michalakis

Μια εκρηκτική καταδίκη

2011-11-02T17:18:00.000+02:00

Η 28η Οκτωβρίου 2011 θα μείνει στην ιστορική μνήμη για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι φυσικά η ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη και ο δεύτερος η χωρίς όρια, κρίση και σκέψη, συμμετοχή πολλών από το πλήθος που πήγαν να παρακολουθήσουν την παρέλαση, στις αποδοκιμασίες απέναντι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά και συλλήβδην στο πολιτικό σύστημα. Μια σοβαρή ανάλυση είναι αναγκαίο να αξιολογήσει τα γεγονότα και να δει τις επιπτώσεις, λαμβάνοντας υπόψη της όλα τα δεδομένα. Αυτό θα προσπαθήσουμε να πράξουμε παρακάτω.

Ευθύς εξαρχής να αναφέρουμε ότι είμαστε ενάντια στη διεξαγωγή των παρελάσεων και δη των στρατιωτικών διότι δεν θεωρούμε ότι παίζουν κάποιο ρόλο στην κατανόηση της ιστορίας και στη συλλογική μνήμη. Η αξιακή αυτή στάση μας έχει να κάνει όχι μόνο με το ότι οι παρελάσεις είναι απότοκο μιας περιόδου εθνικής διχοτόμησης βάση του σχήματος εθνικόφρονες-μη εθνικόφρονες, αλλά και για λόγους κοινωνικού, πολιτικού και ιστορικού εκσυγχρονισμού. Η ιστορική μνήμη κατακτιέται με κριτική γνώση και παιδεία και όχι με μιμητικό βηματισμό. Η τιμή στους προγόνους αποδίδεται με διεύρυνση και εμβάθυνση της δημοκρατίας και όχι με συμμετοχή σε στείρες εορταστικές εκδηλώσεις. Οι στρατιωτικές και οι μαθητικές παρελάσεις προφανώς δεν χρειάζονται. Οι όροι όμως του κοινού δημοκρατικού συμβολαίου βοηθούν όποιον είναι αντίθετος στις παρελάσεις να μην συμμετέχει σε αυτές, ενώ του δίνουν τη δυνατότητα σε θεσμικό επίπεδο να εισηγείται την κατάργησή τους.

Αναμφισβήτητα ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου αναφέρεται στην τιμή και στη μνήμη του αντιφασιστικού αγώνα του ελληνικού λαού. Ανεξάρτητα του πως ο καθένας αντιλαμβάνεται την απόδοση τιμής στους αγωνιστές, ενέργειες που προσβάλουν μια σημαντική μέρα που συμβολίζει το μεγάλο αντιφασιστικό αγώνα, δημιουργούν έντονες διαδικασίες αποσάρθρωσης των όποιων διεκδικήσεων για δημοκρατική εμβάθυνση, ακόμη και διαδικασίες επιβολής της μια άποψης . Έχουμε σαφώς ταχθεί κατά των στρατιωτικών παρελάσεων αλλά αυτό δε σημαίνει ότι επιβάλλουμε την κατάργηση τους .Εξάλλου η όποια επιβολή της κατάργησής τους είναι πιθανόν να δημιουργήσει αντίρροπες πράξεις που θα καταργούν πολύ πιο εύκολα τις δυνατότητες για δράσεις που κάνουν διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς. Ταυτόχρονα όμως δεν πιστεύουμε ότι οι παρελάσεις αποτελούν χώρο για την έκφραση των πολιτικών διαφορών και συγκρούσεων. Η αξιοποίηση τους για τη δημιουργία τηλεοπτικής εικόνας νικηφόρας μάχης (αλήθεια ενάντια σε ποιον παρατεταγμένο εχθρό; ) και η μέθη για την φαντασιακή λαϊκή κατάληψη του δρόμου (από ποιόν;) δε συνιστούν νίκη του λαϊκού κινήματος αλλά αντίθετα μια κινηματική φαντασίωση που επιδεινώνει τους συσχετισμούς και την προώθηση προοδευτικών λύσεων. Κι αυτό γιατί προσβάλει την αντιφασιστική μνήμη ταυτίζοντας την ημέρα με αντιδράσεις δεξιού χαρακτήρα, δίνοντας τη δυνατότητα στο ΛΑΟΣ και τη ΝΔ να κινδυνολογήσουν υπέρ μιας νέας χλωμής εθνικολαϊκής ενότητας..Ταυτόχρονα επιχειρεί, παρουσιάζοντας τη χώρα υπό καθεστώς κατοχής, να συντηρήσει τον εθνικισμό και να αναζωπυρώσει συντηρητικές διεξόδους.

Στο παρελθόν πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς χρησιμοποιούσαν την παρέμβαση κατά την διάρκεια της παρέλασης ως μέσο αντιεθνικιστικού ακτιβισμού και έκφρασης αντίστοιχων μηνυμάτων. Δεν ήταν ποτέ μια σοβαρή μάχη – κάποιες συγκρούσεις για τα μάτια του κόσμου μέσω της τηλεόρασης, χωρίς όμως να είναι επικίνδυνη για κανέναν. Ήταν θα λέγαμε μια πολιτική σύγκρουση για τα τηλεοπτικά δελτία, χωρίς όμως το επίδικο να αναδεικνύεται σε κοινωνικό ζητούμενο, μιας και κανείς από τους “συγκρουόμενους” δεν ενδιαφερόταν να το εντάξει σε μια προσέγγιση θεσμικού εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας.

Για τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της Αριστεράς η πολιτική ανυπακοή αφορούσε πάντα την υπεράσπιση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που παραβιάζονταν ή εξαλείφονταν Η ανυπακοή ως τέτοια πράξη εμπεριείχε το στοιχείο της διακινδύνευσης, όχι μόνο της σωματικής ακεραιότητας αλλά και της ζωής αυτού που την έπραττε . Θυμίζουμε χαρακτηριστικά ότι το 80-81 δόθηκαν μάχες για να καταθέτουν στεφάνια οι οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης - που δεν είχαν ακόμη αναγνωρισθεί – σε σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Όταν αυτό γινόταν κατορθωτό δεν ήταν πάντα χωρίς απώλειες, όπως συνέβη με τη δολοφονία του μέλους του ΚΚΕ, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Τάσου Μαγλαρίδη στην κατάθεση στεφανιού στη Νεάπολη, μετά από επίθεση της Χωροφυλακής.

Τα επεισόδια όμως της 28ης Οκτωβρίου δεν χαρακτηρίζονται ούτε από μια διάθεση υπεράσπισης πολιτικών δικαιωμάτων, ούτε από την ανάδειξη ενός συλλογικού αντιεθνικιστικού αιτήματος. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρειη Washington Post: «Οι διαδηλωτές αποτελούνταν από αριστερούς, αναρχικούς, νεο-ναζί, ανθρώπους που έχουν κουραστεί από τις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης, καθώς και από οπαδούς της τοπικής ομάδας Ηρακλής που "έπεσε" από την πρώτη κατηγορία, εξαιτίας οικονομικών παρατυπιών». Τα επεισόδια σημαδεύονται από την μηδενιστική εκδοχή της αγανάκτησης. Χωροθετούνται από την θεοποίηση της Πράξης απέναντι στην ορθολογικότητα της Σκέψης. Ιεροποιούν την κατά μόνας “μούτζα” χωρίς το συμβατό πλαίσιο συλλογικών διεκδικήσεων. Αναδεικνύουν την άρνηση κάθε είδους διαμεσολάβησης, την ύπαρξη κάθε είδους συλλογικού και πολιτικού υποκειμένου, προς όφελος των ατομικών πράξεων και της κατ' ουσίας υπονόμευσης του αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον. Υπερασπίζονται έναν θολό σκοπό χωρίς να δίνουν σημασία στα μέσα. Σε αυτό το πλαίσιο πόσο δικαιολογημένη είναι η αποπομπή του Προέδρου της Δημοκρατίας ;

Η αγανάκτηση των εργαζόμενων πολιτών είναι δικαιολογημένη. Η άνιση κατανομή των βαρών έχει επιτελεστεί με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο. Δεν είναι όμως δικαιολογημένη η αγανάκτηση των εθνικά απόντων (φοροδιαφεύγοντες, προσοδοθήρες, συντεχνίες με διαπραγματευτική ισχύ με πρώτη και καλύτερη την οικονομική ελίτ). Στη χώρα μας είναι συνηθισμένο να ενοποιούνται όλες οι κοινωνικές ομάδες στην εκμετάλλευση του δημόσιου χώρου που λειτουργούσε ως ο τελικός πάροχος ευμάρειας. Πολλοί αγανακτούν για τις περιορισμένες πια δυνατότητες του πελατειακού συστήματος να τους προσφέρει τις δανεικές ανέσεις του παρελθόντος – μικρές ή μεγάλες. Αυτός ο συνωστισμός αγανακτούντων για διάφορους λόγους ,ο μη διαχωρισμός τους σε αγανακτούντες λόγω απώλειας των πελατειακών πλεονεκτημάτων και σε αγανακτούντες λόγω της άνισης κατανομής των βαρών εις βάρος της μισθωτής εργασίας και του κοινωνικού κράτους, η συλλήβδην καταδίκη του πολιτικού συστήματος και η μηδενιστική απάντηση στο ερώτημα “μετά την κρίση τι;” μειώνουν το αξιακό φορτίο του αγώνα και συσκοτίζουν τις προθέσεις και τους στόχους του. Επιτρέπεται έτσι να αγανακτούν όλοι εναντίον όλων.

Η αγανάκτηση και το δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών να αγωνίζονται , να απεργούν , να διαδηλώνουν δε σημαίνει ταυτόχρονα και δικαίωμα να παραβιάζονται τα δικαιώματα και να προσβάλλεται η ανθρώπινη και πολιτική υπόσταση των άλλων. Οι ύβρεις και απόδοση μειωτικών χαρακτηρισμών, η λεκτική και η απροκάλυπτη σωματική βία δεν πρέπει να εγγράφονται στο DNA της Αριστεράς. Δεν υποστηρίζουμε ότι ο λαός έχει πάντα δίκιο. Γι' αυτό και δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε απόψεις που μεταφράζουν τα επεισόδια ως “λαϊκή εκδήλωση ιερής αγανάκτησης και οργής”. Όσο φανερή είναι η αγανάκτηση άλλο τόσο αναγκαία είναι η ισχυροποίηση των δημοκρατικών αξιών. Η Αριστερά δεν έχει κανένα δικαίωμα έναντι της ιστορίας της να συνδράμει σε ένα κράμα αντικοινοβουλευτισμού που τροφοδοτεί την ακροδεξιά λογική συρρίκνωσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Διότι ποιος δεν καταλαβαίνει ότι οι ύβρεις στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, οι μούτζες, ο χαρακτηρισμός “προδότες” στους πολιτικούς δεν τροφοδοτούν την εκτροπή και δεν ανοίγουν το δρόμο για αντιδραστικές λύσεις; Οι πολίτες που ασφυκτιούν από το σημερινό δύσμοσμο πολιτικό σκηνικό και κατεβαίνουν στους δρόμους δεν είναι αναλώσιμο υλικό για επιβεβαίωση αριστερών επαναστατικών ονειρώξεων, αναρχικών δυστοπιών ή της όποιας εθνικιστικής μανιέρας. Αντίθετα συμμετέχουν σε μια συγκρουσιακή στιγμή που πρέπει να γίνει η απαρχή μιας νέας σύνθεσης, της ανάδειξης ενός νέου εθνικού δρώντα που θα σημάνει επαναπροσδιορισμό των χρήσιμων δυνάμεων για τον τόπο και την δημοκρατία.

Από την άλλη η δημόσια εικόνα της χώρας σε αυτή τη φάση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο .Η χώρα αυτή δεν μπορεί να συμπεριφέρεται στο οικονομικό πεδίο ως τοξικό και στο πεδίο των κοινωνικών διεργασιών ως χώρο που δεν κατανοεί την κρισιμότητα της φάσης την οποία διέρχεται. Δηλαδή η όποια κοινωνική διεργασία παρά του ότι διέρχεται μέσα από τους διαύλους της ενδεχομενικότητας, έχει όλες εκείνες τις βάσεις για την ανάδειξη της θετικής λύσης. Έχει δηλαδή κάποιες σταθερές που δεν μπορεί παρά να σχετίζονται με τις αξίες της δημοκρατίας, του διαλόγου, της χρησιμότητας για το κοινωνικό σύνολο. Η δημόσια εικόνα έχει να κάνει και με το βαθμό αξιοπιστίας, κυρίως προς στο εξωτερικό, αλλά και με το βαθμό ασφαλούς και ευημερεύουσας ζωής στο εσωτερικό. Αυτό βέβαια έχει σχέση με την πράξη των κυβερνώντων αλλά και με την πράξη των πολιτών. Φυσικά δεν εννοούμε μια υποκύπτουσα κοινή γνώμη αλλά μια συντεταγμένη κοινή γνώμη που αγωνίζεται για την δημοσιονομική εξυγίανση και τις αναγκαίες ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις.

