Κόπος...

Ξέρεις πότε υπάρχει πρόβλημα;
Όταν μένεις σε κάθε τραγούδι.
Όταν σε αναγνωρίζω σε κάθε στίχο.
Όταν σε κάνω εικόνα σε κάθε βλέμμα του καιρού.
Όταν σφυρίζω τον άλαλο σκοπό σου. Αυτόν που δεν τον ξέρω και τον φαντάζομαι.
Όταν γίνεσαι μπερδεμένα γράμματα στις σελίδες των βιβλίων.
Όταν η μορφή σου χορεύει παρέα με τις νότες στο πεντάγραμμο.
Όταν γίνεσαι λυχνάρι στο σκότος μου.
Όταν τα κενά για σένα δεν είναι παρά σημάδια συνέχειας.
Όταν παλεύω με τις Ερινύες μου κι εσύ σηκώνεις το λάβαρο της ακατανόητης ελπίδας.
Όταν θέλω να ζήσω, μαζί σου,, το τέλειο πάνω στη γη.
Όταν ο πόθος ταυτίζεται με το όνομά σου...
Η ζωή μεταχειρισμένη.
Χωρίς εσένα...

Ξινίλες

Ο καθένας ποτίζει το δέντρο του με τον τρόπο που θεωρεί καλύτερο.
Ενώνει τις βουλίτσες μηχανικά σε ένα τετράδιο νηπιαγωγείου και αρρωσταίνει στην ιδέα της διάλυσης, του πάτου, του διαφορετικού.
Άλλοι καταστρέφουν τον ορίζοντα με κοντινά πλάνα οκτώ χιλιοστών και επιζούν μόνο με την κακομοιριά τους.
Άλλοι βλέπουν την άγαρμπη σκιά τους και θαρρούν πως εντόπισαν το Ιερό Δισκοπότηρο.
Ο καθένας τους φτιάχνει τη δικιά του ιστορία για ζωή σε ασφάλεια. Κάνει το δικό του job description.
Τα χρόνια μας δεν είναι ενδιαφέροντα.
Ζέχνουν από ξεφτίλα και ρεζιλίκι.
Από αδιαφορία και κυνισμό.
Οι έρωτες δεν κοιτούν πια το φεγγάρι αλλά κλειδαρότρυπες.
Οι εικόνες προσπερνάν τις στιγμές μας.
Το βάθος είναι τόσο ρηχό, που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Αν είχαν τα χρόνια μας χρώμα θα ήταν απλά κίτρινα.
Ούτε μαύρα, ούτε άσπρα, ούτε κόκκινα της φωτιάς, ούτε πράσινα της ελπίδας, ούτε γαλάζια της προσμονής.
Απλά κίτρινα. Ξινά σαν λεμόνι...

Πρωτοβρόχια

Πρόσκληση στη μνήμη του Νίκου Πάντζαλη

Θα βάλω κουκούλα γιατί κρυώνω...

Από τη στιγμή που δεν μπορούμε να φτιάξουμε σχολεία, δεν έχουμε δουλειές, δεν δημιουργούμε για το μέλλον της χώρας, τότε ας κυνηγήσουμε την κουκούλα. Και μετά απ΄ αυτήν το σκουφάκι. Και μετά την τραγιάσκα. Κι αφού δεν θα έχει μείνει τίποτα θα κυνηγήσουμε και τα μαλλιά. Στην αρχή τα μακριά (τεντυμπόϊδες) και μετά και τα κοντά. Και στο τέλος θα τα ξυρίσουμε όλα. Και θα κυκλοφορούμε με το δεξί το χέρι σε έκταση για να χαιρετάμε. Ο εφιάλτης κοντεύει…
Η ανικανότητα τους οδηγεί σε παραλογισμούς.

Τι λέτε σ’ αυτά τα παιδιά;

"Σας σπρώχνουν να τα κάνετε. Μπείτε και στο Πανεπιστήμιο, σπάστε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αχρηστέψτε τους σκληρούς δίσκους και την ερευνητική δουλειά χρόνων, μπράβο (;). Με τέτοια θαυμαστά έργα τσακίζεται ο ταξικός εχθρός. Ποιος; Ο ταξικός εχθρός. Κοιτάξτε πίσω σας.

Ο δρόμος άδειασε. Οι μαγαζάτορες κατέβασαν ρολά. Οι γονείς πήραν τα παιδιά τους. Η κοινωνία αποσύρθηκε. Να τους υποστηρίξουμε; Δεν είστε καλά. Αυτοί είναι τρελοί από φανατισμό. Είναι για δέσιμο! Η κοινωνία θυμάται. Ξέρει. Τον τρόμο της Δεξιάς. Τον τρόμο της Αριστεράς.

Ξέρει ποιος θα νικήσει στην αναμέτρηση των οπλικών συστημάτων και ανησυχεί. Της αρέσει η ιδέα μια δίκαιης, σαρωτικής επανάστασης. Μιας επανάστασης όχι ενάντια στο Λαό, όχι για την επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά για τη νίκη των απλών ανθρώπων, για τη νίκη της ελευθερίας, της ανθρώπινης αλληλεγγύης, το θρίαμβο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό και το πιο επαναστατικό σύνθημα, το πιο προχωρημένο είναι: Ζήτω η Δημοκρατία. Κάτω η τρομοκρατία."

Λεωνίδας Κύρκος, Συνέντευξη στον Βασίλη Σκουρή, Realnews, 18/01/2009

Πρέπει;

Ακούς μια φωνούλα παιδική που ξυπνάει τις αισθήσεις σου. Βλέπεις το δωμάτιο σαν πεδίο μάχης. Παντού πεταμένα και μπερδεμένα παιχνίδια. Αυτοκινητάκια, κουκλάκια, πολύχρωμες μπάλες. Όλα να δηλώνουν την παρουσία τους με ένα ελάχιστο σημάδι. Νοιώθεις τελικά ότι αυτό που ζεις δεν είναι η πραγματικότητα αλλά ένα όνειρο που δεν θέλεις να τελειώσει. Και μετά καταλαβαίνεις ότι πράγματι είναι η αληθινή ζωή.

