομισιόν να τον ενημερώσει σχετικά με την πορεία του προγράμματος αποκατάστασης και παρακολούθησης το οποίο συγχρηματοδοτείται από το Ταμείο Συνοχής καθώς και σχετικά με το ύψος των κονδυλίων που έχουν διατεθεί μέχρι σήμερα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ερώτησης:

"Η λίμνη Κορώνεια αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ελληνικούς υδροβιότοπους που προστατεύεται από τη Συνθήκη Ραμσάρ και συγκαταλέγεται στις προστατευόμενες περιοχές του NATURA 2000[1]. Η Επιτροπή κίνησε το 2004 διαδικασία παράβασης εναντίον της Ελλάδας για την έλλειψη κατάλληλου καθεστώτος προστασίας της λίμνης την οποία και τερμάτισε το 2006[2], θεωρώντας ότι ελήφθησαν τα απαραίτητα μέτρα.

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκαν στην λίμνη Κορώνεια εκατοντάδες νεκρά πουλιά, λόγω της υπερσυγκέντρωσης τοξικών ουσιών σε αυτή από την πτώση της στάθμης του νερού. Δεδομένου ότι υφίσταται πρόγραμμα αποκατάστασης της λίμνης της Κορώνειας που συγχρηματοδοτείται από το Ταμείο Συνοχής και το οποίο αποβλέπει στην αναγέννηση των φυσικών στοιχείων της λίμνης[3] και συμπεριλαμβάνει πρόγραμμα παρακολούθησης, μέσω του οποίου αξιολογείται ο αντίκτυπος των δράσεων στην ποιότητα των υδάτων της λίμνης, θα επιθυμούσα η Επιτροπή να με πληροφορήσει:

Έχει ενημερωθεί για την σημερινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η λίμνη Κορώνεια; Ποια η πορεία του προγράμματος που συγχρηματοδοτείται από το Ταμείο Συνοχής; Ποιο είναι το ύψος των κονδυλίων που έχουν διατεθεί μέχρι σήμερα και σε ποιον φορέα; Ποιες συγκεκριμένες δράσεις αποκατάστασης έχουν αναληφθεί;"

---

[1] Ζώνη Ειδικής Προστασίας «Λίμνες Βόλβη και Λαγκαδά και Στενά Ρεντίνας» (κωδικός GR1220009)

[2] PV (2006)1751

[3] Απόφαση 2005/579/ΕΚ της Επιτροπής, της 20ής Ιουλίου 2005, για την απόρριψη του αιτήματος κοινοτικής χρηματοδότησης ορισμένων δαπανών τις οποίες πραγματοποίησαν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα « Εγγυήσεις », ΕΕ L 199 της 29.7.2005.

Η μεγάλη ντροπή της Κορώνειας

Σήμερα ξεπερνώ την πολιτική πραγματικότητα και εισέρχομαι στην «πραγματική» πραγματικότητα. Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και μια κυβέρνηση που έχει πάνω κάτω τα ίδια πρόσωπα και προφανώς τις ίδιες πολιτικές. Μέσα σ’ όλα αυτά έρχεται και μια είδηση που ταρακουνάει εμάς εδώ στη Θεσσαλονίκη και δεν αγγίζει κανέναν υπεύθυνο.

Νεκρά πουλιά στη λίμνη της Κορώνειας λόγω της υπερσυγκέντρωσης τοξικών ουσιών από τη πτώση της στάθμης του νερού.

Μεγαλώσαμε με μια αόριστη περηφάνια για τις λίμνες του Λαγκαδά (Κορώνεια, Βόλβη). Στην πορεία όμως υπάρχει ο βούρκος της Κορώνειας και η λίμνη της Βόλβης. Οι αιτίες πολλές:

Ανεξέλεγκτη άρδευση για ποτιστικές καλλιέργειες.