Η συλλήβδην καταδίκη του πολιτικού συστήματος, που αναμφισβήτητα έχει βαλτώσει και έχει νεκρώσει τις όποιες δημιουργικές δυνάμεις παραμένουν στη χώρα, κρύβει έντεχνα τις παθογένειες αυτού του συστήματος. Αυτό θα ήταν κάτω από οποιασδήποτε άλλες συνθήκες εποικοδομητικό και πιθανόν λυτρωτικό. Όμως τώρα το μόνο που καλλιεργεί είναι ο αντικοινοβουλευτισμός και η σχοινοβασία πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

*Για την συγγραφή του άρθρου πολύτιμες ήταν οι σκόρπιες σκέψεις του Σάκη Παπαθανασίου

Μια διαφορετική προσέγγιση για τον ιδιωτικό τομέα

2011-10-21T15:23:00.000+03:00

Στην περίοδο της κρίσης οι μαζικές περικοπές προσωπικού θεωρούνται ως ένα βασικό εργαλείο αντιμετώπισης των κοστολογικών πιέσεων που δέχεται μια επιχείρηση. Θεωρείται ότι με την μείωση του μισθολογικού κόστους θα επέλθει ανάσα στην ανταγωνιστικότητα των παραγομένων προϊόντων αλλά και ότι θα βελτιωθεί η απόδοση της επένδυσης (ROI). Η εμπειρία όμως του κόσμου των επιχειρήσεων έχει δείξει τα προβλήματα που δημιουργούνται από την μαζική περικοπή προσωπικού. Οι μάνατζερ γνωρίζουν πολύ καλά το κόστος από την υπερφόρτωση του προσωπικού που απομένει, την απώλεια της εμπιστοσύνης των εργαζομένων προς την εταιρεία αλλά και την ανάγκη πρόσληψης νέου προσωπικού - συνήθως με λιγότερη εμπειρία, αφοσίωση και ειδίκευση – όταν “ανοίγουν” οι δουλειές. Όμως οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να πράττουν το ίδιο λάθος.

Η αναζήτηση των αιτιών της πραγματοποίησης αυτού του λάθους δεν έχει να κάνει μόνο με την ιδεολογική ηγεμονία μιας ατελέσφορης οικονομικής ιδεοληψίας (νεοφιλελευθερισμός), αλλά και με δομικά χαρακτηριστικά των εταιριών του ιδιωτικού τομέα. Σε μια προσπάθεια γενικής κατηγοριοποίησης των εταιρειών θα υποστηρίζαμε ότι σήμερα υπάρχουν δύο είδη επιχειρήσεων ανάλογα με το σκοπό λειτουργίας τους. Ο πρώτος τύπος χαρακτηρίζεται από ένα καθαρά οικονομικό σκοπό: την παραγωγή μεγίστων αποτελεσμάτων με τους ελάχιστους πόρους. Σε αυτό τον τύπο εταιρείας οι άνθρωποι θεωρούνται ως “πάγια” όπως και οι κεφαλαιακοί πόροι. Έτσι η επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό διατηρείται στο ελάχιστο δυνατό, με στόχο τις μεγάλες αποδόσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αυτή η εταιρεία δεν είναι μια εργασιακή κοινότητα αλλά μια εταιρική μηχανή. Σκοπός της είναι η παραγωγή πλούτου για μια μικρή εσωτερική ομάδα, τους επενδυτές-μετόχους και τους μάνατζερ. Δεν νοιώθει καμία ευθύνη απέναντι στα μέλη της, δεν προσφέρει καμία αίσθηση κοινότητας στους εργαζόμενους και τα στελέχη της. Αποτέλεσμα αυτής της λογικής είναι ο ενισχυμένος ιεραρχικός έλεγχος για την αποδοτικότερη λειτουργία της μηχανής. Οι εργαζόμενοι είναι απλά τα εξαρτήματα μιας μηχανής, οι “απέξω”, με ελάχιστη αφοσίωση και εμπιστοσύνη.

Για να αναπτυχθεί αυτή η εταιρεία θα πρέπει να εισαχθούν νέα μέλη στον εσωτερικό της πυρήνα. Αυτό σημαίνει ότι θα είναι υπό την έγκριση των ιδρυτών ή των “δικών μας” ανθρώπων. Τούτο οδηγεί σε βασικά προβλήματα σε σχέση με τη μαθησιακή διαδικασία ενός εργασιακού οργανισμού αλλά και στην μακροβιότητα της εταιρείας ή την διάδοχη κατάστασή της.

Ο δεύτερος τύπος εταιρείας είναι οργανωμένος γύρω από το στόχο της διατήρησής της ως μιας κοινότητας που θα συνεχίσει να υπάρχει. Αυτή η εταιρεία θεσμοθετεί κανόνες για τη συνέχεια και την κινητικότητα των ανθρώπων της. Και σε αυτή την εταιρεία η απόδοση της επένδυσης (ROI) παίζει σημαντικό ρόλο. Αλλά εδώ η αριστοποίηση του κεφαλαίου είναι συμπλήρωμα για την αριστοποίηση των ανθρώπων. Σκοπός της είναι η μακροβιότητα και η ανάπτυξη της. Και προφανώς η κερδοφορία λειτουργεί ως μέσο επίτευξης αυτού του σκοπού. Όμως για να επιτευχθεί η κερδοφορία εφαρμόζει πρακτικές που ενσωματώνουν την έννοια της κοινότητας στην καθημερινή λειτουργία των εργαζομένων: καθορίζει την ιδιότητα του μέλους, καθιερώνει κοινές αξίες, προσλαμβάνει ανθρώπους, αναπτύσσει τις ικανότητές τους, αξιολογεί τις δυνατότητές τους, διαχειρίζεται τις σχέσεις με τους τρίτους, καθιερώνει πολιτικές ευπρεπούς αποχώρησης από την εταιρεία.

Σε αυτή την εταιρεία - ζωντανό οργανισμό, ενυπάρχουν η ανοιχτή συμπεριφορά και η μάθηση, η ανεκτικότητα και η καινοτομία, η αυτοσυγκράτηση στη χρηματοδότηση και ο ευρύτερος καταμερισμός της εξουσίας. Ευνοεί την διαφοροποίησή μέσω της ανεκτικότητας παρά την διαφοροποίηση κατόπιν εντολής. Προσθέτει θύλακες καινοτομίας (skunkworks), ελεύθερους από την απειλή της τιμωρίας και ισορροπεί μεταξύ ελευθερίας και ελέγχου. Η ζωντανή επιχείρηση δημιουργεί σχέσεις με τους μετόχους της – προμηθευτές χρήματος –σχέσεις που μοιάζουν με οτιδήποτε άλλο από το εξωτερικό περιβάλλον: τα συνδικάτα, τους προμηθευτές, την τοπική αυτοδιοίκηση, το αστικό περιβάλλον. Η προσπάθεια της εταιρείας είναι η αρμονική συνύπαρξή τους. Αλλά όλοι αυτοί , όπως και οι μέτοχοι, δεν είναι μέλη της. Δεν είναι κομμάτι του ζωντανού οργανισμού. Η υπακοή στα συμφέροντα αυτών δεν απαραίτητα προς όφελος της επιχείρησης.

Στην σημερινή αγορά η συνήθης ερώτηση είναι : Ποια είναι η απόδοση των κεφαλαίων; Κανείς δεν αναρωτιέται ποιες είναι εκείνες οι προϋποθέσεις για την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό συμβαίνει και στην ελληνική μικροοικονομία. Παρά την διαφορετική διάρθρωση της ελληνικής γειτονιάς από τις οικονομίες των ανεπτυγμένων χωρών της ΕΕ (μικροϊδιοκτησίες, συντριπτική υπεροχή του τριτογενούς τομέα των υπηρεσιών σε σχέση με το δευτερογενή και τον πρωτογενή, πρωτογενής τομέας χαμηλής απόδοσης, δευτερογενής τομέας ελλειμματικός σε καινοτομία κ.α.), υπάρχουν και καιροσκοπικές νοοτροπίες άμεσης απόδοσης των κεφαλαίων, υπερβολικού περιθωρίου κέρδους, απορρόφησης κοστολογικών πιέσεων μέσω μαζικής μείωσης προσωπικού. Η ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα δεν προϋποθέτει απλώς νέους αναπτυξιακούς νόμους, προωθητικά προγράμματα, ή δημόσια σχέδια ανάπτυξης και δημιουργίας ευκαιριών για εξαγωγικές δραστηριότητες. Βασίζεται πάνω απ' όλα στην αλλαγή νοοτροπίας των επιχειρηματιών. Θα λέγαμε ότι θα έχει θετικό πρόσημο μόνο αν επιτευχθεί μια σταθερή προσήλωση στην ανάγκη δημιουργίας ή μετεξέλιξης των επιχειρήσεων σε ζωντανούς οργανισμούς, παρεμβατικούς στα κοινωνικά δρώμενα με την έννοια της παρέμβασης ως δημιουργίας και όχι ως καταστροφής, ουσιαστικούς για την εξέλιξη της κοινωνίας και την διέξοδο από την κρίση. Αυτό όμως έρχεται να συνδεθεί με δύο αναγκαίες συζητήσεις. Η πρώτη συζήτηση έχει να κάνει με τον προσανατολισμό του παραγωγικού προτύπου και ότι συνεπάγεται από αυτό (σχέσεις χρηματοπιστωτικού και παραγωγικού τομέα, μετακίνηση πόρων στον δευτερογενή και τον πρωτογενή τομέα με συγκεκριμένες στοχοπροσηλώσεις, ενίσχυση καινοτομίας και του τομέα κοινωνικής οικονομίας κ.α.). Αυτό σημαίνει ότι αντιλαμβανόμαστε ουσιαστικές μεταβολές στην μηχανική της παραγωγής όπως η μετατροπή της σε ένα μετα-φορντικό μοντέλο όπου ο εξειδικευμένος εργάτης έχει δώσει τη θέση του σε multi-skill μισθωτούς κάτι που δεν θεωρείται ότι έχει επιτευχθεί απόλυτα.

Η δεύτερη συζήτηση έχει να κάνει με την αντίδραση του επιχειρηματικού κόσμου. Μέχρι στιγμής ο επιχειρηματικός κόσμος, απέναντι στις παγκοσμιοποιημένες διαδικασίες αντιδρά σπασμωδικά και κινείται στη λογική, όχι της ανάπτυξης τομέων με υψηλή προστιθέμενη αξία, αλλά στη λογική της μείωσης του κόστους εργασίας. Είναι φανερό ότι τούτο συμβαίνει κάτω από την διατήρηση της νοοτροπίας του γρήγορου κέρδους, των γρήγορων αποτελεσμάτων, των γρήγορων αποδόσεων. Όπως έχουμε δείξει όμως πιο πάνω, αυτή η πρακτική οδηγεί σε εταιρείες με πολύ μικρή διάρκεια ζωής.

Στην ελληνική οικονομία είναι ανάγκη να υπάρξουν εταιρείες στέρεες, με προοπτική, λαμβάνοντας το όποιο πρόσκαιρο κόστος, επενδύοντας σε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, θέτοντας ως γνώμονα για την μακροημέρευση τους τον άνθρωπο. Αυτό όμως θα συμβεί μόνο με αλλαγή της νοοτροπίας του επιχειρηματικού κόσμου.

Συναίνεση και μορατόριουμ

2011-06-29T22:23:00.000+03:00

Οι τελευταίες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό φανερώνουν με αρκετή σαφήνεια θαρρώ, την ιλαροτραγωδία που περνά η χώρα και οι πολίτες της. Μια κυβέρνηση, όχι απλώς ανίκανη να κυβερνήσει αλλά και ανίκανη να δείξει όραμα, υιοθετώντας χωρίς περαιτέρω επεξηγήσεις την έννοια της συναίνεσης. Ένα ΠΑΣΟΚ χωρισμένο σε βουλευτικά βιλαέτια που το μόνο που του έχει απομείνει είναι η ιστορική διαδρομή και ένα παρελθόν αμφίσημο, γεμάτο ερωτήματα. Μια ΝΔ που με τραγικό τρόπο προσπαθεί να παίξει το ρόλο του δεύτερου πόλου στο κομματικό πεδίο. Που με τις καταστροφικές επιλογές της στα χρόνια της διακυβέρνησης της, οδήγησε τη χώρα σε οικτρή κατάσταση. Μια Αριστερά που έχει και δεν έχει, που είναι και δεν είναι, που θέλει και δεν θέλει, απεργάζεται, χωρίς ιδιαίτερους κομπασμούς πια, νεομπολσεβικικά οράματα. Στο δεξιό άκρο της πολιτικής γεωγραφίας οι σχέσεις με τους νεοφασιστικούς θυλάκους δυναμώνουν και οι λαϊκιστικές γραφικότητες γίνονται καθημερινός τρόπος άσκησης πολιτικής.