Και σ’ αυτή τη ζωή το πρώτο λόγο τον έχουν κάποιοι που, πιθανόν, δεν περίμενες ότι θα τον είχαν. Πάντοτε πίστευες άλλωστε ότι ελέγχεις την κατάσταση και φυσικά όλη τη ζωή σου. Μα δεν είναι αυτή η αλήθεια.

«Μπαμπά κότσι», σου λέει και δείχνει ένα αυτοκινητάκι κατακόκκινο σαν τα μαγουλάκια του. «Ο παππούς έκανε το καθήκον του και του έμαθε την πρώτη λέξη στα ουγγαρέζικα», σκέφτεσαι. Ότι έκανε και μαζί σου.

Η προηγούμενη γενιά έκανε το καθήκον της. Εμείς θα μπορέσουμε να το κάνουμε; Και δεν είναι μόνο να είσαι καλός πατέρας. Να του φέρνεις δηλαδή δώρα, να του προσφέρεις ότι περισσότερο μπορείς, να το πηγαίνεις βόλτα με το αυτοκίνητο, να του δίνεις χρήματα αύριο μεθαύριο. Το ζήτημα είναι να του δείξεις πώς να ζει τις απλές καθημερινές πράξεις. Να του δώσεις τη δυνατότητα να μυρίσει το βρεγμένο χώμα μετά από βροχή, να τσιμπηθεί από το αγκάθι της τριανταφυλλιάς καθώς θα προσπαθεί να το κόψει από το φυτό και όχι από ένα υβρίδιο θερμοκηπίου, να ανεβεί πάνω σε ένα δέντρο και να ζήσει την αγωνία για το αν θα το αντέξει το κλαδί, να γεμίσουν τα νύχια του με λάσπη καθώς θα φτιάχνει μικρά φανταστικά πραγματάκια από πηλό, να πάρει την πασχαλίτσα και να της τραγουδήσει «πασχαλίτσα, πασχαλιά…», να παίξει κρυφτό και να κρυφτεί σε ένα χωράφι με καλαμπόκια και μετά να μαζέψει τα καρπό, να ανάψει φωτιά και να ψήσει, να μοσχομυρίσει η οικουμένη.

Αυτά πρέπει να του δείξεις.

Η περσινή προσπάθεια επαναλαμβάνεται και φέτος. Φέρτε το μπλοκάκι σας, εκφράστε τους μύχιους πόθους σας και μην τρομάζετε. Κι εμείς ερασιτέχνες είμαστε...

Πρόσκληση για να πάρουμε τους δρόμους εν Ευόσμω

Το τσαλίμι προσκαλεί κι εμείς αποδεχόμαστε την πρόσκληση. Είναι καλό να πάμε πολλοί για να τους ευχηθούμε "Πάντα τέτοια". Άλλωστε τόσοι καλοί φίλοι, δεν μπορεί, κάτι καλό έχουν ετοιμάσει.

Ορίστε τι κάνουν οι ιμπεριαλιστές

Οι "ιμπεριαλιστές" των Σκοπίων προσπαθούν να καταλύσουν την κοινότητα ελεύθερου λογισμικού επιλέγοντας στα σχολεία τους λειτουργικό σύστημα Linux και τη σουίτα εφαρμογών OpenOffice. Είναι μια καταφανής προσπάθεια για να πολεμηθεί η δημοκρατική παράταξη της Microsoft και του ριζοσπάστη ακτιβιστή ηγέτη της Bill Gates. Υποδηλώνει επίσης την αντίθεσή της στη μεγάλη ανθρωπιστική δράση του Bill και υπονομεύει την ελευθερία επιλογής των πολιτών για ένα εξαρτημένο λειτουργικό σύστημα όπως είναι τα Window$.

Η ελληνική κυβέρνηση βέβαια βιάστηκε να υπογράψει σύμβαση με τη Microsoft για να προστατεύσει το ελληνικό δημόσιο από την "ιμπεριαλιστική" πρακτική της ΠΓΔΜ.

Μερικά links προς ενημέρωση:
Η επιλογή της ΠΓΔΜ
Επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή

Η μεγάλη ντροπή της Κορώνειας

Σήμερα ξεπερνώ την πολιτική πραγματικότητα και εισέρχομαι στην «πραγματική» πραγματικότητα. Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και μια κυβέρνηση που έχει πάνω κάτω τα ίδια πρόσωπα και προφανώς τις ίδιες πολιτικές. Μέσα σ’ όλα αυτά έρχεται και μια είδηση που ταρακουνάει εμάς εδώ στη Θεσσαλονίκη και δεν αγγίζει κανέναν υπεύθυνο.

Νεκρά πουλιά στη λίμνη της Κορώνειας λόγω της υπερσυγκέντρωσης τοξικών ουσιών από τη πτώση της στάθμης του νερού.

Μεγαλώσαμε με μια αόριστη περηφάνια για τις λίμνες του Λαγκαδά (Κορώνεια, Βόλβη). Στην πορεία όμως υπάρχει ο βούρκος της Κορώνειας και η λίμνη της Βόλβης. Οι αιτίες πολλές:

Ανεξέλεγκτη άρδευση για ποτιστικές καλλιέργειες.

Δημιουργία μικρής έκτασης βιομηχανικής ζώνης στην επαρχία Λαγκαδά χωρίς υποδομές, με αποτέλεσμα τη διοχέτευση αποβλήτων (κυρίως από βαφεία) στη λίμνη. Ευτροφισμός λόγω της αλόγιστης χρήσης λιπασμάτων στην λογική της εντατικοποίησης της παραγωγής (βλέπε και λίγο επιδοτήσεις).

