Ξινίλες

Ο καθένας ποτίζει το δέντρο του με τον τρόπο που θεωρεί καλύτερο.
Ενώνει τις βουλίτσες μηχανικά σε ένα τετράδιο νηπιαγωγείου και αρρωσταίνει στην ιδέα της διάλυσης, του πάτου, του διαφορετικού.
Άλλοι καταστρέφουν τον ορίζοντα με κοντινά πλάνα οκτώ χιλιοστών και επιζούν μόνο με την κακομοιριά τους.
Άλλοι βλέπουν την άγαρμπη σκιά τους και θαρρούν πως εντόπισαν το Ιερό Δισκοπότηρο.
Ο καθένας τους φτιάχνει τη δικιά του ιστορία για ζωή σε ασφάλεια. Κάνει το δικό του job description.
Τα χρόνια μας δεν είναι ενδιαφέροντα.
Ζέχνουν από ξεφτίλα και ρεζιλίκι.
Από αδιαφορία και κυνισμό.
Οι έρωτες δεν κοιτούν πια το φεγγάρι αλλά κλειδαρότρυπες.
Οι εικόνες προσπερνάν τις στιγμές μας.
Το βάθος είναι τόσο ρηχό, που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Αν είχαν τα χρόνια μας χρώμα θα ήταν απλά κίτρινα.
Ούτε μαύρα, ούτε άσπρα, ούτε κόκκινα της φωτιάς, ούτε πράσινα της ελπίδας, ούτε γαλάζια της προσμονής.
Απλά κίτρινα. Ξινά σαν λεμόνι...

Απόσπασμα

Απόσπασμα από το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο"

«Όλες οι παμπάλαιες εθνικές βιομηχανίες έχουν εξολοθρευτεί και εξακολουθούν να εξολοθρεύονται. Εκτοπίζονται από νέες βιομηχανίες, η εισαγωγή των οποίων γίνεται ζήτημα ζωής ή θανάτου για όλα τα πολιτισμένα έθνη, από βιομηχανίες που δεν επεξεργάζονται πια εγχώριες πρώτες ύλες, αλλά πρώτες ύλες αντλημένες από τις πλέον απόμακρες ζώνες, τα προϊόντα των οποίων δεν καταναλώνονται μοναχά στην ίδια τη χώρα αλλά σε όλα τα σημεία του πλανήτη. Στη θέση των παλιών αναγκών, που τις κάλυπταν τα εγχώρια προϊόντα, βρίσκουμε νέες ανάγκες, η ικανοποίηση των οποίων απαιτεί προϊόντα από τις πιο μακρινές χώρες, από τα πιο διαφορετικά κλίματα. Στη θέση της παλιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας και αποκλειστικότητας, έχουμε συναλλαγές από και προς κάθε κατεύθυνση, μια καθολική αλληλεξάρτηση των εθνών. Και αυτό τόσο στην υλική όσο και στην πνευματική παραγωγή. Τα πνευματικά προϊόντα κάθε μεμονωμένου έθνους γίνονται κοινό κτήμα. Η εθνική μονομέρεια και αποκλειστικότητα γίνονται ολοένα και πιο ανέφικτες, και από τις πολυάριθμες εθνικές και τοπικές φιλολογίες αναδύεται μια φιλολογία παγκόσμια.»

Σπάνια ο μαρξισμός επέδειξε τέτοιο διορατικό πνεύμα.

Ανθολόγιο Τιμής

Γιάννης Ρίτσος - Επιτάφιος (απόσπασμα)

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες, κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες, και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου, το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή, γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού, δεν φτάνουν τα χαλίκια

Και μου 'λεγες πως όλ' αυτά, τα ωραία θα ειν' δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε, το φέγγος κι η φωτιά μας

Ανθολόγιο 9

W.B. Yeats - Οι τέσσερις ηλικίες του ανθρώπου

Με το κορμί του άρχισε τον αγώνα
Και κέρδισε το σώμα. Όρθιος περπατά.

Ύστερα αγωνίστηκε με την καρδιά
Χάθηκαν ηρεμία και αθωότητα.

Με το μυαλό κατόπιν πάλεψε
Άφησε πίσω την περήφανη καρδιά του

Τώρα με το Θεό ανοίγει πόλεμο
Μόλις σημάνουνε μεσάνυχτα ο Θεός νικάει.

Ανθολόγιο 8

Γιάννης Ρίτσος - Η σονάτα του σεληνόφωτος

Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι δε θάρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία,-όχι, όχι το φεγγάρι-
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στη ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες μας, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες μας, την άγνοιά μας και τα γηρατειά μας,-
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Απείρου κάλλους σκοτάδια

Νύχτα ονειρική, που τις σκέψεις μας ζωντανεύεις
Κάνεις ένα σαξόφωνο να παίξει
και χιλιάδες πουλιά να πετάξουν ψηλά
Σα να 'θελες να γίνουν μόρια
να αντιδράσουν και να δώσουν λουλούδια
πολύχρωμα, φανταχτερά, τραγουδιστά.

Η πορνογραφία είναι η πολυτέλεια του αυνανισμού
κι εσύ Νύχτα, μην τρομάζεις τους ερωτευμένους.
Δώσε τους ένα κονάκι
για να ζήσουν τον έρωτά τους.
Κι ύστερα πάλι να τους πληγώσεις,
σα κακιά μητριά,
να τους κλειδώσεις στη ντουλάπα.