Στην κοινωνία επικρατεί ένας απέραντος μηδενισμός, καθόλου φιλόξενος και συνάμα διαρκώς επικίνδυνος. Η trash αισθητική έχει καλύψει σαν πέπλο την αγωνία για τη δημιουργία του καινούριου. Οι φωνές και οι κραυγές φανερώνουν ότι ελάχιστοι θέλουν την αλλαγή. Οι περισσότεροι ονειρεύονται με νυχτερινές ονειρώξεις την προηγούμενη δανεική ευδαιμονία. Πονάνε που καταρρίφθηκε το μοντέλο της απέραντης καταναλωτικής επάρκειας και έσβησε η έκρηξη προσδοκιών για συνεχόμενη βελτίωση. Αυτοί που κάποτε κουνούσαν μπλε και πράσινα σημαιάκια τώρα είναι απογοητευμένοι. Για να απογοητευτείς όμως πρέπει πρώτα να γοητευτείς. Κι αναρωτιέμαι, υπήρξε άραγε εκείνη η γοητεία που θα συνέπαιρνε χιλιάδες Έλληνες, από τους πολιτικούς ταγούς που μας κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια; Η συνεχής “πρόοδος” και η διαρκής “ανάπτυξη” θα έπρεπε να γίνει κατανοητό ότι δεν είναι αυτονόητοι όροι στη ροή της ιστορίας. Υπάρχουν και τομές και όρια που δημιουργούν τους απαραίτητους αναστοχασμούς για το παρελθόν αλλά και για το μέλλον.

Και μέσα σε όλα αυτά η έννοια της συναίνεσης κυρίαρχη ως το κεντρικό διακύβευμα για τον τόπο. Λαμβάνοντας μέχρι και μυθολογικά χαρακτηριστικά, η συναίνεση εκφέρεται από τα χείλη αρμοδίων αλλά και απλού κόσμου ως μια μαγική συνταγή για διέξοδο από τη κρίση. Προβάλλεται δε ως κεντρικό επιχείρημα η κοινή στάση των κομμάτων στην Πορτογαλία, που όμως ακόμη δεν έχει δείξει τα αποτελέσματά της στην κοινωνική διάρθρωση και στο πολιτικό σκηνικό.

Η έννοια της συναίνεσης προτάσσει με ιδιαίτερο τρόπο την συμφωνία σε μία προοπτική. Συναίνεση σε ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που είναι ετεροβαρές, μονοσήμαντο σε σχέση και με τα έσοδα αλλά και με τις δαπάνες του δημοσίου, ιδιαίτερα δύσκολο για μια χώρα που δεν αναζητάει τρόπους αύξησης του ΑΕΠ, που δεν έχει κλαδικές και στοχευμένες πολιτικές ενδυνάμωσης του παραγωγικού ιστού, που για να αποκτήσει πρωτογενές πλεόνασμα δεν χρειάζεται μόνο να κόψει αλλά και να αυξήσει, όχι φόρους αλλά παραγωγικό διαθέσιμο. Συναίνεση λοιπόν όχι με έναν τρόπο διαλόγου, κατάθεσης προτάσεων, αντιπαράθεσης επιχειρημάτων και τελικά συναπόφασης, με μια διαπραγμάτευση δηλαδή win-win, αλλά αποδοχή ενός προαποφασισμένου μοντέλου.

Τα τελευταία χρόνια το συναινετικό επιχείρημα έχει οδηγήσει τις πολιτικές δυνάμεις σε μια μεσοποίηση, σε μια λογική του μέσου όρου. Σε σύγκλιση δηλαδή των εφαρμοζόμενων πολιτικών γύρω από ένα πρότυπο συνεχούς νεοφιλελεύθερης “προόδου”. Για να επιτευχθεί αυτό, τα ίδια τα πολιτικά κόμματα μεταλλάχτηκαν σε μεταδημοκρατικά κόμματα όπου οι αποφάσεις παίρνονται από ένα στενό κύκλο τεχνοκρατών και ειδικών image makers χωρίς να ρωτηθεί το κομματικό ακροατήριο ή ακόμα και όταν έμπαινε σε αυτή την διαδικασία, τα διαμεσολαβητικά στάδια ήταν ανύπαρκτα. Στην ελληνική πραγματικότητα τα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά. Η πολιτική της ΝΔ επί Κώστα Καραμανλή καθοριζόταν από επικοινωνιολόγο και ειδικό επί της εικόνας, ενώ η πρόσφατη πολιτικά “νηπιακής” μορφής πρωτοβουλία του Γ. Παπανδρέου αποφασίστηκε σε έναν στενό κύκλο ειδικών. Και οι δύο περιπτώσεις ζωγραφίζουν το μεταδημοκρατικό προσωπείο των ελληνικών κομμάτων εξουσίας. 'Έτσι εκτράφηκε η λογική του “όλοι ίδιοι είναι” και του απέραντου μηδενισμού που είναι πια παρών σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα.

Ταυτόχρονα η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα δημιουργεί όλα εκείνα τα διλήμματα που δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως διαιρετικές τομές στο πολιτικό τοπίο. Συναίνεση ή κατάρρευση. Μεσοπρόθεσμο ή χρεωκοπία. ΄Οχι πλαστά διλήμματα αλλά αντιφατικά και δυσκόλως αποδείξιμα. Γιατί είναι δύσκολο να αποδείξεις ότι αν επέλθει συναίνεση δεν θα υπάρχει οικονομική κατάρρευση. Όπως δύσκολο είναι να αποδείξεις ότι με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και την εκταμίευση της 5ης δόσης θα υπάρχει όχι μόνο ανάταξη της οικονομίας αλλά και η όποια ισχνή αναπτυξιακή προοπτική. Άλλωστε το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα κερδίζει απλώς λίγο χρόνο. Χρόνο όμως που τρέχει διαφορετικά για μας από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Μία πρόταση θα ήταν ότι αντί να καταναλώνουμε χρόνο και σκέψη για μια ιδιότυπη συναίνεση που αυτοαναφέρεται σε ένα χωρίς πρόσημο εθνικό συμφέρον, θα έπρεπε ήδη να έχουμε προχωρήσει σε μια ουσιαστική ανταλλαγή θέσεων προς ένα κοινωνικό μορατόριουμ. Αυτό σημαίνει ότι οι τρεις κύριοι παράγοντες παραγωγής και διανομής του πλούτου να αναζητήσουν μια συμφωνία όπου όλοι θα βάλουν νερό στο κρασί τους. Οι εργαζόμενοι να αποδεχτούν μια τριετή σταθεροποίηση ή έστω με ελάχιστη αναλογική μείωση του μισθού τους. Οι εργοδότες να αποδεχτούν μια τριετή πολιτική μείωσης του περιθωρίου κέρδους τους, ώστε και οι τιμές να αντισταθούν στις πληθωριστικές πιέσεις αλλά και να αυξηθεί η όποια ανταγωνιστικότητα των προϊόντων τους. Το κράτος να πραγματοποιήσει όλες εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές που είναι αναγκαίες (σταθερό φορολογικό με μερική δυνατότητα άσκησης φορολογικής πολιτικής στους ΟΤΑ, κίνητρα επενδύσεων, πλαφόν στους μισθούς του δημοσίου, μείωση του δημόσιου με ταυτόχρονη αξιολόγηση των υπαλλήλων σπάσιμο των πελατειακών δεσμών, καταπολέμηση διαφθοράς και σπατάλης κα). Διάφοροι κολοφώνες της οικονομικής επιστήμης θα αντιπαρέρχονταν σε ένα τέτοιο μορατόριουμ θεωρώντας ότι κυρίαρχο μέλημα μας πρέπει να είναι η μείωση των ελλειμμάτων με οποιοδήποτε τρόπο. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να γίνει μόνο με την μονοσήμαντη αύξηση των εσόδων, κρεμώντας τον φορολογικό πέλεκυ επί δικαίων και αδίκων, αλλά με μια γενναία πολιτική που θα αναζητά και τρόπους αύξησης του παραγόμενου πλούτου αλλά και μείωσης του κόστους παραγωγής αυτού του πλούτου. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις δαπάνες του δημόσιου τομέα, αλλά και με το κόστος του ιδιωτικού, ο οποίος σε ελάχιστες περιπτώσεις έχει επενδύσει σε πολιτικές μείωσης των δαπανών του πέραν του εργατικού κόστους.

Αυτά όμως απαιτούν πολιτικούς και πολιτικές με διαφορετικές στοχεύσεις από τα μέχρι τώρα γνωστά δεδομένα. Απαιτούν νέους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Και δεν είναι κενό λόγου αυτή η φράση. Η ρήξη με το παρελθόν απαιτεί έναν νέο οικονομικό και πολιτικό πολιτισμό με υψηλή κοινωνική ευθύνη , αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα Πάνω από όλα όμως απαιτεί ανήσυχους και συνάμα ορθολογικούς πολίτες. Πολίτες που δεν θα αγανακτούν μόνο όταν αρχίζουν να περιορίζονται τα κεκτημένα τους, αλλά και όταν η αδικία και η άνιση μεταχείριση στις ευκαιρίες και τους πόρους θα είναι παρούσες για το σύνολο της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο όμως χρειάζεται μια νέα οπτική αντιμετώπισης του κοινού καλού. Και αυτό για να συμβεί θα πρέπει να αλλάξουν οι γενιές. Μέχρι τότε θα παλεύουμε με το χρέος, το έλλειμμα και την συναίνεση.

ΕΝΑΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ!

2011-06-06T07:45:00.002+03:00

Το διήμερο 27-28/5 η Διοίκηση του Δήμου Παύλου Μελά παραχώρησε τμήμα του Πρώην Στρατοπέδου Π. Μελά στους οργανωμένους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Η διοίκηση του Διαμαντή Παπαδόπουλου άφησε το χώρο τελείως απροστάτευτο και, κατά τα λεγόμενα εκπροσώπων των συνδέσμων του ΠΑΟΚ, συμφώνησε να γίνουν γκράφιτι (αναφέρεται και στην αφίσα) σε 12 τουλάχιστο κτίρια. Προφανώς και δεν γνωρίζουμε το τι διημείφθη μέχρι την τελική συμφωνία μεταξύ οργανωμένων οπαδών και Δήμου. Και επειδή η διαφάνεια δεν είναι μέχρι τώρα προσόν του Δημάρχου, μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ “επενδυτή” της περιοχής - πρώην προέδρου του ΠΑΟΚ και του Δημάρχου, βοήθησαν στην συμφωνία για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτό δεν έγινε για λίγα ψηφαλάκια ή για αλληλοεξυπηρέτηση με απώτερο σκοπό την οικοδόμηση του ΑΓΝΟ. Άλλωστε ο Δήμαρχος θα έχει την δυνατότητα να διαψεύσει αυτές τις σκέψεις με την πρακτική του και την πολιτική του στάση.

Η δήλωση του κ. Βενιζέλου περί παραχώρησης του στρατοπέδου κατά χρήση στο Δήμο θέτει επί τάπητος σημαντικά ζητήματα:

Ποιο είναι το πλήρες κείμενο της απόφασης του ΔΣ του ΤΕΘΑ;
Υπάρχει συμφωνία μεταξύ Δήμου και ΤΕΘΑ και τι ακριβώς προβλέπει;
Τι είναι αυτό που καθόρισε τα 30 χρόνια παραχώρησης κατά χρήση και όχι

π.χ. 40, 50,60 ή 100 χρόνια;
Τι θα γίνει μετά την πάροδο των 30 χρόνων και ενώ θα εξακολουθεί να

ισχύει ο Ν. 2745/99

;
Σε ποια περίπτωση αίρονται οι λόγοι παραχώρησης και ανακαλείται η

παραχώρηση σύμφωνα με το άρθρο 84 του Ν. 3883/2010;
Από που θα αντληθούν τα ίδια κεφάλαια του Δήμου για αξιοποίηση

ευρωπαϊκών προγραμμάτων για τη διαμόρφωση του χώρου;
Γιατί για την παραχώρηση χώρου στην Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως –

Σταυρουπόλεως δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός;
Γιατί δεν έγινε η παραχώρηση για χρήση χωρίς ανταλλάγματα

αφού υπήρχε η δυνατότητα από το άρθρο 84 του Ν. 3883/2010;
Ποια περιοχή έχει υπ' όψη της η Διοίκηση για την παραχώρηση

κατά χρήση 30 χρόνων “που είναι κατάλληλη από πλευράς

χωροταξικής, πολεοδομικής και δασικής νομοθεσίας” για τα 30

στρ. για ΣΟΑ;
Γιατί ο Δήμος θα αναλάβει όλα τα έξοδα διαμόρφωσης του

στρατοπέδου αλλά στην περίπτωση εσόδων από την όποια

εκμετάλλευση θα πρέπει να υπάρχει και ανταποδοτική

διασφάλιση του ΤΕΘΑ;

Η συγκεκριμένη εκδήλωση εγείρει σοβαρά ερωτήματα σε σχέση με το

μέλλον του χώρου. Αν η αισθητική της προσομοιάζει με το όραμα του

Δήμου για το στρατόπεδο τότε η χειροβομβίδα έχει απασφαλιστεί.