Ερημοποίηση του χειμάρρου Μπογδάνα, κύριου τροφοδότη της λίμνης και τμήμα του δικτύου NATURA 2000, και ταυτόχρονα αμμοληψίες από την περιοχή με αποτέλεσμα την αλλαγή της κοίτης.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να αλλάξει άρδην το αναπτυξιακό μοντέλο της περιοχής.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να αλλάξει το υδροβόρο μοντέλο γεωργικής πρακτικής.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να εφαρμοστεί η απόφαση του ΣτΕ η οποία διέταξε ελέγχους και κλείσιμο των βιομηχανιών που ευθύνονται για την μόλυνση της λίμνης.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ η ενθάρρυνση των οικολογικών και βιολογικών καλλιεργειών ακόμη και με τη δημιουργία ενός Κέντρου Βιολογικών Ερευνών και Εφαρμογών σε δικτύωση με άλλους βιοκαλλιεργητές της Ελλάδας.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να κλείσουν όλες οι παράνομες γεωτρήσεις και να ελέγχονται όλες οι νόμιμες.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να πάρουμε μέτρα τώρα. Αφήστε τα σχέδια επί χάρτου και παρτε επιτέλους γενναίες πολιτικές αποφάσεις.

Σε ρυθμούς down-tempo

Αυτά τα δύο χρόνια περίπου που συντηρώ αυτόν τον διαδικτυακό χώρο μου προσφέρανε γνώσεις, συγκινήσεις, φίλους. Πάνω απ’ όλα όμως ως ιστολόγιο μου προσέφερε την δυνατότητα να εκφράσω απόψεις και να τις δημοσιοποιήσω. Προφανώς και ο σκοπός της γραφής, τουλάχιστον από τη μεριά μου, δεν ήταν και δεν είναι δημοσιογραφικός. Όπως και δεν έχω απώτερο σκοπό να αυξήσω την επισκεψιμότητα αυτού του blog. Το να αυξήσεις την επισκεψιμότητα είναι γνωστό ότι χρειάζεται να έχεις πρώτα απ’ όλα χρόνο, αλλά το πιο σημαντικό είναι να έχεις κάτι να πεις, κάτι που θα αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές του αναγνώστη. Δεν συντηρώ αυτό το blog για να εκδώσω βιβλίο ή για να γίνω δημοσιογράφος. Δεν συμμετέχω στην κοινότητα των blogger γιατί είναι μόδα. Δεν ακολουθώ άλλωστε ούτε καν τους κανόνες για ένα δημοφιλές blog.

Η ανάγκη να εκφράσω θέσεις, σκέψεις και απόψεις γύρω από τα τεκταινόμενα -κοινωνικά αλλά και προσωπικά- με οδηγεί στο να είμαι παρών. Είναι προφανές θαρρώ ότι η συχνότητα αναρτήσεων των ποστ οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ακόμη κι αν έχω άποψη για πολλά πράγματα, δεν χρειάζεται να εκφράζομαι επί παντός επιστητού. Αντίθετα βρίσκω πολύ καλά κείμενα σε άλλους blogger που μπορούν να εκφράσουν καλύτερα τις όποιες αγωνίες. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα υποστήριζα ότι υπάρχουν κείμενα που «ζηλεύω», με την έννοια της ευρύτητας και της δομικής πληρότητας που έχουν. Ταυτόχρονα δε, με τέτοιου είδους κείμενα ανεβαίνει και ο προσωπικός πήχυς. Στην πραγματικότητα όμως αυτό είναι μια οφθαλμαπάτη, μια εικονική πραγματικότητα. Και για να είμαι σαφής, δεν ανήκω σ’ αυτούς που γράφουν με ρυθμό up tempo. Γι’ αυτό φίλοι μου θα υποστείτε την καθυστέρησή μου, αλλά και το «μη περιοδικό» των post.

Που βασίζεις την ευτυχία;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα αυτοκίνητα, στα κινητά και την ψευτογκλαμουριά ή στις πλάτες του μπαμπά;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στην πλαστή την ομορφιά, στα κρυφά ενδύματα ή στα ακριβά κοσμήματα;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα πολυκαταστήματα της Γλυφάδας ή στη νίκη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στο νόμιμο αλκοόλ, στην αφθονία ναρκωτικών, στο εμπόριο γυναικών;

Που βασίζεις την ευτυχία λοιπόν;

Στους αριθμούς που γυρνάνε σε κάποια κληρωτίδα ή σε κάποια κλειτορίδα;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα όσα είδα και σιχάθηκα, τα ιδεολογικά τους κόπρανα ποτέ μου δεν ασπάστηκα

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στις συμβουλές που δίνονται από μηνιαία περιοδικά για θέματα καταναλωτικά;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα πτυχία που σκίζεις προκειμένου να βγεις στο γυαλί γιατί το θεωρείς επιτυχία;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στη μοιχεία, το τζόγο, τη ρουλέτα, τα μαντεία ή μήπως στην ειδωλολατρία;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στον παπά από την ενορία ή στην ορθοδοξία; Καλά περίμενε τη Δευτέρα Παρουσία.

Που βασίζεις την ευτυχία;

Σε μία καλή βίζιτα ή στην αξιοπρέπεια σου που μένει στα αζήτητα;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Όπου τη βασίζουν και οι άλλοι; Είσαι απ’ αυτούς που ακολουθούν ότι το χαζοκούτι τους προβάλλει;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στην καρδιά σου τη μεγάλη, που περιμένεις να ‘ρθουν καλύτερες μέρες αγάλι αγάλι;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στο χάλι που ονομάζουν εκσυγχρονισμό ενώ πρόκειται για πνευματικό απαγχονισμό;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Θέλω απλά να μου δώσεις τον ορισμό. Βάζω στοίχημα ότι μεταφράζεται σε ευρώ.

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στην αστραφτερή πολυτέλεια ή στα σκατοτσιφτετέλια;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Σε γιορτές και επετείους και ψάχνεις για γλέντι λόγους αστείους

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα πολλά σου τα λεφτά, τη γκόμενα σου τη ξανθιά ή στα καλά αφεντικά;

Τελικά που βασίζεις την ευτυχία;

Μίζερε Έλληνα, νικοτινομανή, καφεϊνομανή, αλκοολούχο καταναλωτή, θύμα του καπιταλισμού, των τραπεζών και των θρησκειών, θύμα του κατακτητή υλισμού που είναι σε κάθε νου με ρόλο αρχηγού.