Νύχτα φλογερή, αγέρωχη. Στυγνή Νύχτα.
Όλα αυτά τα διαφορετικά επίθετα, εσένα μόνο,
θα μπορούσαν να συνθέσουν.
Εσένα... κι Αυτήν.

Ανθολόγιο 7

Κωνσταντίνος Καβάφης - Κάτω απ' το σπίτι

Χθες περπατώντας σε μια συνοικία
απόκεντρη, πέρασα κάτω από το σπίτι
που έμπαινα σαν ήμουν νέος πολύ.
Εκεί το σώμα μου είχε λάβει ο Έρως
με την εξαίσια του ισχύν.

Και χθες
σαν πέρασ' απ' τον δρόμο τον παληό,
Αμέσως ωραϊσθηκαν απ' την γοητεία του έρωτος,
τα μαγαζιά, τα πεζοδρόμια, η πέτρες,
και τοίχοι, και μπαλκόνια, και παράθυρα
τίποτα άσχημο δεν έμεινεν εκεί.

Και καθώς στεκόμουν, κ' εκύτταζα την πόρτα,
και στεκόμουν, κ΄εβράδυνα κάτω απ΄το σπίτι,
η υπόστασίς μου όλη απέδιδε
την φυλαχθείσα ηδονική συγκίνησι.


ΥΓ1 Με αφορμή τη σημερινή ημέρα και θεωρώντας ότι ο έρωτας έχει πολλά πρόσωπα που για πολλούς είναι και αποκρουστικά.
ΥΓ2 Ζητώ συγνώμη που δεν μπόρεσα να διατηρήσω το πολυτονικό σύστημα.

Ανθολόγιο 6

Νίκος Καρούζος - Ο Άσκοπος Διαβάτης

Στα σπλάχνα του σκιρτούσε το αδιέξοδο.
Δεν ένιωθε τις αποστάσεις περπατώντας.
Και τραγουδούσε ολομόναχο το στόμα του.
Παράμ παμ παμ
παρίμ παμ πομ...
Ο θάνατος θέλει τα πουλιά και τα βαρίδια.
Παράμ παμ παμ
παρίμ παμ πομ...
Υπάρχει αύριο
υπάρχει και μεθαύριο.
Καινούργιο φέρετρο η καινούργια μέρα.

Ανθολόγιο 5

Arthur Rimbaud - Δημοκρατία

Η σημαία τραβάει στο βρώμικο τοπίο, και η διάλεκτός μας πνίγει το ταμπούρλο.
Στα κέντρα θα τροφοδοτήσουμε την πιο κυνική πορνεία. Θα σφάξουμε τις λογικές ανταρσίες.
Στις πιπεράτες και μουσκεμένες χώρες! - στην υπηρεσία των πιιο τερατωδών βιομηχανικών ή στρατιωτικών εκμεταλλεύσεων.
Καλή αντάμωση εδώ, οπουδήποτε. Νεοσύλλεκτοι με καλή θέληση, θα έχουμε την άγρια φιλοσοφία, αμαθείς για την επιστήμη, διεφθαρμένοι για την άνεση, ο ψόφος για τον κόσμο που προχωράει. Αυτή είναι η αληθινή πορεία. Εμπρός δρόμο.

Ανθολόγιο 4

Αλκυόνη Παπαδάκη - Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή

Κι όταν σε ρώτησα, μια νύχτα, τι 'μαι για σένα,
σκέφτηκες λίγο και μ' απάντησες αδιάφορα, χαζεύοντας
μια πεταλούδα που είχε παγιδευτεί στο φώς της λάμπας σου.
"Τι είσαι, είπες; ... Μια νυχιά, στο τίποτα της ζωής μου".

Ανθολόγιο 3

W.B. Yeats - Η γοργόνα

Μια γοργόνα ένα νέο που κολυμπούσε αντάμωσε
Δικό της να τον κάνει διάλεξε
Το σώμα της στο σώμα του έτσι κόλλησε
Γέλασε. Και στο βυθό βουτώντας
Μέσα στην άγρια ευτυχία ξέχασε
Πως πνίγονται και οι εραστές ακόμα.

Ανοησία

Μεγαλώνοντας κάτω από τόνους ήχους
μουσικής και φασαρίας,
ήχους μεγαλούπολης, ήχους του γείτονα,
αναζητώ συνέχεια εσένα
γλυκειά, όμορφη, μικρή μου ησυχία.

Ανθολόγιο 2

Albert Einstein
"Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες"

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που κάνουν τα στραβά μάτια.

Ανθολόγιο

T.S. ELIOT - The waste land

Εδώ δεν μπορείς να σταθείς μήτε να γείρεις και να
καθήσεις
Δεν έχει ούτε καν σιωπή στα βουνά
Μόνο βροντή ξερή και στείρα χωρίς βροχή
Δεν έχει ούτε καν μοναξιά στα βουνά
Παρά ξαναμμένα πρόσωπα σκυθρωπά καγχάζουν και γρυλίζουν
Μέσ' από εξώθυρες χαμόσπιτων από σκασμένη λάσπη

Αν είχε νερό