Δημιουργία μικρής έκτασης βιομηχανικής ζώνης στην επαρχία Λαγκαδά χωρίς υποδομές, με αποτέλεσμα τη διοχέτευση αποβλήτων (κυρίως από βαφεία) στη λίμνη. Ευτροφισμός λόγω της αλόγιστης χρήσης λιπασμάτων στην λογική της εντατικοποίησης της παραγωγής (βλέπε και λίγο επιδοτήσεις).

Ερημοποίηση του χειμάρρου Μπογδάνα, κύριου τροφοδότη της λίμνης και τμήμα του δικτύου NATURA 2000, και ταυτόχρονα αμμοληψίες από την περιοχή με αποτέλεσμα την αλλαγή της κοίτης.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να αλλάξει άρδην το αναπτυξιακό μοντέλο της περιοχής.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να αλλάξει το υδροβόρο μοντέλο γεωργικής πρακτικής.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να εφαρμοστεί η απόφαση του ΣτΕ η οποία διέταξε ελέγχους και κλείσιμο των βιομηχανιών που ευθύνονται για την μόλυνση της λίμνης.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ η ενθάρρυνση των οικολογικών και βιολογικών καλλιεργειών ακόμη και με τη δημιουργία ενός Κέντρου Βιολογικών Ερευνών και Εφαρμογών σε δικτύωση με άλλους βιοκαλλιεργητές της Ελλάδας.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να κλείσουν όλες οι παράνομες γεωτρήσεις και να ελέγχονται όλες οι νόμιμες.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να πάρουμε μέτρα τώρα. Αφήστε τα σχέδια επί χάρτου και παρτε επιτέλους γενναίες πολιτικές αποφάσεις.

Εκτιμήσεις στο τροχάδην

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 16^ης Σεπτεμβρίου έδειξαν ότι τελικά ο δικομματισμός δεν ηττήθηκε. Το πλήγμα που δέχτηκε ήταν καρφίτσας και όχι βαριοπούλας. Η τηλεπικοινωνιακή και δημοσκοπική δημοκρατία επικράτησε της δημοκρατικής αντιπαράθεσης επιχειρημάτων και προγραμμάτων. Η εικόνα αλλά και το πολιτικό βάρος του κάθε ηγέτη έπαιξε σημαντικό ρόλο καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Ο express χαρακτήρας της προεκλογικής διαδικασίας αλλά και το αίσθημα της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη ανατροπή του πολιτικού πεδίου. Ταυτόχρονα η ανικανότητα των «διαχειριστών» του συστήματος για την αντιμετώπιση κρίσεων μικρής και μεγάλης έκτασης επέτρεπε στους υγιώς σκεπτόμενους πολίτες να αισιοδοξούν για μια διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων από το σύνολο του εκλογικού σώματος. Είναι γεγονός βέβαια ότι σε περιόδους κρίσεων οι πολίτες λειτουργούν είτε συσπειρωτικά γύρω από την εξουσία είτε αποδομητικά για όλο το πολιτικό σύστημα. Στις φετινές εκλογές υπήρξε μια σημαντική ενίσχυση των μικρών λεγόμενων κομμάτων χωρίς ωστόσο να δοθεί το καίριο πλήγμα.