Που βασίζεις την ευτυχία;

Σε όσα συναντάω παντού;

Τι ονομάζεις ευτυχία; Θέλω ακριβή έννοια του ορισμού. Σίγουρα υπάρχει ευτυχία σ’ αυτό που ονομάζεις ευτυχία;

Ναι, ναι σίγουρα!!

Ευτυχισμένε μαλάκα

Αγόρασες όλα τα ηλεκτρικά είδη από ένα πολυκατάστημα, ένα ακριβό αμάξι με δόσεις που θα χρωστάς για πάντα στην τράπεζα.

Ευτυχισμένε μαλάκα…

Που βασίζεις την ευτυχία;

Ανάφλεξη - Παραγωγή: Σκηνοθέτης, Στίχοι/Ερμηνεία: Ε.Άγιος

Το παραπάνω hip-hop κομμάτι υπάρχει στη συλλογή που κυκλοφορεί μαζί με το περιοδικό Sonik.

Λέει τόσα πολλά...

Για την Αμαλία

Σήμερα ακολουθώ την πρωτοβουλία πολλών άλλων blogger. Συνεισφέρω με ότι μπορώ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Ποδόσφαιρο και μάχη

Τελικός Champions League λοιπόν στην Αθήνα, και θα μου επιτρέψετε να μεταφέρω μερικές σκέψεις για τον βασιλιά των ομαδικών αθλημάτων. Υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει διάκριση μεταξύ ποδοσφαίρου και πολιτικής. Κι όμως από την εποχή του Ψυχρού πολέμου και μετά είναι ηλίου φαεινότερο ότι το ποδόσφαιρο χρησιμοποιήθηκε αλλά και χρησιμοποίησε πολιτικές και κοινωνικές συγκυρίες. Πολιτικοί που βγαίνουν στα μπαλκόνια και ζητωκραυγάζουν για τις επιτυχίες ομάδων, αθλητές που εκμεταλλεύονται την προσωπική τους δόξα για να αρπάξουν πολιτικές θέσεις και πρωτεία, ανελεύθερα καθεστώτα που προτάσσουν την επιτυχία των εθνικών χρωμάτων ως ανωτερότητα του οικονομικού συστήματος ή και της φυλής. Όλα αυτά είναι δεδομένο ότι τα ξέρετε και ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα έχετε συζητήσει με τους φίλους σας ή τα έχετε σκεφτεί ή τα έχετε διαβάσει. Αναγνωρίζεται γενικώς άλλωστε ότι η παγκοσμιοποίηση διαπλέκει ακόμη περισσότερο την πολιτική με το ποδόσφαιρο.

Οι πρώτες ρίζες του ποδοσφαίρου ανευρίσκονται στον 13ο αιώνα όπου υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες στην Βρετανία για ένα έθιμο που σχετίζεται με τις Απόκριες και έχει να κάνει με την προσπάθεια δυο χωριών, που απέχουν μεταξύ τους περίπου τρία μίλια, να σκοράρουν στην αντίπαλη εστία. Συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι με αποτέλεσμα ένα τέλειο παγανιστικό παιχνίδι. Δεν θα πρέπει βέβαια να αγνοούμε και το ελληνικό παιχνίδι επίσκυρο και το ρωμαϊκό harpastum. Με τα χρόνια τέθηκαν κανόνες και το ποδόσφαιρο άρχισε να γίνεται πρόκληση για τους άρχοντες. Με άλλον πιο εύσχημο τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε ότι έφτανε στο να δοκιμάζει τα όρια κοινωνικού ελέγχου των τοπικών και εθνικών κυβερνήσεων. Έτσι οι Εδουάρδοι Β' και Γ' απαγορεύουν το παιχνίδι, καθώς και το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Στην πράξη το ποδόσφαιρο γεννήθηκε ως αστική αναταραχή, ως αψήφηση του νόμου. Έτσι πολλές φορές με αφορμή αγώνα ποδοσφαίρου δημιουργούταν κοινωνικές αναταραχές με συγκεκριμένα αιτήματα. Στην καρδιά της σύγκρουσης βρισκόταν η διαφορά του εθίμου από το νόμο και η προσπάθεια της εξουσίας να αντικαταστήσει το πρώτο με το δεύτερο. Ο Τζων Στιούαρτ Μιλ υπερασπίστηκε το έθιμο: "Το έθιμο είναι ο ισχυρότερος προστάτης των ασθενών απέναντι στους δυνατούς". Σιγά σιγά οι εθιμικοί κανόνες γίνανε γραπτοί και το ποδόσφαιρο απορροφήθηκε από τις άρχουσες τάξεις. Οι πληβείοι μετατράπηκαν από συμμέτοχοι σε παθητικούς θεατές με αποτέλεσμα την παρακμή της προηγούμενης εποχής και τη έναρξη μιας νέας. Το τοπικό μετατράπηκε σε συλλογικό ή εθνικό. Το πείσμα και σκληρότητα των τοπικών αγώνων μετασχηματίστηκαν σε συναισθηματικό δέσιμο με συλλόγους και εθνικά κράτη.

Πως συνδέεται την σήμερον εποχή το ποδόσφαιρο με την διεθνή πολιτική κατάσταση; Ας πάρουμε για αρχή το περίφημο αμερικάνικο ποδόσφαιρο. Έχει συγκρούσεις, ταχύτητα, δύναμη και αποτελέσματα σε κάθε παιχνίδι. Όλες οι αμερικάνικες έννοιες ενσωματώνονται στη λογική ενός παιχνιδιού: πειθαρχία, ομαδική δουλειά, θάρρος για να αντεπεξέλθουν στα εχθρικά πυρά. Το αμερικάνικο ποδόσφαιρο στηρίζεται στην τακτική του ελιγμού και της συγκέντρωσης δυνάμεων με απώτερο στόχο την διείσδυση στις γραμμές του εχθρού. Απαιτώνται συνδυασμένες επιθέσεις με παίκτες που μπορούν να συνεισφέρουν με την ταχύτητά τους, τη δύναμή τους, τον αιφνιδιασμό αλλά και την τεχνολογία. Ο χώρος είναι πολύ σημαντικός και υπάρχει έντονη βία με αυστηρούς κανόνες. Τα παιχνίδια αρχίζουν με στοίχιση και τελειώνουν σχετικά γρήγορα. Αναλογιστείτε τώρα τον αμερικάνικο στρατό και προσπαθήστε να βρείτε αναλογίες. Είναι προφανώς κάτι περισσότερο από έκδηλες.