Και η ευθύνη των τοπικών αρχόντων είναι μεγάλη.

Με έναν λυμένο κόμπο στο στομάχι

2011-05-19T20:18:00.000+03:00

Τυχαίνει καμιά φορά να παρακολουθήσω αυτούς τους τηλεοπτικούς μουσικούς διαγωνισμούς ανάδειξης ταλέντων. Όσο κι αν προσπάθησα δεν χώνεψα ποτέ αυτή την ιστορία. Θες λίγο το “δήθεν”, θες λίγο οι κριτές (ο Θεός να τους κάνει κριτές), θες λίγο το glamour που πάντοτε με απωθούσε, όλο αυτό το δέχομαι ως ένα κρύο κομμάτι παστίτσιο που πέφτει σαν τούβλο στο στομάχι. Και παλεύω το βράδυ να ανασάνω σαν άνθρωπος.

Από την άλλη πηγαίνοντας στο live των Stereo Mc's στο Pre-Reworks είχα τον κόμπο στο στομάχι, όχι τώρα λόγω κακής λειτουργίας του, αλλά λόγω της ανησυχίας μου για το αν θα στεκόταν στο ύψος του ονόματός τους. Πέραν του ότι τελικά ήταν πολύ καλοί, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το μίγμα ηλικιών αυτών που πήγαν στη συναυλία. Κυρίως τα νέα παιδιά που δέχτηκαν τους ήχους με ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Κι σκέφτομαι ότι αυτά τα παιδιά μπορεί τη μια μέρα να ακούν τους Stereo Mc's και την άλλη να ψηφίζουν για τον αγαπημένο τους τροβαδούρο στα κάθε λογής Greek Idol.

Η δικιά μας γενιά ήταν από πλευράς μουσικής έντονα οριοθετημένη. Ταμπέλες υπήρχαν για όλα. Rock κλισέ, pop χαριτοδιπλωμενιές, jazz για τους λίγους, electronica ως μπλιμπλίκια. Τα κομμάτια δεν ενώνονταν, δεν επικοινωνούσαν, δεν κοιταζόντουσαν καν. Κάποιοι όμως, λίγοι είναι αλήθεια, έριξαν τους τοίχους και γλυκάθηκαν. Γλυκάθηκαν από τον πλούτο της μουσικής. Αρρώστησαν από τις πρωτοτυπίες των άλλων. Κολλήσανε σε ένα riff ή ένα beat. Ιδρώνανε και από το headbanging αλλά και από την τρέλα της electronica.

Τα σημερινά παιδιά είναι απότοκα αυτών. Και δε δίνουν σημασία σε ταμπέλες, και δεν παίζουν το παιχνίδι των “κριτών” (“Αυτό το κομμάτι είναι rock και θέλω να ακούγεται rock” δήλωσε ο πολύς Κωστόπουλος). Το στοίχημα όμως είναι να ψάξουν. Να ψάξουν και να βρουν αυτούς που την “ψάχνουν” τη δουλειά. Που δεν δίνουν μασημένη τροφή στον κόσμο. Που βγάζουν τη ψυχούλα τους κάθε φορά που παίζουν μια λούπα ή ένα ακόρντο. Που σκάβουν βαθιά. Που δεν αντιγράφουν αλλά “κλέβουν”. Δυστυχώς όμως οι εταιρίες και τα τηλεοπτικά projects κάνουν ότι μπορούν να μη φανούν τα διαμάντια.

Τα στρατόπεδα αποδόθηκαν;

2011-03-28T09:20:00.002+03:00

Τα τελευταία δημοσιεύματα για τα πρώην στρατόπεδα Καρατάσιου και Παύλου Μελά γέμισαν με ευφορία δημοτική αρχή αλλά και πολλούς πολίτες. Δικαιολογούνται όμως αυτοί οι πανηγυρισμοί και με ποιόν τρόπο; Ας δούμε λίγο καλύτερα τα δεδομένα.

Το θεσμικό πλαίσιο αξιοποίησης των στρατοπέδων δημιουργεί πολλά προσκόμματα στην απόδοση των χώρων, μιας και δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στο ΥΠΕΘΑ και τους στρατηγούς. Η απόδοση των στρατοπέδων με παροχή ανταλλαγμάτων μπορεί να είναι μία λύση, εντάσσεται όμως στη λογική της αγοράς με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και όχι στην έννοια του δημόσιου συμφέροντος. Η επιμονή του ΥΠΕΘΑ για την διάθεση χώρου για τις οικιστικές ανάγκες στρατιωτικών πιέζει το δήμο να του αποδώσει χώρο εντός ή εκτός των στρατοπέδων. Κάθε περίπτωση έχει τη δική της βαρύτητα εντούτοις υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί. Με την συμμετοχή του ΑΟΟΑ σε κοινά στεγαστικά προγράμματα με τον ΟΕΚ δημιουργούνται οι απαραίτητοι όροι να μην χαρακτηριστούν οικισμοί ως οικισμοί αξιωματικών αλλά ως αστικοί οικισμοί όπου οι αξιωματικοί θα συμμετέχουν στην αστική καθημερινότητα ως κανονικοί πολίτες.

Ο τρόπος παραχώρησης επίσης είναι σημαντικός. Θα είναι κατά χρήση ή κατά κυριότητα; Θα υπάρξει προγραμματική σύμβαση με συμβαλλόμενους το Δήμο και το ΥΠΕΘΑ ή θα υπάρχει απόδοση στο δήμο ή στην Περιφέρεια με ταυτόχρονη δημιουργία φορέα διαχείρισης με συγκεκριμένη δομή και αρμοδιότητα; Ταυτόχρονα η αξιοπιστία της Πολιτείας ανεξαρτήτου κυβέρνησης, σε σχέση με τα λόγια και τις πράξεις της είναι βαθιά δοκιμασμένη και τραυματισμένη
.
Τελευταίο αλλά το πιο σημαντικό είναι το τι θα γίνουν οι χώροι των πρώην στρατοπέδων. Βασικός στόχος πρέπει να είναι η διατήρηση του αδόμητου χαρακτήρα τους και η δημιουργία χώρων αστικού πρασίνου. Μελέτες που προσθέτουν χρήσεις που επιβαρύνουν την περιοχή με τόνους τσιμέντο δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτές. Αντίθετα το μέλλον των χώρων αυτών πρέπει να εδράζεται στην αειφορία, τη βιωσιμότητα, το πράσινο, στις υποθήκες εκείνες δηλαδή για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων.

Φιλική Βραδιά της Δημοκρατικής Αριστεράς Δυτικής Θεσσαλονίκης

2011-03-14T07:22:00.002+02:00

Η Δημοκρατική Αριστερά Δυτικής Θεσσαλονίκης, με αφορμή το 1ο ιδρυτικό συνέδριο, σας προσκαλεί σε μια φιλική βραδιά γνωριμίας, συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων στο Καφέ-Ζυθεστιατόριο “Το Ψυχιατρείο” (Νικομηδείας 16 & Μακρυγιάννη, Άνω Ηλιούπολη), την Πέμπτη 17 Μαρτίου μετά τις 9:00. Μαζί μας θα είναι ο βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός.

Για τον Miguel Hernández

2011-02-22T16:39:00.000+02:00

Το φετινό ποιητικό συναπάντημα των bloggers είναι αφιερωμένο σε έναν άγνωστο για το ελληνικό κοινό Ισπανό ποιητή τον Miguel Hernández. Για να μπορέσουμε να είμαστε όλοι "υποψιασμένοι" ακολουθεί ένα βιογραφικό του ποιητή, το ποίημά "Para la libertad" και ένα μικρό βιντεάκι από το YouTube. Πηγή των παρακάτω είναι το site www.ispania.gr

Το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου (1936-1939) σημαδεύτηκε από την αποδυνάμωση των λογοτεχνικών φωνών της χώρας. Πολλοί λογοτέχνες δολοφονήθηκαν ή αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της εξορίας, ενώ άλλοι βρέθηκαν έγκλειστοι σε φυλακές, υπό αξιοθρήνητες συνθήκες, για πολλά χρόνια, όπως ο ποιητής Μιγκέλ Ερνάντεθ, ο οποίος πέθανε στη φυλακή του Αλικάντε, θύμα της καταπίεσης του καθεστώτος του δικτάτορα Φράνκο.

Η Ισπανία γιορτάζει φέτος την επέτειο των εκατό χρόνων από τη γέννηση του Μιγκέλ Ερνάντεθ και προς τιμήν του ποιητή πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα εκθέσεις, ειδικές εκδόσεις των έργων του και πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις. Μια άλλη σημαντική πτυχή της μνείας αυτής είναι η δημοσίευση εκτενών αφιερωμάτων στα σημαντικότερα πολιτιστικά περιοδικά της χώρας.

Ο Μιγκέλ Ερνάντεθ γεννήθηκε, σαν σήμερα πριν από εκατό χρόνια, στις 30 Οκτωβρίου του 1910 στην Οριουέλα, μια μικρή πόλη στην ανατολική ακτή της Ισπανίας που ανήκει στην επαρχία του Αλικάντε. Ήταν γιος ενός ζωέμπορου και πέρασε την παιδική ηλικία του σε στενή επαφή με την φύση, βοηθώντας τον αδελφό του τον Βιθέντε που δούλευε ως γιδοβοσκός. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ο Μιγκέλ παρατηρεί προσεκτικά τον κύκλο της φύσης, τις εποχιακές αλλαγές, τη συμπεριφορά των ζώων, τις ιδιότητες των διαφόρων φυτών, το φεγγάρι και τα αστέρια... Αυτό το φυσικό και συνάμα ειδυλλιακό περιβάλλον θα γίνει κύριο θέμα των πρώτων ποιημάτων του. Μόνο για λίγα χρόνια ο Μιγκέλ πάει στο σχολείο, όπου θα σπουδάσει αριθμητική, γραμματική, γεωγραφία και θρησκεία.

Το 1925, σε ηλικία δεκαπέντε χρονών, πρέπει να εγκαταλείψει τα γράμματα για να επιστρέψει στην παλιά δουλειά του ως γιδοβοσκός. Αλλά παράλληλα, ο Μιγκέλ σπάει τη μονοτονία της ζωής του διαβάζοντας όσα βιβλία πέφτουν στα χέρια του, βιβλία που περιέχουν τα έργα των μεγαλύτερων συγγραφέων της ισπανικής γλώσσας. Μερικές φορές γράφει απλούς στίχους στη σκιά ενός δέντρου. Τα απογεύματα, που κατεβαίνει στην γειτονιά του, γνωρίζει τον Ραμόν Σιχέ και τους αδελφούς Φενόλ, στο αρτοπωλείο των οποίων γίνεται κάθε βράδυ λογοτεχνική συζήτηση. Ο Ραμόν Σιχέ, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Μούρθια, καθοδηγεί τις αναγνώσεις του Μιγκέλ και τον ενθαρρύνει να συνεχίσει την δημιουργική εργασία του. Ο νεαρός βοσκός κάνει μια μεγάλη προσπάθεια αυτοεκπαίδευσης και διαβάζει τα έργα των συγγραφέων του ισπανικού Χρυσού Αιώνα: Θερβάντες, Λόπε ντε Βέγα, Καλντερόν και Γκαρθιλάσο. Από το 1930, ο Μιγκέλ Ερνάντεθ αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματα σε εβδομαδιαία περιοδικά όπως El Pueblo de Orihuela και σε τοπικές εφημερίδες όπως El Día de Alicante. Το όνομά του αρχίζει να γίνεται ξακουστό στις λογοτεχνικές ομάδες όλης της επαρχίας.

Τον Δεκέμβριο του 1931 ο Μιγκέλ Ερνάντεθ φτάνει στη Μαδρίτη με μια συλλογή ποιημάτων, μερικές συστάσεις και μια καρδιά γεμάτη όνειρα. Παρόλο που κάποια λογοτεχνικά περιοδικά της πρωτεύουσας ζητούν δημόσια μια θέση εργασίας για τον «γιδοβοσκό-ποιητή», οι μέρες περνούν, τα λεφτά τελειώνουν και ο ποιητής επιστρέφει απογοητευμένος στην Οριουέλα. Το 1933 γράφει το βιβλίο Perito en lunas [Ειδήμων στα φεγγάρια] και συμμετέχει σε πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις στην πόλη του και στο Αλικάντε.