Τα μηνύματα πολλαπλά και με πολλούς αποδέκτες. Ανακαλύπτει κανείς ότι υπάρχει μια συντηρητικοποίηση της κοινωνίας λόγω της παρουσίας του ΛΑΟΣ και των εκλεκτών βουλευτών του (Βελόπουλος, Πλεύρης, Σεξολόγος Βαϊτσης) στη Βουλή. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η ψήφος στο ΛΑΟΣ είχε κατά κύριο λόγο μια μορφή διαμαρτυρίας. Ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μια σοβαρή μείωση των ποσοστών της ΝΔ. Αυτό έχει να κάνει με τη φθορά και την ανικανότητα, ταυτόχρονα δε, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Κ. Καραμανλής έπεισε τον κόσμο ότι χρειάζονται οι «μεταρρυθμίσεις» και ότι μόνο αυτός είναι ικανός να προχωρήσει μπροστά τη χώρα. Ανακαλύπτουμε επίσης ότι ο κύριος ηττημένος των εκλογών ήταν το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του Γ. Παπανδρέου. Εκλογικίστικοι τακτικισμοί, διλήμματα παλαιάς κοπής, μεγάλη απόσταση λόγων και πράξεων αλλά και το γενικότερο πρόβλημα προσανατολισμού της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας έπαιξαν το καθένα το ρόλο τους. Η ισορροπία τρόμου ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερες εφαρμοζόμενες πολιτικές και στη ρητορική περί δίκαιης κοινωνίας οδηγεί σε ένα μη αναγνωρίσιμο (με την έννοια της ταυτότητας και όχι με την έννοια του παρελθόντος) ΠΑΣΟΚ. Οι μετασεισμικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ πιθανόν να είναι μεγαλύτερης ισχύος από τον κύριο σεισμό.

Όμως ανακαλύπτουμε και τη δύναμη της Αριστεράς. Μια Αριστερά που έχει πολλές βεβαίως αποχρώσεις αλλά με μια δυναμική που εκφράζεται μέσα από τη νεολαία, τους ενεργούς πολίτες και φυσικά από τους απλούς ανθρώπους που ζουν μια ιδιαίτερα σκληρή πραγματικότητα. Εκτιμώ ότι είναι αναγκαίο όσο ποτέ να επικαιροποιηθούν ιδέες και απόψεις που εκφράζονται από τα ιστορικά ρεύματα της Αριστεράς βάσει των κοινών αξιών τους. Είναι αναγκαίο να προχωρήσουμε σε μια νέα πολιτική πρακτική. Να πετάξουμε από πάνω μας το πανωφόρι του αριστερού «καθωσπρεπισμού» και να φορέσουμε το t-shirt ενός προοδευτικού ριζοσπαστισμού. Το μήνυμα προς τα κόμματα της Αριστεράς ήταν σαφές. Σας δίνουμε το δικαίωμα να είστε πιο δυνατοί στην επόμενη Βουλή αλλά ταυτόχρονα θα σας ελέγχουμε για να δούμε πως θα διαχειριστείτε αυτή τη δύναμη.

Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξόχως καλό. Φύσει και θέσει αισιόδοξοι άνθρωποι, πιστεύαμε ότι θα πάμε πολύ καλά. Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ψήφος διαμαρτυρίας για να φωνάξουν με τον τρόπο τους κάποιοι ότι δεν πάει άλλο. Ήταν ψήφος προειδοποίησης απέναντι στους συστημικούς παίκτες ώστε να χτυπήσει το καμπανάκι του κινδύνου. Ήταν ψήφος στήριξης για την εναλλακτική πρόταση που κατατέθηκε. Ενωτική στη δράση Αριστερά, απεγκλωβισμένη από βεβαιότητες, με αναζήτηση προς μια «νεωτερικής» μορφής Αριστερά. Ήταν όμως και μια θετική ψήφος για όλη τη στάση του ΣΥΝ και των συνιστωσών απέναντι στα μεγάλα θέματα που ανοίξανε την προηγούμενη τετραετία. Ήταν μια θετική ψήφος για το ότι παρουσιάστηκαν προτάσεις για το περιβάλλον, για τη παιδεία, για τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό. Προφανώς και έχουν να γίνουν ακόμη πολλά. Ας ελπίσουμε ότι θα διαχειριστούμε το 5% με τρόπο θετικό για την Αριστερά και την κοινωνία.