Αντίθετα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο χαρακτηρίζεται από τη συνεχή κίνηση, τις λίγες αλλαγές αθλητών, το χαμηλό σκορ. Οι παίκτες εκμεταλλεύονται το χώρο, χωρίς ο χώρος να έχει ιδιαίτερη σημασία αφού το παιχνίδι ρέει συνεχώς, ψάχνουν τον αιφνιδιασμό και όχι την τακτική της δύναμης και της κυριαρχίας, αυτοσχεδιάζουν χωρίς να έχουν συνεχόμενη βοήθεια από το προπονητικό τημ. Ενώ το αμερικάνικο ποδόσφαιρο στηρίζεται στην πειθαρχία, την ομαδική δουλειά και το θάρρος, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο μεγιστοποιεί πρακτικές όπως η διάσπαση, η παρεμπόδιση και απόσπαση της προσοχής. Γίνεται έτσι πιο ντελικάτο και πιο εστέτ σε σχέση με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο τρόπος ανάπτυξης των δύο παιχνιδιών αντικατοπτρίζεται και στις πολεμικές τακτικές που έχουν να αντιμετωπίσουν πιθανοί εμπόλεμοι. Το αμερικανικό ποδόσφαιρο προσιδιάζει την αμερικάνικη στρατιωτική μηχανή όπου η προσπάθεια της είναι με τη δύναμη και τον όγκο να επιβληθεί στον εχθρό. Αντίθετα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο θυμίζει τόσο πολύ αντάρτικες τακτικές, γιατί απαιτεί αυτοσχεδιασμό παρά λεπτομερή σχεδιασμό, απαιτεί αιφνιδιασμό με αποτέλεσμα ακόμη και ομάδες με αριθμητική υπεροχή να ηττηθούν.

Ας κάτσουμε λοιπόν αναπαυτικά στον καναπέ μας και ας απολαύσουμε τους ευρωπαίους αντάρτες, έστω και χωρίς τον Τσε. Θα ξέρουμε ότι με μία διαφορετική προσέγγιση κάνουμε και τη δική μας αντίσταση στην αμερικανική κουλτούρα.

Ο υποσταθμός απειλεί τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας

Επί της οδού Λαγκαδά, δίπλα ακριβώς από το στρατόπεδο Παύλου Μελά, υπάρχει εδώ και χρόνια ένα μπλοκ πολυκατοικιών και καταστημάτων. Άνθρωποι που με προσπάθεια μιας ζωής μπορέσανε και αγοράσανε ένα διαμέρισμα ώστε να βάλουν το κεφαλάκι τους κάτω από δικά τους «κεραμίδια». Καταστηματάρχες που εναγωνίως πολεμάνε την καθημερινότητα και τις δυσκολίες της αγοράς.

Σ’αυτό το μπλοκ, υπάρχει κι ένα μαύρο πανό κρεμασμένο. Μαύρο σαν τη ζωή που ζούμε ή σαν αυτή που επιφυλάσσεται στα παιδιά μας. Τα γράμματα γραμμένα με σπρέι και όχι καλλιτεχνικά και ορθολογιστικά στημένα. Το μαύρο πανό υπήρχε και πριν τις δημοτικές εκλογές. Όταν γείτονες κρεμούσανε τα δικά τους συνθήματα, υπερασπιζόμενοι τον εκλεκτό τους, το μαύρο πανό, ως αιρετικό, διατύπωνε ένα χρόνιο αίτημα των περίοικων, χωρίς να υποστηρίζει κανέναν. Απλώς ήθελε να δώσουν σημασία στην ύπαρξη του, οι περαστικοί και οι κάτοικοι.

Η αγωνιστικότητα πολλών κάμφθηκε με το χρόνο. Είδαν κι απόειδαν ότι με το κράτος και το μονοπώλιο της ΔΕΗ δεν μπορεί κανείς να τα βγάλει πέρα. Κι ας είχαν μαζέψει μερικοί στοιχεία που δείχνουν την επικινδυνότητα του υποσταθμού. Κι ας είχαν βγάλει φωτογραφίες με την εξέλιξη του έργου. Κι ας φοβήθηκε η ΔΕΗ και έβαλε ιδιωτική security να φυλάει το χώρο, μήπως κι έρθουν οι σύγχρονοι σαμποτέρ οικογενειάρχες και παιδιά.

Όλον αυτό τον καιρό η ΔΕΗ δούλευε στο εργοτάξιο. Ταμπέλα που να λέει τι σόι έργο είναι αυτό δεν είδανε ποτέ. Σαν να μην υφίσταται πουθενά. Φοβούνται, τρέμουν, απαξιούν; Δεν γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι το μαύρο πανό θα μείνει εκεί, να συντροφεύει εφιάλτες και να προμηνύει θύελλες.

ΥΓ. Στον Παρθένη και σε μερικούς ρομαντικούς που ακόμη επιμένουν.