Η δεύτερη απόπειρα του Ερνάντεθ για την κατάκτηση της Μαδρίτης θα γίνει την άνοιξη του 1934. Εκεί ο συγγραφέας Χοσέ Μαρία ντε Κοσίο του προσφέρει μια θέση εργασίας, και ο Μιγκέλ, σιγά-σιγά, θα γίνει μέλος ενός λογοτεχνικού κύκλου, στον οποίο ανήκουν μεγάλες λογοτεχνικές προσωπικότητες όπως ο Λουίς Θερνούδα, η Μαρία Θαμπράνο, ο Μανουέλ Αλτολαγκίρε, ο Ραφαέλ Αλμπέρτι, ο Βιθέντε Αλειξάντρε και ο Πάμπλο Νερούδα, οι οποίοι τον οδηγούν στους δρόμους του σουρεαλισμού και του δείχνουν τις καινούργιες επαναστατικές ποιητικές μορφές, στρέφοντας τον νεαρό ποιητή προς στην ιδεολογία του κομμουνισμού. Ο Μιγκέλ Ερνάντέθ έχει ήδη αποκτήσει λογοτεχνική ωριμότητα. Από εδώ και πέρα θα γράψει τις λαμπρότερες σελίδες της ζωής του.

Η κορύφωση της ποιητικής δράσης του Ερνάντεθ συμπίπτει με τον Ισπανικό Εμφύλιο. Ο ποιητής, χωρίς δεύτερη σκέψη, παίρνει μέρος για να υπερασπιστεί την Ισπανική Δημοκρατία και μετατρέπει σε όπλο καταγγελίας την λυρική του δημιουργικότητα. Στα μέσα του πολέμου καταφέρνει να ξεφύγει για λίγο για να παντρευτεί στην Οριουέλα την Χοσεφίνα Μανρέσα στις 9 Μαρτίου του 1937. Σε λίγες μέρες ο «ποιητής-στρατιώτης» πρέπει να πάει στο πολεμικό μέτωπο στην Χαέν της Ανδαλουσίας. Ο Ερνάντεθ διαβάζει ποιήματα και εμψυχώνει τους συναδέλφους του στο μέτωπο. Ταξιδεύει συνέχεια και γράφει ασταμάτητα ποιήματα και θέατρο. Όλες αυτές οι δραστηριότητες μαζί με το άγχος του πολέμου θα του προκαλέσουν οξεία εγκεφαλική αναιμία. Δυο ποιητικές συλλογές εξέδωσε εκείνη την εποχή: Viento del pueblo [Άνεμος του λαού] (1937) και Εl hombre acecha [Ο άνθρωπος παραμονεύει] (1939).

Την άνοιξη του 1939, όταν διαπιστώνει την ήττα των Ρεπουμπλικάνων, ο Μιγκέλ Ερνάντεθ προσπαθεί να διασχίσει τα σύνορα προς την Πορτογαλία. Η πορτογαλική αστυνομία, όμως, τον παραδίδει στις ισπανικές αρχές. Αρχίζει τότε μια μακριά πορεία σε πολλές φυλακές της Ισπανίας: Σεβίλλη, Μαδρίτη, Οκάνια, Αλικάντε... όπου πέθανε από οξεία πνευμονική φυματίωση στις 28 Μαρτίου του 1942. Δεν είχε κλείσει ακόμα τα τριάντα δυο του χρόνια.

Αν και ο Μιγκέλ Ερνάντεθ έγραψε σε ένα ποίημα: «Callo después de muerto» (Σωπαίνω μετά το θάνατό μου), η αλήθεια είναι ότι ο ποιητής της Οριουέλα συνεχίζει να μιλά μέσα από τα ποιήματά του στις νέες γενιές. Οι νεότεροι κάθε γενιάς δεν παύουν να ανακαλύπτουν σε αυτό τον ποιητή και στο έργο του κάτι που τους μιλάει και αγγίζει την ψυχή τους. Ο Μιγκέλ Ερνάντεθ συνεχίζει να είναι ένας σύγχρονος ποιητής, ίσως γιατί ακόμα υπάρχουν απλοί άνθρωποι που δεσμεύονται να συνεργαστούν μεταξύ τους στην αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου.

Για την ελευθερία (Miguel Hernández / Joan Manuel Serrat)
Για την ελευθερία αιμορραγώ, αγωνίζομαι, επιζώ.
Για την ελευθερία, τα μάτια και τα χέρια μου,
σαν ένα δέντρο σάρκινο, γενναιόδωρο και δέσμιο,
δίνω στους χειρούργους.
Για την ελευθερία πιότερες νιώθω καρδιές
από άμμους στο στήθος μου: οι φλέβες μου γεννούν αφρούς
και μπαίνω στα νοσοκομεία, και μπαίνω στα μπαμπάκια
όπως στους κρίνους.
Για την ελευθερία με πυροβολισμούς απομακρύνομαι
απ’ αυτούς που ρίξαν τ’ άγαλμά της στη λάσπη.
Και με χτυπήματα απομακρύνομαι απ’ τα πόδια μου, απ’ τα μπράτσα μου,
απ’ το σπίτι μου, από τα πάντα.
Γιατί όταν η μέρα χαράξει στα άδεια λεκανοπέδια
εκείνη θα τοποθετήσει δυο λίθους μελλοντικής ματιάς
και νέα μπράτσα και νέα πόδια θα κάνει να μεγαλώσουν
στην υλοτομημένη σάρκα.
Με φτερά σφρίγους θα βλαστήσουν δίχως φθινόπωρο
υπολείμματα του σώματός μου που χάνω σε κάθε πληγή.
Γιατί είμαι σαν το υλοτομημένο δέντρο, που βλασταίνω:
γιατί ακόμα έχω τη ζωή.
Συντάξη - μετάφραση: Emmanuel Vinader
Επιμέλεια: Βίκυ Ρούσκα

Ελάτε μ’ ένα ποίημα. 21 Μαρτίου 2011, μετά τις 9 το βράδυ.

2011-02-22T01:38:00.000+02:00

Μια εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με πρωτοβουλία κάποιων blogs.

Βάζουμε στην τσέπη μας το σημειωματάριο με τα ποιήματά μας, ερχόμαστε στο bar16 στη Θεσσαλονίκη (Μεγάλου Αλεξάνδρου και Κανάρη 1, πλατεία Τερψιθέας, Σταυρούπολη, τηλ. 2310 655436), διαλέγουμε το ποτό μας, ακούμε τη μουσική μας και όταν το αποφασίσουμε πλησιάζουμε το μικρόφωνο και διαβάζουμε το έργο μας. Δεν θέλουμε να διαβάσουμε δικό μας αλλά ενός φίλου μας; Μπορούμε να το κάνουμε. Θέλουμε να διαβάσουμε το αγαπημένο μας ποίημα κάποιου ποιητή; Ελεύθερα. Θέλουμε οπωσδήποτε να ακουστεί αυτό που διαλέξαμε αλλά δεν το μπορούμε το μικρόφωνο και τη δημόσια έκθεση; Κανένα πρόβλημα. Οι διοργανωτές βρίσκονται πάντα εκεί και βγάζουν το φίδι από την τρύπα: κάνουν αυτοί τη βρώμικη δουλειά αντί για εμάς. Θέλουμε πολύ να διαβαστεί το ποίημά μας αλλά βρισκόμαστε μακριά από τη Θεσσαλονίκη εκείνη τη νύχτα; Πανεύκολο. Το στέλνουμε με e-mail σε κάποιον από τους διοργανωτές και εξασφαλίζουμε συμμετοχή.

Μέχρι τώρα (5η χρονιά 4η διοργάνωση) το πράγμα κύλησε καλά.

Υπάρχει όμως κάθε φορά και μια ενότητα προσχεδιασμένη από τους διοργανωτές η οποία
δεν προαναγγέλλεται στα δελτία τύπου και στις ανακοινώσεις μας. Λειτουργεί ως έκπληξη.

Για φέτος τα πράγματα αλλάζουν εν μέρει. Έκπληξη στην έκπληξη. Στην αφίσα, ας πούμε γίνεται αναφορά στον ποιητή στον οποίο θα είναι αφιερωμένη η βραδιά. Ο ποιητής αυτός είναι ο Μιγκέλ Ερνάτεθ, για τον οποίο η Ισπανία πέρσι γιόρτασε τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, ενώ η Ελλάδα σχεδόν τον αγνοεί.

Το μυστικό μας είναι ο τρόπος που θα γίνει αυτό το αφιέρωμα. Είναι μια πτυχή της εκδήλωσης για την οποία και μόνο αξίζει η παρουσία κάποιου στο bar16.

Βασική ιδέα του αφιερώματος είναι το πόσο ο λόγος (και κυρίως ο ποιητικός λόγος) μπορεί να καθορίσει τη ζωή και τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου (πραγματικού αλλά και λογοτεχνικού ήρωα).

Αυτή η προσήλωση στις λέξεις ενός άλλου είναι και ο λόγος που στήνουμε εδώ στη Θεσσαλονίκη αυτή τη γιορτή.

Ξεκινάμε με χαρά και ενθουσιασμό οι κάτωθι: herinna / Ήχος πλάγιος, μόνος / Μαύρος Γάτος / michalakis / ο δείμος του πολίτη / το τσαλίμι.

Όποιος θέλει να συνδράμει στην επιτυχία της διοργάνωσης, κάνει link εδώ, αναδημοσιεύει το banner της εκδήλωσης και στέλνει συμμετοχές.

Με εξαίρεση την τρίτη διοργάνωση, ακολουθεί εκτεταμένο ρεπορτάζ με φωτογραφίες, video και ποιήματα, ώστε να υπάρχει ο απόηχος της εκδήλωσης ως αρχειοθετημένη διαδικτυακή αύρα για να τη γεύεται όποιος θέλει, όποτε θέλει. Οι επισκέψεις στο αρχείο των δύο πρώτων διοργανώσεων επιμένουν πως αυτή η καταγραφή αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διοργάνωσης.

Θα τα ξαναπούμε.

Ας πούμε βιογραφικό

2010-10-29T14:27:00.002+03:00

Γεννήθηκα στη Βουδαπέστη το 1974. Μεγάλωσα στη Σταυρούπολη. Έπαιξα στις αλάνες της όπου χτύπησα άπειρες φορές τα γόνατά μου (ακόμη θυμάμαι τις φωνές της μάνας μου…). Κοιτώντας τα χρώμα του νερού του Δενδροπόταμου καταλαβαίναμε πότε η ΔΙΑΝΑ πετούσε απόβλητα. Έζησα με τις πλημμύρες του, αλλά και με την ανοιξιάτικη πρασινάδα του. 2^ο Δημοτικό στην καρδιά της Ομόνοιας σε κτίριο «κόκκινο» από το σεισμό. Μεταφορά στην τελευταία τάξη στο σχολείο της Χρ. Σμύρνης (πολιτισμός…). Κατόπιν 2^ο Γυμνάσιο, 2^ο Λύκειο (έπιασα όλα τα δεύτερα…). Καταλήψεις 1991. Στην αρχή πολλοί, μετά λίγοι και αμετανόητοι (ο Άγγελος, ο Σάκης, ο Κώστας, ο Πόλης, ο Χρήστος, ο Γιώργος, ο Νίκος, ο Δημήτρης, ο Θωμάς…). Συμμετοχή στο συντονιστικό των καταλήψεων. Νυχτέρια, αγωνία, άγχος. Συμβούλιο Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ. Πανελλαδικές και εισαγωγή στο ΑΠΘ – Τμήμα Χημείας. Ταυτόχρονα μέλος μουσικών σχημάτων στο Πνευματικό Κέντρο Σταυρούπολης. Βιωματικές σχέσεις φιλίας με την Έλλη, τον Μάκη, τον Αντώνη, τον Μίλτο, τον Παναγιώτη, τον Μάριο, τον Χρήστο, τον Ιορδάνη, τη Ζωή, τη Γεωργία, τον Κώστα, την Ελένη, τον Ευκλείδη… Φοιτητικές εκλογές. Ανεξάρτητα φοιτητικά σχήματα. Αγωνία για το αύριο. Τη νύχτα δουλειά, τη μέρα φοιτητής. Πτυχιούχος Χημείας. Μεταπτυχιακή εξειδίκευση στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έμαθα και κάτι αγγλικούλια και κάτι γαλλικούλια (το πιάνο και το μπαλέτο ήταν δύσκολα…)

Τώρα παντρεμένος με την Αλίκη – γέννημα θρέμμα Σταυρουπολίτισσα. Έχουμε τον μικρό Νικόλα και περιμένουμε το χαρμόσυνο του δεύτερου γιου. Ιδιωτικός υπάλληλος σε μεγάλη βιομηχανία τροφίμων (υπάρχουν και τέτοιοι υπάλληλοι…). Φοιτητής ξανά στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ (που το βρήκα το κουράγιο…).

Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Σταυρούπολης το 2006. Υποψήφιος Βουλευτής Α’ Θεσ/νικης του ΣΥΡΙΖΑ το 2007. Τώρα μέλος της ΠΠΕ της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Επιστολή

2010-10-29T14:27:00.000+03:00

Φίλες και φίλοι

Στις δημοτικές εκλογές της 7^ης Νοεμβρίου, θέτω τον εαυτό μου στη κρίση σας ως υποψήφιου δημοτικού συμβούλου του νέου Δήμου Παύλου Μελά, με την Δημοτική Κίνηση Παύλου Μελά «Αλληλεγγύη για το Κοινό μας Μέλλον» και υποψήφιο Δήμαρχο τον Δημήτρη Θεοδοσιάδη.