Συνέντευξη για την ΕΥΑΘ

Πριν από λίγη ώρα οι πρόεδροι των σωματείων εργαζομένων και υπαλλήλων της ΕΥΑΘ σε συνέντευξη τύπου στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, κατήγγειλαν τον Γραμματέα της ΝΔ κ. Ζαγορίτη για επέμβαση στα διοικητικά της εταιρείας. Πιο συγκεκριμένα λίγο πριν το συνέδριο της ΝΔ ο κ.Ζαγορίτης κάλεσε τους εκπροσώπους των σωματείων στο γραφείο του και δεσμεύτηκε ότι το θέμα της διένεξης μεταξύ των σωματείων και της διοίκησης θα το λύσει ο ίδιος προσωπικά αρκεί να μην δημιουργούσαν προβλήματα κατά την διενέργεια του συνεδρίου.

Δεν είναι ο σκοπός μου να κρίνω το είδος των διαφορών μεταξύ εργαζομένων και του κ. Σκόρδα. Αυτό όμως που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η προσπάθεια ενός κομματικού φορέα να επέμβει στα ενδοεταιρικά μιας ανώνυμης εταιρείας. Προφανώς και η ΕΥΑΘ είναι ΝΠΔΔ, προφανώς και το 75% ανήκει στο κράτος, εντούτοις αυτό δεν αποκρύπτει το γεγονός της πλήρους χαλιναγώγησης στο κόμμα μιας ανώνυμης εταιρείας κοινής ωφέλειας. Αυτό φυσικά και δεν είναι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Δείχνει όμως τη μεγάλη αναντιστοιχία λόγων και πράξεων και τη σαφώς μεγάλη απόσταση που υπάρχει από την ευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα. Και φυσικά δείχνει πως αντιλαμβάνεται την «νέα διακυβέρνηση» η ΝΔ.

Μονόφυλλο

Εκλογές 2007

Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συν-bloggers
Σ’ αυτές τις εκλογές βρισκόμαστε σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι επιλογών και αποφάσεων για την τύχη της χώρας. Μέσα από τον κουρνιαχτό και τις στάχτες της Πελοποννήσου και της Εύβοιας γίνεται ακόμη πιο φανερό ότι είναι ανάγκη πλέον να αλλάξει ρότα το πολιτικό σκηνικό.
Γνωρίζετε επίσης ότι όλο αυτό το διάστημα που συντηρώ το ιστολόγιο, έθεσα πολλές φορές με ιδιαίτερη ένταση θέματα που έχουν σχέση με την κοινωνία μας και την Αριστερά. Σαφώς και κάποιες στιγμές δεν είχαμε απόλυτη συμφωνία, άλλωστε δεν είναι αυτός ο σκοπός ύπαρξης του ιστολογίου.
Επειδή πιστεύω ότι η Αριστερά είναι πολύχρωμη και πληθυντική. Επειδή θαρρώ ότι είναι αδήριτη ανάγκη να επαναπροσδιοριστούν αξίες και προτάγματα για την κοινωνία μας. Επειδή η πραγματοποίηση του στόχου για μια καλύτερη κοινωνία δεν γίνεται με αυτόματο πιλότο και με ειδήμονες πολιτικούς και παραγοντίσκους.
Σας ενημερώνω ότι είμαι υποψήφιος βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥ.ΡΙΖ.Α.).
Συμμετέχω γιατί είναι σημαντικό να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες της συμμετοχής στην πολιτική και το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Επιζητώ βαθιές αλλαγές στον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε. Μακριά από τον γιγαντισμό, τον καταναλωτισμό και τη λατρεία της ποσότητας και του εφήμερου. Να προτάξουμε το ανεπανάληπτο του περιβάλλοντος, την ποιότητα, το μη εμπορευματικό.
Ραντεβού στις κάλπες
- Για να υπερασπιστούμε το δημόσιο χώρο
- Για μια καλύτερη ποιότητα ζωής
- Για τη διασφάλιση του κοινωνικού κράτους
- Για την παραγωγική αναδιάρθρωση, την αειφόρο ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος
- Για το κοινό ευρωπαϊκό «σπίτι» των εργαζομένων και της νεολαίας
- Για μια Θεσσαλονίκη ανοικτή, βιώσιμη μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινη
- Για να ανακυκλώσουμε τα σκουπίδια του πολιτικού μας βίου
- Για να αλλάξουμε το τοπίο.
- Γιατί μπορούμε να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά.