Επίκαιρα

Η επικαιρότητα τρέχει. Τα γεγονότα μας προσπερνούν χωρίς τις περισσότερες φορές να προλαβαίνουμε να τα καταλάβουμε. Οι ειδήσεις γίνονται πλέον τόσο σημαντικές ώστε δεν αντέχουμε μπροστά στη σημαντικότητα της στιγμής να εκφράσουμε, όχι μόνο διαφωνία ή αντίρρηση, αλλά ούτε καν κριτική. Έτσι εγκλωβιζόμαστε σε μια στείρα συνθηματολογία, που πια, είναι γεγονός, ότι περνάει και μέσα απ΄ τα blogs. Ως εκ τούτου, παρασυρόμενος κι εγώ θα προσπαθήσω να σχολιάσω μερικά θέματα της επικαιρότητας, χωρίς εντούτοις να στοχεύω σε μια πλήρη ανάλυση των γεγονότων.

• Η Ευρωπαϊκή Αριστερά έχει πλέον ένα σαφές κείμενο για τις κατευθυντήριες γραμμές μιας Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης. Το Μνημόνιο για μια Ευρωπαϊκή Ένωση της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της Κοινωνικής Προστασίας και της υπεράσπισης της Ειρήνης δημιουργήθηκε από το PDS-WASG και έχει ως υπότιτλο «για να βγάλουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση από το αδιέξοδο». Το συγκεκριμένο κείμενο δίνει μια προοπτική για την οικοδόμηση μιας άλλης ΕΕ. Χωρίς να ακυρώνει τα πολλά θετικά βήματα, επανατοποθετεί το ζήτημα της Ευρώπης μέσα από μια κριτική ματιά και μια διάθεση υπεράσπισης βασικών δημοκρατικών και θεμελιωδών δικαιωμάτων. Είναι μια πολύ καλή βάση για συζήτηση για όλη την Αριστερά.

• Στον ΣΥΝ μετά και το Διαρκές Συνέδριο, έχει εδραιωθεί η άποψη περί συνεργασίας μέσω του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα από τις όποιες αντιρρήσεις μου, τις οποίες έχω εκφράσει κατά καιρούς, θεωρώ ότι είναι αναγκαία η συνέχιση αυτού του πολύ καλού κλίματος που υπάρχει στην κοινωνία για τον ΣΥΝ. Η εκλογική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι τέτοια ώστε να μην αποκλείει κανέναν αριστερό πολίτη ο οποίος έχει όραμα μια ανανεωτική, ριζοσπαστική μα πάνω απ’ όλα ρεαλιστική αριστερά.

• Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ξαναδημιουργήσει το οργανωτικό υποκείμενο της νεολαίας του. Αν εξαιρέσουμε το ότι συνήθως αυτά τα υποκείμενα λειτουργούν ως κράχτες των ηγετών των κομμάτων, χωρίς αυτόνομη διάθεση και χωρίς ανεξάρτητη φωνή, υπάρχουν έντονες ενστάσεις για το πώς γίνεται αυτή τη προσπάθεια. Ως είθισται σ’ αυτές τις περιπτώσεις έπεσαν τα κοράκια από τα βουλευτικά γραφεία και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα μέγεθος, μια ομάδα πίεσης για τον κάθε βουλευτή. Σε μια προεκλογική περίοδο, αυτές οι διαδικασίες λειτουργούν ως παιδομάζωμα υπέρ βουλευτών και πολιτευτών, χωρίς αρχές και ιδανικά.

• Την προηγούμενη βδομάδα, στην οδό Β. Ηρακλείου προκλήθηκε έκρηξη σε υποσταθμό της ΔΕΗ ο οποίος στεγαζόταν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο υπόγειο της πολυκατοικίας. Η ΔΕΗ υποστηρίζει ότι «επρόκειτο για βραχυκύκλωμα που δεν είναι επικίνδυνο για την υγεία των ενοίκων. Τέτοιοι υποσταθμοί υπάρχουν περίπου 1300 σε όλη την πόλη και η απομάκρυνσή τους είναι τεχνικά αδύνατο». Οι δε κάτοικοι είχαν προσπαθήσει επανειλημμένως να απομακρύνουν τον σταθμό, αλλά «η ΔΕΗ είναι κράτος και κάνει ότι θέλει». Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Από τη μια προσπάθειες για απομάκρυνση επικίνδυνων υποσταθμών, και από την άλλη η διαβεβαίωση ότι αυτό είναι αδύνατο. Αν κι εγώ δεν γνωρίζω βραχυκύκλωμα που να μην είναι επικίνδυνο (εκτός κι αν γίνεται με γνώση), εντούτοις θα ήθελα να μου πει κάποιος γιατί το συγκεκριμένο βραχυκύκλωμα δεν επιφέρει καμία επικινδυνότητα. Και δεν μπορώ να μην αναφέρω και να εκφράσω τη βαθιά μου ανησυχία για το κέντρο υψηλής τάσης που στήθηκε πια στην περιοχή μας, μέσα στο Στρατόπεδο του Παύλου Μελά (που παρεμπιπτόντως όλες οι εξουσίες και οι τοπικοί φορείς το θέλουν Μητροπολιτικό Πάρκο).

• Και μια που μιλάω για το στρατόπεδο Παύλου Μελά, να σημειώσω το εξής: Στις 24 Μαρτίου ξεκινά μια εμπορική έκθεση μέσα στο χώρο του στρατοπέδου. Τα στρατόπεδα της Δυτ. Θεσσαλονίκης υπήρξαν ευθύς εξαρχής μύχιος πόθος για όλες τις τοπικές κοινωνίες. Εξαγγελίες για την απόδοση στους δήμους, χρονοδιαγράμματα και μελέτες έχουν δει τη δημοσιότητα κατά καιρούς, χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ειδικότερα για το στρατόπεδο Παύλου Μελά στόχος όλων όσων εμπλάκηκαν με αυτό ήταν η δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου. Στην πράξη αυτή τη στιγμή έχουμε από μεριάς Υπουργείου την απαίτηση για χρήσεις εντός του χώρου που δε συνάδουν με την προοπτική του Μητροπολιτικού Πάρκου. Περιττό δε να πω ότι είμαι ενάντια σε οποιαδήποτε τσιμεντοποίηση ή εμπορική εκμετάλλευση προς όφελος λίγων. Τη στιγμή που συζητείται πλέον έντονα η απομάκρυνση της ΔΕΘ από τον συγκεκριμένο χώρο στο κέντρο του πολεοδομικού συγκροτήματος (υπάρχει άλλωστε πρόσφατη κατατεθειμένη πρόταση από το ΑΠΘ για επέκταση της πανεπιστημιούπολης στην ΔΕΘ), εμείς δημιουργούμε Κερκόπορτα για επιχειρηματική εκμετάλλευση του Μητροπολιτικού Πάρκου με τη μορφή έκθεσης. Τώρα για ποιες υποδομές μιλάμε στην παρούσα φάση; Να λάβουμε υπόψη μας μόνο ότι η συγκεκριμένη έκθεση γίνεται σε ένα τσαντήρι – κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά, χωρίς καμία πρόβλεψη για την ασφάλεια των επισκεπτών. Από αισθητική άποψη πληγώνει τους οφθαλμούς μας. Κύριοι αν είναι να κάνετε εκθεσιακό κέντρο εντός του στρατοπέδου, τουλάχιστον κάντε το καλά

