Αυτά τα δύο χρόνια περίπου που συντηρώ αυτόν τον διαδικτυακό χώρο μου προσφέρανε γνώσεις, συγκινήσεις, φίλους. Πάνω απ’ όλα όμως ως ιστολόγιο μου προσέφερε την δυνατότητα να εκφράσω απόψεις και να τις δημοσιοποιήσω. Προφανώς και ο σκοπός της γραφής, τουλάχιστον από τη μεριά μου, δεν ήταν και δεν είναι δημοσιογραφικός. Όπως και δεν έχω απώτερο σκοπό να αυξήσω την επισκεψιμότητα αυτού του blog. Το να αυξήσεις την επισκεψιμότητα είναι γνωστό ότι χρειάζεται να έχεις πρώτα απ’ όλα χρόνο, αλλά το πιο σημαντικό είναι να έχεις κάτι να πεις, κάτι που θα αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές του αναγνώστη. Δεν συντηρώ αυτό το blog για να εκδώσω βιβλίο ή για να γίνω δημοσιογράφος. Δεν συμμετέχω στην κοινότητα των blogger γιατί είναι μόδα. Δεν ακολουθώ άλλωστε ούτε καν τους κανόνες για ένα δημοφιλές blog.
Η ανάγκη να εκφράσω θέσεις, σκέψεις και απόψεις γύρω από τα τεκταινόμενα -κοινωνικά αλλά και προσωπικά- με οδηγεί στο να είμαι παρών. Είναι προφανές θαρρώ ότι η συχνότητα αναρτήσεων των ποστ οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ακόμη κι αν έχω άποψη για πολλά πράγματα, δεν χρειάζεται να εκφράζομαι επί παντός επιστητού. Αντίθετα βρίσκω πολύ καλά κείμενα σε άλλους blogger που μπορούν να εκφράσουν καλύτερα τις όποιες αγωνίες. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα υποστήριζα ότι υπάρχουν κείμενα που «ζηλεύω», με την έννοια της ευρύτητας και της δομικής πληρότητας που έχουν. Ταυτόχρονα δε, με τέτοιου είδους κείμενα ανεβαίνει και ο προσωπικός πήχυς. Στην πραγματικότητα όμως αυτό είναι μια οφθαλμαπάτη, μια εικονική πραγματικότητα. Και για να είμαι σαφής, δεν ανήκω σ’ αυτούς που γράφουν με ρυθμό up tempo. Γι’ αυτό φίλοι μου θα υποστείτε την καθυστέρησή μου, αλλά και το «μη περιοδικό» των post.