Είναι σαφές νομίζω ότι αυτή τη περίοδο θα κληθεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση να χειριστεί την πληθυσμιακή αύξηση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων (άποροι, άστεγοι, άνεργοι, χρήστες ναρκωτικών, …), όχι μόνο λόγω της καθ’ αυτού οικονομικής κρίσης αλλά κυρίως των παρεπόμενων αυτής όπως η διόγκωση του ατομικισμού μας και ο ηθικός πανικός.

Ταυτόχρονα ο νέος Δήμος Παύλου Μελά γεννά ελπίδες για αναπτυξιακή προοπτική και είναι μεγάλο στοίχημα ποιος μπορεί να διαχειριστεί και να επιλύσει τα σημαντικά ζητήματα του νέου δήμου, προς μια κατεύθυνση υπεράσπισης του δημόσιου χώρου και των κοινωνικών αναγκών.

Η δική μας Κίνηση δηλώνει την αντίθεσή της στις προσπάθειες γιγαντισμού της πόλης, στην αναξιοπιστία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στην απαξίωση της συμμετοχής στα κοινά, στη λογική ότι «όλοι είναι το ίδιο».

Καταθέτουμε συγκεκριμένες προτάσεις για τα στρατόπεδα, για τη ΔΙΑΝΑ, για το ΤΙΤΑΝ, για το Σταθμό Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων, για το ΑΓΝΟ, για την ανάπλαση των νταμαριών, για τον ενεργειακά αυτόνομο δήμο, για την αποτελεσματικότερη λειτουργία των υπηρεσιών του δήμου, για την κοινωνική πολιτική, το περιβάλλον και τον πολιτισμό.

Αναδεικνύουμε το συλλογικό απέναντι στο προσωποπαγές και απευθυνόμαστε στους πολίτες που δεν φοβούνται να γνωρίζουν.

Προτάσσουμε τις κοινωνικές και τοπικές διεργασίες «από τα κάτω» και όχι υπεράνω σχέσεις με κομματικά και βουλευτικά φέουδα.

Δεν κρατάμε το μαγικό ραβδάκι και όποιος το υπαινίσσεται ψεύδεται.

Αναζητούμε κοινό τόπο με την πλειοψηφία των πολιτών για έναν δήμο φερέγγυο, οικονομικά αξιόπιστο, διεκδικητικό, προς όφελος των πολλών.

Συμμετέχω γιατί είναι σημαντικό να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες της συμμετοχής στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Επιζητώ βαθιές αλλαγές στον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε. Μακριά από το γιγαντισμό, τον καταναλωτισμό και την λατρεία του εφήμερου, για το ανεπανάληπτο του περιβάλλοντος, την ποιότητα, το μη εμπορευματικό.

Προσωπική Επικοινωνία: Εδέσσης 12 Σταυρούπολη

Τηλ.6948803649,

Email: antonismihalakis@yahoo.gr

http://michalakis.blogspot.com

Facebook: Antonis Michalakis

Διαδικτυακή ενημέρωση: http://www.allylegyh2010.gr

http://allhleggyhpavloymela.blogspot.com

Email: allylegyh2010@gmail.com

Facebook: Αλληλεγγύη Παύλου Μελά

Πρωτοβρόχια

2010-09-16T12:39:00.000+03:00

ΔΥΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΠΡΟΤΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

2010-08-30T10:10:00.000+03:00

Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά τις πρώτες διεκδικήσεις Τοπικής Αυτοδιοίκησης και κατοίκων για απομάκρυνση του εργοστασίου φυτοφαρμάκων της ΔΙΑΝΑ, ένα ακόμη επεισόδιο στο πολύκροτο σήριαλ της υποβάθμισης του περιβάλλοντος στη Δυτική Θεσσαλονίκη παίχτηκε μπροστά στα μάτια μας. Η προσπάθεια του εργοστασίου ΤΙΤΑΝ, με τη σύμφωνη γνώμη της νομαρχίας και του ΥΠΕΚΑ, για χρήση ως καύσιμο απόβλητα βιολογικών και γεωργικών διεργασιών προκαλεί το κοινό αίσθημα και δημιουργεί μια εκρηκτική ατμόσφαιρα για τις τοπικές κοινωνίες. Παρόλα αυτά το γεγονός αυτό δεν αποτελεί παρά μόνο μια παρωνυχίδα στις σχέσεις τοπικής κοινωνίας και πολιτείας.

Η ανάπτυξη του αστικού ιστού της Θεσσαλονίκης δημιούργησε ένα τερατούργημα το οποίο συμπιέζει ασφυκτικά τη ζωή των πολιτών. Η ανάδειξη της πόλης σε πρωταθλήτρια στα αιωρούμενα σωματίδια, η ανυπαρξία στοχευμένων περιβαλλοντικών πολιτικών, η έλλειψη δημόσιων χώρων, η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, και η επικράτηση αντιλήψεων που προτάσσουν το οικονομικό κέρδος απέναντι στο κοινωνικό όφελος οριοθετούν την μέχρι τώρα υπάρχουσα κατάσταση. Ιδιαίτερα η Δυτική Θεσσαλονίκη χαρακτηρίζεται από έντονα προβλήματα περιβαλλοντικής υποβάθμισης, κατάρρευσης των στοιχειωδών όρων διαβίωσης και παντελούς έλλειψης ασπίδας κοινωνικής προστασίας.
Ας μου επιτραπεί η σταχυολόγηση μερικών από τα προβλήματα που παραμένουν άλυτα για τη Δυτική Θεσσαλονίκη.

Εργοστάσιο ΔΙΑΝΑ: Μετά τον αγώνα για την απομάκρυνση των τοξικών πρώτων υλών και προϊόντων, παρέμεινε στην ημερήσια διάταξη το αίτημα για εξυγίανση του χώρου. Η εξακριβωμένη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα από απόβλητα της ΔΙΑΝΑ, η μη ύπαρξη μέχρι πρότινος δικτύου νερού της ΕΥΑΘ και η προσπάθεια εκμετάλλευσης χώρων του εργοστασίου από τους ιδιοκτήτες καθιστούν το αίτημα για εξυγίανση άμεσο και αδιαπραγμάτευτο. Ταυτόχρονα το κόστος μεταφοράς των τοξικών που επωμίστηκε η ελληνική πολιτεία, αλλά και το κοινωνικό κόστος υποβάθμισης της ποιότητας ζωής και υγείας σηματοδοτούν την ανάγκη για απόδοση του χώρου στην τοπική κοινωνία και δημιουργία ενός χώρου περιβαλλοντικής μνήμης.

Πρώην στρατόπεδα: Ο χωροταξικός σχεδιασμός της ευρύτερης περιοχής δεν μπορεί παρά να περιέχει σε πρώτη θέση τους χώρους των πρώην στρατοπέδων. Δημόσιοι χώροι, λειτουργικοί με κοινωνικό όφελος, υπερασπιστές του αστικού πρασίνου και δημιουργοί μιας εναλλακτικής αναπτυξιακής πολιτικής μπορούν να επιτελέσουν έναν πραγματικό μοχλό ανάδειξης της περιβαλλοντικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του αστικού χώρου της Δυτ. Θεσσαλονίκης. Οι όποιοι σχεδιασμοί έχουν να κάνουν με τεμαχισμό και διαμοιρασμό αυτών των χώρων στα εργολαβικά συμφέροντα αποτελούν καίριο πλήγμα στην προοπτική όλης της Θεσσαλονίκης. Η απόδοση των στρατοπέδων στην τοπική κοινωνία χωρίς όρους και προγραμματικές συμβάσεις μεταξύ ΥΠΕΘΑ και Δήμων αποτελεί ουσιαστική ανάγκη. Η υπεράσπιση ενός δικτύου χώρων αστικού πρασίνου και μητροπολιτικών πάρκων από τα ανατολικά στα δυτικά και από τα βόρεια ως τη θάλασσα αποτελεί μοναδική σανίδα σωτηρίας για το πολεοδομικό συγκρότημα.

Μεγάλες βιομηχανικές μονάδες: Τα διυλιστήρια της ΕΚΟ και η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ εντάσσονται πλέον μέσα στον οικιστικό ιστό με όλες τις συνέπειες που υπάρχουν από τέτοιου είδους βιομηχανικές δραστηριότητες. Είναι ανάγκη να προταθεί το αίτημα για απομάκρυνση αυτών των βιομηχανιών ερευνώντας με σαφήνεια, διαφάνεια και συνολική προοπτική τους όρους μιας τέτοιας απομάκρυνσης. Η διευθέτηση επίσης βιομηχανικών και βιοτεχνικών πάρκων με όρους αειφορίας και εφαρμογής αδιάβλητων και κοινωνικών κριτηρίων για τη λειτουργία μεγάλων βιομηχανικών μονάδων καθίστανται αναγκαία ζητήματα προς επίλυση.

ΑΓΝΟ: Μια περιοχή 13 στρεμμάτων παραμένει ερημωμένη και έρμαια των διαθέσεων του ιδιοκτήτη – επενδυτή. Κυβερνήσεις των προηγούμενων ετών είναι πολιτικά εκτεθειμένες με την διαδικασία δημοπρασίας του χώρου. Χωρίς εκμετάλλευση των ευκαιριών, το μέλλον του πρώην εργοστάσιου ΑΓΝΟ φαντάζει ιδιαίτερα ανησυχητικό. Είναι αδήριτη ανάγκη να εξυπηρετηθεί το δημόσιο συμφέρον με τη διεκδίκηση απαλλοτρίωσης του ΑΓΝΟ και τη δημιουργία ενός πνεύμονα πρασίνου στο κέντρο της πόλης.

Η ενιαία αντιμετώπιση των Γενικών Πολεοδομικών Σχεδίων, η αξιοποίηση των προϊόντων κοινωνικού συντελεστή από τους Δήμους, ο σχεδιασμός της πόλης με τις αρχές της αειφορίας, της λειτουργικότητας και της κοινωνικής αποτελεσματικότητας μπορούν να δράσουν ευεργετικά για την πόλη. Ταυτόχρονα η ανάδειξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε υπερασπιστή της κοινωνικής συνοχής, απλώνοντας ένα δίχτυ προστασίας και αλληλεγγύης, η αυτονομία της απέναντι σε κομματικές και κυβερνητικές επιδιώξεις αλλά και η σταθερή διεκδικητική της στάση αποτελούν όρους για την ουσιαστική ανάπτυξη της περιοχής. Η καταδίκη προσωπικών πολιτικών και στρατηγικών καθώς και η ανάδειξη συλλογικοτήτων που εμβαθύνουν στον προβληματισμό της κοινωνίας των πολιτών και την τοπική δημοκρατία είναι το στοίχημα για μια αξιόπιστη, υπεύθυνη και αποτελεσματική πολιτική. Αποκρούοντας τις επιδιώξεις των λίγων και προτάσσοντας το συμφέρον των πολλών

Σκέψεις για τα γεγονότα στην Marfin

2010-05-25T00:05:00.000+03:00

Αναμφισβήτητα η τραγικότητα της στιγμής δεν αναιρεί με κανένα τρόπο το ίδιο το γεγονός ή τις παράπλευρες συνέπειές του. Ούτε φυσικά αναιρείται η όποια ένσταση υπάρχει για τους «ηθικούς αυτουργούς». Αυτό όμως που θα πρέπει να μας οδηγήσει σε έναν αναστοχασμό του τρόπου επίτευξης του επιθυμητού είναι το όριο. Όριο για το μέχρι που μπορεί κανείς να φτάσει για να πετύχει το δικό του, για να εφαρμόσει τις απόψεις του ή ακόμη για να πείσει συμπολίτες με διαφορετικούς αξιακούς κώδικες.

Ο Giorgio Agamben υποστήριξε ότι οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί δημιουργούν διαχρονικά μια ιδιότυπη μορφή ενός homo sacer. Ενός νεκροζώντανου δηλ. υποκειμένου το οποίο έχει φθάσει στο κατώτερο επίπεδο διαβίωσης. Αφαιρείται όλη η Ουσία, το Πνεύμα, η Ταυτότητα και υπάρχει μόνο το Σώμα το οποίο είναι βορά στις διαθέσεις του Κυρίαρχου. Αναφέρει χαρακτηριστικά την συμπεριφορά των ναζί απέναντι στους Εβραίους καθώς και τους κρατούμενος του Γκουαντάναμο. Έτσι δημιουργούνται ευκόλως διαχειρίσιμα από την εξουσία ανθρώπινα υποκείμενα (ακόμη και με την ανταλλαγή βιομετρικών δεδομένων) με άμεσο αποτέλεσμα τον πλήρη έλεγχο των δρώντων.