Εκτέλεση

Σαν σήμερα, πριν από 63 χρόνια, λίγο προτού οι Γερμανοί αποχωρήσουν από την Ελλάδα, αποφάσισαν να κάνουν μια τελευταία γυροβολιά στα μέρη της Χαλκιδικής. Το σκεφτήκαν από δω, το σκεφτήκαν από κει. "Πρέπει να κάνουμε κάτι για να θυμούνται αυτοί οι αγροίκοι την Άρια φυλή μας". Έτσι λοιπόν τα τάγματα που υπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυγύρου, των Μουδανιών και του Παλιουρίου μαζευτήκαν στο πρώτο πόδι για να επιδείξουν την πυγμή του ναζιστικού καθεστώτος. Βρέθηκαν όμως με ένα ερωτηματικό. "Εντάξει, είπαν, αποφασίσαμε να μαζέψουμε και να καθαρίσουμε μερικούς. Αλλά ποιούς; Ποιός θα μας δώσει πληροφορίες;" Και η απάντηση βρέθηκε γρήγορα. "Μα οι Έλληνες φίλοι μας". Μπήκαν λοιπόν οι κουκούλες και άρχισε το παιδομάζωμα. Πιάσανε κόσμο από το Κασσανδρινό, την Άφυτο, τη Βάλτα, το Μάλτεπε. Τους πήγανε γρήγορα, γρήγορα στο ρέμα της Βάλτας. Μέσα σ΄όλους αυτούς κι ένας 19άρης βοσκός, ο οποίος έβλεπε εδώ και δύο χρόνια να μεγαλώνει γλυκά ο γιός του. Το καταλάβαινε ότι δεν θα προλάβαινε να τον δει να γίνεται τρανός. Το ένιωθε ότι η ζωή του θα κοβόταν αυτό το φλεβαριάτικο πρωινό.
Τους στήσανε όλους σε μια σειρά. Η κουκούλα είχε κάνει καλά τη δουλειά της και καθότανε στην άκρη να ξεκουραστεί. Απέναντί τους οι ηττημένοι πλέον κατακτητές. Ξημέρωμα ήταν. Είχε πολύ υγρασία μέσα στο λάκκο. Τρυπούσε το κόκκαλο. Το μυαλό όμως καθάριο και ήσυχο. Στο χωριό επικρατούσε μια βουβή αναστάτωση. Τα γυναικόπαιδα ήδη θρηνούσαν στα σπίτια τους.
Η πρώτη ριπή ακούστηκε εκκωφαντική μέσα στο λάκκο. Τα κορμιά έπεσαν λαβωμένα. Όλα; Όχι όλα. Ο 19άρης έμεινε όρθιος. "Δεν θα ξεμπερδέψετε έτσι εύκολα μαζί μου", σκέφτηκε. Δεύτερη ριπή σκίζει τον αέρα. Ο νέος έπεσε στα γόνατα. Παρέμενε εκεί σταθερός και καταματωμένος. Ο Γερμανός επικεφαλής αξιωματικός βγάζει το πιστόλι και σημαδεύει κατακούτελα. "Γιόκα μου...". Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη σκέψη του. Πέταξε το πουλάκι μου.
Ο αξιωματικός βρίζοντας δίνει εντολή στους στρατιώτες να πετάξουν τα πτώματα στο ρέμα. Αυτοί συνηθισμένοι σε τέτοιες δουλειές, εκτελούν με συνέπεια τη διαταγή. Η κουκούλα άφωνη από το θέαμα, σηκώνεται και με βαριά βήματα επιστρέφει στο χωριό. Καθήκον εξετελέσθη.
Τα χρόνια περάσαν. Η κουκούλα έγινε νομοταγής και ευυπόληπτος πολίτης. Περιουσία έκανε, τιμές δέχθηκε, σύνταξη παρέλαβε. Ονομάστηκε και μια πλατεία στο χωριό "πλατεία Γράμμου-Βίτσι". Ο καιρός μια είχε τις καλές του, μια τις μαύρες του. Ώσπου εκεί, κάπου στη αρχή της δεκαετίας του '80 έπιασε μεγάλο μπουρίνι. Και το ρέμα κατέβασε πολύ νερό. Και αποκαλύφθηκαν τα απομεινάρια των παλικαριών. Τότε ο γιος του νέου απαίτησε μαζί με άλλους έναν ελάχιστο φόρο τιμής για τους αδικοχαμένους. Η πολιτεία δεν μπορούσε να πει όχι, παρά τις αντιρρήσεις της.
Έτσι κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, μαζευόμαστε για να τιμήσουμε τη μνήμη αυτών. Κάθε χρόνο είμαστε λιγότεροι. Αλλά ποτέ δεν θα είναι κανένας. Πάντα κάποιος θα υπάρχει που θα θυμάται.
Αχ ρε παππού...