Σας ενημερώνω φυσικά ότι το blog θα ενημερώνεται όσο περισσότερο είναι δυνατόν.
Περιμένω σχόλια και απόψεις.

Έτσι λοιπόν...

Εκλογές λοιπόν στις 16 του Σεπτέμβρη. Ο πρωθυπουργός βγήκε από τον κοιτώνα του για να ανακοινώσει πρόωρες εκλογές χωρίς κανέναν εμφανή σοβαρό λόγο. Όλος ο προγραμματισμός της κυβέρνησης και της ΝΔ στηρίζεται τελικά στα τερτίπια των δημοσκοπήσεων και τα επικοινωνιακά χαρίσματα των συμβούλων (βλ. Λούλης). Ζούμε τελικά μετά τη μεταπολίτευση, στη δημοσκοπική δημοκρατία. Κι αν ο Άνεμος μιλάει για το τέλος της μεταπολίτευσης, εγώ μιλάω για την αρχή της δημοσκοπικής και επικοινωνιακής δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας όπου το κυρίαρχο ζητούμενο δεν είναι η αντιπαράθεση και η σύγκρουση ιδεών, πολιτικών (εφαρμοζόμενων ή μη), λόγου αλλά η τηλεοπτική λάμψη που εκπέμπουν τα κυρίαρχα πολιτικά πρόσωπα.

Έτσι πάει λοιπόν σε εκλογές ο Καραμανλής. Για να μην υπάρξει αντιπαράθεση στο θέμα των ομολόγων. Για να μη γίνει ουσιαστική συζήτηση για το τι είδους ανάπτυξη θέλουμε στη χώρα. Για να μείνουν οι προ εβδομάδας εξαγγελίες περί παροχών κενού νοήματος, μιας και δε θα ανοίξει η Βουλή για να γίνουν και νομοθετήματα.

Έτσι λοιπόν ο Καραμανλής και η κουστωδία του θα υποστηρίξουν την ανάγκη συνέχισης των «μεταρρυθμίσεων» (ποιών;), την ανάγκη ύπαρξης «στέρεου κοινωνικού κράτους για αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη» (λες και η τετραετία έδειξε ότι αυτός είναι ο στόχος και όχι η απορύθμιση του ασφαλιστικού και η μείωση του κοινωνικού κράτους), την αύξηση των επενδύσεων (εδώ γελάμε μιας και δε ξεχνάμε ότι οι μεγαλύτερες «επενδύσεις» που έγιναν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ήταν η αγορά της Vivartia από ένα μη παραγωγικό φορέα όπως η Marfin, καθώς και τα μεγαλεπήβολα σχέδια για γήπεδα γκολφ). Παράλληλα θα επικαλούνται συνεχώς τον ήπιο διάλογο και την αντίθεση τους απέναντι «στην υποβάθμιση του δημόσιου βίου», θεωρώντας προφανώς ότι κάθε κριτική απέναντι τους υποβαθμίζει τον προεκλογικό αγώνα. Σκοπός τους είναι η αντιπαράθεση να λάβει απλώς έναν τεχνοκρατικό χαρακτήρα, χωρίς προφανώς να μπούμε στην ουσία, χωρίς να υπάρξουν συγκρούσεις, χωρίς στην πραγματικότητα να εκφραστεί η καρδιά της δημοκρατίας.

Έτσι λοιπόν η χώρα και οι παραγωγικές τάξεις σύρονται στις διαθέσεις του Ενός (πρωθυπουργός) και των Άλλων (επικοινωνιολόγοι, μαρκετινίστες κλπ).