Στο ίδιο αποτέλεσμα οδηγούμαστε ξεκινώντας από μια άλλη αφετηρία. Με σκοπό την κατάργηση των υπαρχόντων δομών εξουσίας κατατίθεται από μέρους της εξεγερσιακής και ριζοσπαστικής κοινότητας η άποψη ότι ο τρόπος επίτευξης του επιθυμητού μπορεί να εμπεριέχει βία, πόλεμο, τρόμο στον αντίπαλο. Αυτό μας οδηγεί στη λογική του «σκοπού που αγιάζει τα μέσα», αλλά και σε μια απλούστευση της συνθετότητας λόγω έλλειψης διάκρισης και διαφοροποίησης. Δηλαδή σε μια ταύτιση πλούτου και πλουσίων, τράπεζας και τραπεζοϋπαλλήλων, «αστών» και «απεργοσπαστών». Η ταύτιση αυτή με ταυτόχρονη άσκηση ανεξέλεγκτης εξατομικευμένης βίας δημιουργεί έναν διαφορετικό, αλλά ίδιας νοηματικής προέλευσης, τύπο homo sacer. Οι υπάλληλοι της Marfin στην επόμενη απεργιακή συγκέντρωση θα νιώθουν νεκροζώντανα υποκείμενα, έρμαια στις διαθέσεις ή τον οίκτο που θα επιδείξουν είτε οι εργοδότες είτε οι αυτοανακηρυσσόμενοι αντιεξουσιαστές - επαναστάτες.

Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο, που είναι πάρα πολύ πιθανό να είναι πραγματικότητα, αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε τον τρόπο αντιμετώπισης της βίας από διάφορα πολιτικά ρεύματα της αριστεράς. Υπάρχει μια αντίληψη που ενυπάρχει σε πολλές επιχειρηματολογίες και αναφέρεται στο ότι «στις μάχες υπάρχουν και θύματα». Αυτή η επέκταση της σμιντιανής αντίληψης περί φίλου/εχθρού είναι σαφέστατα επικίνδυνη για τη δημοκρατία και λειτουργεί μέσω μιας ωφελιμιστικής αντίληψης για την πολιτική. Η υποβάθμιση δηλαδή της αξίας της ανθρώπινης ζωής σε σχέση με το «κοινό καλό» (ακόμη και της αριστεράς) το μόνο που επιτυγχάνει είναι να μην χειραφετεί αλλά να υποδουλώνει, να μην ξυπνάει συνειδήσεις αλλά να αποκοιμίζει τα πάθη, να δημιουργεί πειθήνια αλλά και θρασύδειλα υποκείμενα.

Ταυτόχρονα υπάρχει μια τάση δικαιολόγησης της όποιας πράξης βίας η οποία ενδύεται ιδεολογικο-πολιτικό μανδύα. Με την προοπτική μιας τελεολογικής αντίληψης περί εξέγερσης ακυρώνεται οποιαδήποτε αντίληψη ενάντια στη βία με οποιοδήποτε επιθετικό προσδιορισμό κι αν ορίζεται αυτή. Νομιμοποιείται έτσι η βία ως αποδεκτό μέσο πολιτικής πάλης όπως αναφέρει και ο Σάκης Παπαθανασίου. Αυτή τη στάση δικαιολόγησης της αριστεράς απέναντι στη βία πολύ χαρακτηριστικά την περιγράφει και την αναλύει η κ. Σώτη Τριανταφύλλου. Σε αυτό το πλαίσιο δικαιολόγησης εντάσσεται και η άποψη περί ηθικής αυτουργίας για το τριπλό έγκλημα στην Marfin. Έτσι όμως δημιουργούνται μονομπλόκ σκέψης, ανέφελη απλουστευτικότητα και θεοποίηση της Πράξης. Με άλλα λόγια ενυπάρχει μια λατρεία της άμεσης δράσης απέναντι σε οποιαδήποτε διαμεσολάβηση. Μια οπισθοχώρηση της Σκέψης σε σχέση με την Πράξη. Η Σκέψη δηλ. προσπαθεί να δικαιολογήσει, να περιβάλλει και όχι να διαμορφώσει. Η νόηση, η λογική δεν έχει καμία αξία μπροστά στο υπέρτατο της δράσης. Έτσι όμως ακυρώνονται χωρίς κανέναν όρο οι αξίες και τα ιδανικά του Διαφωτισμού.

Αυτή η άποψη προφανώς και είναι αδιέξοδη. Οδηγεί σε τοίχο. Οποιαδήποτε πρόταξη αλλαγής του πολιτικού συστήματος, ακόμη και της πιο ριζοσπαστικής δεν μπορεί παρά να έχει περιορισμούς. Θα υποστήριζα με σαφήνεια ότι ο βασικός περιορισμός που είναι αναγκαίο να τεθεί είναι η ίδια η ανθρώπινη ζωή. Σωστά υποστηρίχτηκε ότι η ζωή είναι αξία αναπαλλοτρίωτη. Ταυτόχρονα θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι άλλοι τέτοιοι περιορισμοί είναι η ελευθερία της σκέψης και της συνείδησης, οι ελευθερίες του προσώπου και της σωματικής ακεραιότητας, ο πλουραλισμός. Κατ’ επέκταση η ίδια η δημοκρατία. Και είναι γεγονός πως σε μια περίοδο κρίσης της δημοκρατικής νομιμότητας δεν υπάρχει πιο ριζοσπαστικό και πιο αριστερό από το να υπερασπιστεί κάποιος τη μη βία, τη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Η δημοκρατία πια όχι απλώς ως μέσο αλλά και ως σκοπό.

Πρόσκληση στη μνήμη του Νίκου Πάντζαλη

2009-12-02T15:06:00.001+02:00

Τούμπες...

2009-11-30T18:42:00.001+02:00

Σήμερα είχα σκοπό να ασχοληθώ με άλλα πράγματα. Σκόπευα να γράψω για μια εξαιρετική ποιητική ανθολογία για τη Θεσσαλονίκη που έπεσε στα χέρια μου εντελώς τυχαία, καθώς και για ένα εξαιρετικό δοκίμιο του Ρίτσαρντ Ρόρτυ για την αμερικανική αριστερά. Όμως οι εξελίξεις στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα η τοποθέτηση του Αλέκου Αλαβάνου με οδηγεί στο να αναθεωρήσω τις σκέψεις μου.
Η αλήθεια είναι ότι όλοι περιμέναμε την τοποθέτηση του Αλαβάνου για τα τεκταινόμενα στην Αριστερά. Περιμέναμε δηλαδή μια αυτοκριτική τοποθέτηση με ρεαλισμό, ουσία, πολιτικά διακυβεύματα, συνθετική στάση και διάθεση για ενότητα. Αντίθετα είδαμε ένα βαθύτατα εγωκεντρικό πολιτικό με έναν χαζοχαρούμενο «αντισυστημικό» λόγο με πολλά κενά σημαινόμενα. Έναν άνθρωπο που επιτέθηκε με μανία απέναντι σε συντρόφους του που τον στηρίξανε σε όλες σχεδόν τις επιλογές του. Επιτέθηκε ακόμη και στην ίδια την μέγιστη πολιτική του επιλογή. Στάθηκε ως «συνεπής» αριστερός απέναντι στη μεταρρυθμιστική αριστερά παιανίζοντας τη σάλπιγγα του απογοητευμένου αριστεριστή. Ενδύθηκε το μανδύα του λαϊκού ηγέτη έρποντας προς τον λαϊκισμό. Κατάφερε να αυτογελοιοποιηθεί όταν κατήγγειλε τον ευρωπαϊσμό του ΣΥΝ και αυτός ήταν τόσα χρόνια ευρωβουλευτής του, όταν κατηγόρησε τους μηχανισμούς κι αυτός εκλέχτηκε στην προεδρία του ΣΥΝ στηριζόμενος σε αυτούς. Την οξύνοια του την αντικατέστησε με σαρακοφαγωμένες εφόδους στα Χειμερινά Ανάκτορα. Τις πρωτοβουλίες του τις καταβαράθρωσε στον Καιάδα της καθαρότητας. Την δημοκρατική του ευαισθησία την παρέδωσε για μια αναποτελεσματική αδιαμεσολάβητη σχέση με το λαό. Από τους ύμνους για τον αριστερό ευρωπαϊσμό και για την συμβολή και δικαίωση των ανανεωτικών ιδεών, με αποκορύφωμα τον επικήδειό του στην κηδεία του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, έφτασε στις ακραίες κατηγορίες του χθες.
Εάν κάποιους τους συνεπήρε ο λόγος του, εάν κάποιους τους ενέπνευσε με τις πράξεις του, εάν κάποιους έπεισε για την αναγκαιότητα της καθημερινής Αριστεράς τώρα ήρθε η ώρα της απομυθοποίησης. Βαθιά διχαστικός, ανθενωτικός, αντιευρωπαϊστής, λαϊκιστής. Αυτήν την εικόνα έδειξε ο σύντροφος Αλέκος Αλαβάνος.
Βαθιά μέσα μου δε ξέρω τι να πιστέψω...

ΥΓ Απόσπασμα από την ανακοίνωση της Γραμματείας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας ΣΥΝ:
"Η Νεολαία Συνασπισμού με την καθημερινή της δράση στους κοινωνικούς χώρους και με την πολιτική της τοποθέτηση θα συνεχίσει να υπερασπίζεται κόντρα στον ανορθολογισμό και το δογματισμό την υπόθεση της ανασύνθεσης με στόχο την συγκρότηση ενός ενιαίου πολιτικού φορέα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ που θα εμφορείται από την αγωνία για την ανανέωση του κομουνισμού μέσα από τη δημοκρατική και αγωνιστική ανασύνταξη των κινημάτων των εργαζόμενων και της νεολαίας."
Ορίστε;;;

Απόσπασμα

2009-11-26T13:52:00.001+02:00

Απόσπασμα από το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο"

«Όλες οι παμπάλαιες εθνικές βιομηχανίες έχουν εξολοθρευτεί και εξακολουθούν να εξολοθρεύονται. Εκτοπίζονται από νέες βιομηχανίες, η εισαγωγή των οποίων γίνεται ζήτημα ζωής ή θανάτου για όλα τα πολιτισμένα έθνη, από βιομηχανίες που δεν επεξεργάζονται πια εγχώριες πρώτες ύλες, αλλά πρώτες ύλες αντλημένες από τις πλέον απόμακρες ζώνες, τα προϊόντα των οποίων δεν καταναλώνονται μοναχά στην ίδια τη χώρα αλλά σε όλα τα σημεία του πλανήτη. Στη θέση των παλιών αναγκών, που τις κάλυπταν τα εγχώρια προϊόντα, βρίσκουμε νέες ανάγκες, η ικανοποίηση των οποίων απαιτεί προϊόντα από τις πιο μακρινές χώρες, από τα πιο διαφορετικά κλίματα. Στη θέση της παλιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας και αποκλειστικότητας, έχουμε συναλλαγές από και προς κάθε κατεύθυνση, μια καθολική αλληλεξάρτηση των εθνών. Και αυτό τόσο στην υλική όσο και στην πνευματική παραγωγή. Τα πνευματικά προϊόντα κάθε μεμονωμένου έθνους γίνονται κοινό κτήμα. Η εθνική μονομέρεια και αποκλειστικότητα γίνονται ολοένα και πιο ανέφικτες, και από τις πολυάριθμες εθνικές και τοπικές φιλολογίες αναδύεται μια φιλολογία παγκόσμια.»

Σπάνια ο μαρξισμός επέδειξε τέτοιο διορατικό πνεύμα.

Οικολογικό έγκλημα

2009-11-24T11:50:00.000+02:00

Το οικολογικό έγκλημα της εκτροπής του Αχελώου φαίνεται ότι δεν σταματάει ακόμη κι αν έχεις θεσμοθετημένο Υπουργείο Περιβάλλοντος. Ο κ. Ρέππας στην απάντησή του σε ερώτηση βουλευτή του ΚΚΕ δηλώνει ότι «αν δεν υπάρξει δικαστική εμπλοκή, το έργο της εκτροπής του Αχελώου θα τελειώσει σε δυόμισι, τρία χρόνια το πολύ». Περισσότερα εδώ.
Παρά τις προειδοποιήσεις της Κομισιόν, τη μη χρηματοδότησή του και τις αλλεπάλληλες αρνητικές εισηγήσεις προς το ΣτΕ, οι κυβερνώντες, πρώην και νυν, επιμένουν σε ένα αντι-οικολογικό, καταστροφικό και συνάμα υπερφίαλο έργο κάκιστης διαχείρισης του υδροφόρου ορίζοντα.
Δεν θα μπορούσε να τα πει άλλος καλύτερα από τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη:

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΜΙΛΙΑ Μ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ ΓΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΝΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
Λειψυδρία και τα μέτρα της αντιμετώπισής της:

Η τελευταία ομιλία του Μιχάλη Παπαγιαννάκη δείγμα υψηλού ήθους, συγκροτημένης θέσης για την διαχείριση των νερών και ξεκάθαρης άποψης για την εκτροπή του Αχελώου στο Κοινοβούλιο στις 3-11-2008

Κύριε Πρόεδρε,
όταν έγιναν οι προγραμματικές δηλώσεις της Κυβερνήσεως πριν από ένα χρόνο, είχαμε αφιερώσει πολλά – το μεγαλύτερο ίσως κομμάτι των παρεμβάσεών μας- σε θέματα οικολογικής προστασίας και αειφορίας. Και το μεγαλύτερο κομμάτι από αυτά το είχαμε αφιερώσει στα θέματα του νερού, της λειψυδρίας, της κακής διαχείρισής του κ.λπ. Έκτοτε δεν έχει γίνει τίποτα.
Τα ξαναπαίρνουμε αυτά τα θέματα, τα ξαναβάζουμε όλα στην επερώτηση που υποβάλαμε προς την Κυβέρνηση. Δεν θα τα ξαναπιάσω και εγώ. Είναι γραμμένα, τα είπε ο κ. Τσούκαλης, θα τα πουν και οι άλλοι συνάδελφοι. Θέλω, όμως, να τονίσω μερικά από αυτά, γιατί νομίζω ότι πρέπει να σκεφθούμε λιγάκι και με όρους πλέον συνθηματικούς, για να συνεννοούμαστε.Πρώτος όρος: Το οικολογικό αποτύπωμα της χώρας. Θα είδατε όλοι αυτά που δημοσίευσε η WWF πρόσφατα. Η Ελλάδα είναι ενδέκατη, στη χειρότερη θέση στον κόσμο, ως προς το γενικό της οικολογικό αποτύπωμα και δεύτερη στον κόσμο ως προς την κατανάλωση και τη διαχείριση του νερού. Μάλιστα, είναι δεύτερη μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Βλέπω ότι εκεί έχουμε καλή παρέα και είμαστε στις χώρες που έχουν τα κακά ρεκόρ.