Take five

Ανομολόγητα πράγματα θέλουν να εξομολογηθώ φίλοι καλοί του Διαδικτύου. Κι αναρωτιέμαι "μα γι' αυτό δεν υπάρχουν τα blogs;". Δεν είναι μια τακτική κατάθεση ψυχής μέσα από ένα τόσο άψυχο αντικείμενο όπως το PC; Ναι λοιπόν. Είναι. Πολλοί όμως κυκλοφορούν στα ιντερνετικά σοκάκια με μάσκες κρυφές, σα μάσκες του θανάτου. Αυτές τις μάσκες προσπαθούν να βγάλουν φίλοι με τη μορφή της πρόκλησης-πρόσκλησης της πυραμίδας. Συμμετέχω κι εγώ στη χιονοστιβάδα των πέντε πράγματων που έχουν σχέση με το διαχειριστή του blog.

1) Ερωτευμένος με τη γυναίκα μου, το παιδί μου, τη μουσική. Ερωτευμένος με τη γυναίκα εδώ και 12 συναπτά έτη. Ερωτευμένος με το παιδί εδώ και 23 μήνες (9+14). Ερωτευμένος με τη μουσική εδώ και 33 χρόνια. Με τη γυναίκα μου γνωρίστηκα σ' ένα ταξίδι στην Ισπανία. Χορεύτρια αυτή, μουσικός εγώ. Τραγουδήσαμε, χορέψαμε, κλάψαμε, γελάσαμε, κυλιστήκαμε στα σεντόνια του πάθους. Και τελικά, οποία έκπληξις, παντρευτήκαμε. Με το γιο μου γνωρίστηκα ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι. Τότε αποφάσισε ο μπαγάσας να συνδράμει στη ζωή μου. Να δώσει νέο ορισμό στην έννοια ευτυχία. Αλλά και να με βάλει στον πειρασμό της απαλλαγής μου από την ευθυνοφοβία. Η μουσική με συντροφεύει σε κάθε βήμα. Από τότε που άκουσα για πρώτη φορά το μαγικό ήχο ενός κατάμαυρου βινυλίου, αποφάσισα να ενδώσω στα κάλλη της. Έτσι έχω τη δυνατότητα αυτή τη στιγμή να επιλέγω το soundtrack της μέρας μου μέσα από 1200 βινύλια και 800 cd.

2) Μου τη δίνουν οι "δήθεν", οι ξερόλες και οι πολυπράγμονες. Δεν τους μπορώ, δεν τους αντέχω. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε άποψη για όλα. Και δεν αναφέρομαι σε μια αίσθηση που πιθανόν να μπορεί κάποιος να αποκομίζει από συγκεκριμένα γεγονότα. Αλλά για την εξειδικευμένη, υποτίθεται, γνώση που άλλοι τρώνε χρόνια για να την αποκτήσουν και να τη εφαρμόσουν.

3) Τον παππού μου τον εκτελέσαν οι Γερμανοί το 1944. Τον πατέρα μου τον απέβαλαν απ' όλα τα Γυμνάσια της χώρας λόγω αριστερών φρονημάτων. Τον μπάρμπα του πατέρα μου (μεγάλος μαθηματικός, έχω και το όνομά του) τον στείλαν στον Αη Στράτη εξορία. Η μάνα μου έφαγε ξύλο από τους φύλακες της εξουσίας (έχει και παράσημο στο ζυγωματικό). Εγώ συμμετείχα στις καταλήψεις του '91. Μόνο που δεν κεφαλαιοποίησα αυτή τη συμμετοχή όπως κάποιοι άλλοι. Όλα αυτά σας δίνουν να καταλάβετε ότι έχω αριστερό παρελθόν και παρακαταθήκη. Μέλλον δε ξέρω τι έχω. Μάλλον ούτε η Αριστερά δεν ξέρει τι μέλλον έχει.

4) Είμαι ιδιωτικός υπάλληλος. Υπεύθυνος παραγωγής σε εργοστάσιο τροφίμων. Για πολλούς δε σημαίνει τίποτα αυτό. Για μένα σημαίνει την ευθύνη για 110 εργαζόμενους και την απρόσκοπτη πορεία της παραγωγής. Δεν συμμετέχω στα παιχνίδια των πωλήσεων. Δεν ασπάζομαι τον καιροσκοπισμό του marketing. Προσπαθώ να δημιουργώ καθημερινά, να δίνω προοπτική στα παιδιά που συνεργάζομαι, να εκθέτω τον ευατό μου σε κάθε δύσκολη κατάσταση, να παίρνω την ευθύνη για το σήμερα και το αύριο. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω...

5) Μ' αρέσει να περπατάω στις πόλεις που πηγαίνω. Μόνο έτσι καταλαβαίνω τον αέρα τους. Έτσι αισθάνομαι την ανάσα των κατοίκων τους. Έτσι αντιλαμβάνομαι το διαφορετικό που αποπνέει η κάθε πόλη. Και δεν χρησιμοποιώ ποτέ ταξί σ' αυτές τις επισκέψεις μου. Μόνο μέσα μαζικής μεταφοράς.

Αυτά τα ολίγα. Βράσε όρυζα δηλαδή... Αν καταλαβαίνει κάποιος το ποιόν ενός ανθρώπου από το blog-ο-πρόσωπό του τότε θα ήταν πολύ εύκολα τα πράγματα. Έλα όμως που όλοι έχουμε τον Dr. Jekyl μας και τον Mr. Hyde μας.

Αποκαλύψεων συνέχεια:

Λεξίδια

Ioannisk

Μαθηματικούς

και όλους τους Φραπεδιάρηδες


ΥΓ Το παρόν ποστίδιο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το Take Five.

Συντηρήστε τους καυστήρες

Ένα σημαντικό πρόγραμμα που τρέχει αυτή τη στιγμή στο Δήμο Σταυρούπολης και δεν έχει την ανταπόκριση που θα έπρεπε να είχε. Αν σκεφτούμε βεβαίως και τα δύο περιστατικά πυρκαγιών στην Θεσσαλονίκη από ελλιπή συντήρηση καυστήρων, θεωρείται επιβεβλημένη η συνδρομή όλων μας στο πρόγραμμα.