Έχουμε, λοιπόν, προφανώς πρόβλημα κατανάλωσης και σπατάλης νερού. Η υπερεντατικοποιημένη γεωργία μας καταναλίσκει το 80% με 87% του νερού που έχουμε, ένα ποσοστό που δεν γνωρίζει καμία άλλη χώρα.
Αυτές οι ποσότητες οφείλονται, κυρίως, στο ότι βρίσκουν οι αγρότες μας, ή γενικά όσοι ασχολούνται με αυτά τα ζητήματα, «εύκολα», χωρίς ελέγχους και χωρίς αποτρεπτικό κόστος το νερό, όπου μπορούν, σε όσο βάθος πάνε. Και επομένως, πάλι οδηγούν σε κατασπατάληση του πόρου και επίσης σε απώλειες, κατά τη μεταφορά του νερού και κατά τη χρήση του. Και μάλιστα, χρησιμοποιώντας απαρχαιωμένες μεθόδους άρδευσης και ακατάλληλα εργαλεία, αντί των σύγχρονων μεθόδων, όπως είναι η στάγδην άρδευση, η υπόγεια άρδευση, η ανακύκλωση αστικών υδάτων, η κατασκευή μικρών φραγμάτων κ.λπ., οδηγούν επίσης σε κατασπατάληση του πόρου του νερού.

Οι άλλοι τρόποι κατανάλωσης νερού καταναλίσκουν λιγότερο. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ντε και καλά ότι συμβάλλουν λίγο στα προβλήματά μας. Στα μεν αστικά δίκτυα ξέρουμε ότι τα δίκτυα ύδρευσης χάνουν, 35% έως 60%, του νερού κατά τη μεταφορά. Στις τουριστικές δραστηριότητες ξέρουμε, ότι με τη μεγάλη κατανάλωση που υπάρχει το καλοκαίρι με τις υψηλές θερμοκρασίες -εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα και γίνεται οξύ- γίνεται η κατάσταση όλο και χειρότερη με αυτά τα απίστευτα σχέδια επενδύσεων, σε γήπεδα και σε γκολφ, τα οποία είναι ιδιαίτερα ενεργοβόρα και ιδιαίτερα υδροβόρα. Και βεβαίως ο βιομηχανικός τομέας, ο οποίος καταναλίσκει το μικρότερο ποσοστό, ίσως κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά, διότι αυτός επηρεάζει κυρίως, όχι την ποσότητα, αλλά την ποιότητα του διαθέσιμου νερού, με όλες αυτές τις ρυπάνσεις και τις αποβολές αποβλήτων σε ποτάμια και σε υδροφόρους ορίζοντες που γνωρίζουμε αυτόν τον καιρό.

Όλα αυτά δημιουργούν εφιαλτικές καταστάσεις και προοπτικές. Υπάρχουν λίμνες που εξαφανίστηκαν, η λίμνη Κορώνεια, άλλες που κινδυνεύουν, η Δοϊράνη, η Βεγορίτιδα, ο Πηνειός ποταμός πνέει τα λοίσθια. Στις αρνητικές προοπτικές σε περιφέρειες της χώρας, αναφέρθηκε ο κ. Τσούκαλης.

Νομίζω, λοιπόν, ότι τα μέτρα που μας προτάθηκε να πάρουμε για να λύσουμε αυτά τα ζητήματα απεδείχθησαν αναποτελεσματικά και αρνητικά. Ούτε οι γεωτρήσεις – κατ’ εκτίμηση είναι διακόσιες χιλιάδες και με τις παράνομες, ίσως να διπλασιάζονται- έλυσαν το πρόβλημα – ίσα-ίσα επέτειναν το πρόβλημα – ούτε τα μεγάλα Φαραωνικά έργα, όπως οι εκτροπές ποταμών, Αχελώος αλλά και Μόρνος, αλλά και Εύηνος και παλαιότερα σχέδια και ένωσης λιμνών, έδωσαν καμία οριστική και βιώσιμη λύση στο πρόβλημα. Αντιθέτως.
Επομένως, εγώ θα έλεγα να επιμείνουμε να επανέλθουν στο όλο ζήτημα και αντί να πιάσουμε τη γενική θεωρία, θα σας ζητούσα εντελώς έτσι συνθηματικά, όπως είπα και στην αρχή της ομιλίας μου, εμβληματικά, μερικές πράξεις, μερικές δράσεις.

Πείτε οριστικά «όχι» στις εκτροπές ποταμών. Ακυρώστε τον Αχελώο.
Ζητήστε αμέσως πλήρη και επίσημη απογραφή όλων των γεωτρήσεων που υπάρχουν στη χώρα. Υπάρχουν υπηρεσίες, να το κάνετε. Απογραφή τους και επαναξιολόγησή τους και επανέγκρισή τους και επομένως και κλείσιμο πολλών απ’ αυτές.

Προωθήστε τα νέα προγράμματα καλλιεργειών. Όπου έγιναν προσπάθειες, έδωσαν αποτελέσματα.Τις νέες μεθόδους μεταφοράς νερών και άρδευσης και δώστε και τα σχετικά κίνητρα. Πρόγραμμα για την αλλαγή όλων των υδρευτικών δικτύων των πόλεων, ιδιαίτερα της Αθήνας που φαίνεται ότι είναι από τα χειρότερα.
Μελετήστε τις μεθόδους και τις τεχνικές μέτρησης και παροχής του νερού, ώστε να μπορεί να εξορθολογιστεί η διανομή του και η τιμολόγησή του. Να γίνει σε όλη την Ελλάδα, ό,τι γίνεται στις πόλεις.

Να μετριέται το νερό, ώστε να μπορούμε να ξέρουμε τι καταναλίσκει ο καθένας και πώς μπορούμε με τις τιμές, όχι να φτιάξουμε λεφτά για το ταμείο, αλλά να οδηγήσουμε σε αποτρεπτικές του χρήσεις σε εξοικονόμηση του νερού. Πάρτε ένα από τα καλύτερα παραδείγματα που μπορείτε να πάρετε. Φτιάξτε το βιολογικό καθαρισμό. Φτιάξαμε το βιολογικό καθαρισμό στην Ψυτάλλεια, πάρτε το νερό της Ψυτάλλειας και ποτίστε το Ποικίλο Όρος. Θα ήταν κάτι το εντελώς εμβληματικό και πάρα πολύ χρήσιμο για όλη τη χώρα.
Πάρτε μέτρα, ένα πρόγραμμα για την αποκατάσταση των λιμνών και ιδιαίτερα της Κορώνειας για την οποία υπάρχουν και πόροι, αλλά υπάρχουν ανάξιες τοπικές αρχές. Βάλτε μπροστά πραγματικά ένα γενναίο πρόγραμμα αφαλάτωσης για όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα φυσικά τα νησιά που το έχουν ανάγκη.

Το κόστος της μικραίνει συνεχώς, ιδίως δε, αν τη συνδυάσουμε και με νέους μεθόδους χρήσεως ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, θα μπορούμε να έχουμε πολλαπλό όφελος.Και τέλος, ενσωματώστε μέσα στην πολιτική μας αυστηρές προδιαγραφές για τις εγκαταστάσεις των γκολφ, εγώ θα έλεγα να απαγορευτούν – και άλλων τέτοιων εγκαταστάσεων ενεργοβόρων και μια γενική αποτρεπτική τιμολόγηση των χρήσεων του νερού, ώστε πάνω από την κανονική χρήση μιας κανονικής οικογένειας με άνεση, η υπόλοιπη κατανάλωση – πισίνες και άλλα διάφορα τέτοια πράγματα – να τιμολογούνται σε πολλαπλές τιμές και αποτρεπτικά και εγώ θα έλεγα και σε κάποιο σημείο και εμβληματικά για την υπόλοιπη κοινωνία.

Μόνος σου...

2009-11-16T19:15:00.001+02:00

Και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι στο χώρο σου είσαι μόνος. Ότι όσες προσπάθειες έκανες για κοινό βήμα αποδείχτηκαν άσκοπες. Ότι η μοναξιά σε διαπερνάει. Αναδύεται καθώς περνάς μέσα από τις συμπληγάδες της αγωνίας. Ξαναμοιράζεται η τράπουλα αλλά κανένα φύλλο για σένα. Δεν είσαι στο παιχνίδι. Δεν πούλησες και δεν πουλήθηκες. Αντίθετα αγωνίστηκες με γνώμονα την συντροφικότητα, την αλήθεια, το ρίσκο, την έκπληξη, το παρελθόν αλλά για το μέλλον. Σε μια τέτοια κατάσταση απογοήτευσης και αδράνειας υπάρχουν δύο λύσεις. Η μία είναι ο αναχωρητισμός. Η λογική του «δεν με ενδιαφέρει πια», του μικρόκοσμου και της αποχής από τα τεκταινόμενα. Της πλήρης απαλοιφής από τη σκέψη και τη πράξη της έννοιας «δημόσιος λόγος». Της απόστασης από το διάλογο και την εισροή-εγκλωβισμό σε ατέρμονους μονολόγους επιβεβαίωσης της δικής σου αλήθειας. Η δεύτερη λύση είναι η αλλαγή του συστήματος αναφοράς. Αλλαγή ή διεύρυνση του χώρου σου. Τούτο σημαίνει πρωτοβουλίες, άνοιγμα, εξωστρέφεια, επικοινωνία, διάθεση. Όταν στο χώρο σου νοιώθεις μόνος τότε το μόνο εποικοδομητικό που μπορείς να κάνεις είναι να αλλάξεις το χώρο σου ή να δημιουργήσεις έναν καινούργιο. Και κανείς δε ξέρει πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό.

Φωτο: Γιάννης Στεφανίδης

ΟΚΑΝΑδες και νταλγκάδες

2009-07-15T17:43:00.000+03:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Μετανάστευση και «λαθρο»μετανάστευση, ναρκωπαραβατικότητα και θεραπευτικά προγράμματα (με προτίμηση σ' αυτά του ΟΚΑΝΑ) συγχέονται συχνά μέσα από αφόρητες γενικεύσεις. Μέτρα πρόληψης, μέτρα επιτήρησης, ανεπάρκεια των αντιδράσεων υποβαθμίζονται ως θέματα, τα ανθρωπιστικά επιχειρήματα συνθλίβονται κάτω από το μέγεθος του προβλήματος και ασφυκτιούν μέσα στο μέτρο που θέτει η εφαρμοσμένη τέχνη του εφικτού.
Τα «ναρκωτικά» είναι ένα πρόβλημα που προκαλεί από μόνο του κοινωνική ανησυχία και δυσφορία. Η δυσφορία αυτή στις μέρες μας δεν μπορεί παρά να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, δεν μπορεί όμως και να αποτελεί το αποκλειστικό κριτήριο για τον χώρο και τον τρόπο λειτουργίας των υπηρεσιών για τους εξαρτημένους. Ο ΟΚΑΝΑ, ο οποίος προβάλλεται ως μέρος του προβλήματος και κινδυνεύει να ταυτιστεί με τις πιάτσες, είναι ένας εθνικός οργανισμός, που ιδρύθηκε με διακομματική συναίνεση, για να συντονίζει την εθνική πολιτική για τα ναρκωτικά, για να συστηματοποιήσει την πρόληψη (και διαθέτει ήδη σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση πάνω από 70 Κέντρα Πρόληψης σε όλη τη χώρα), να εισάγει και νέες θεραπευτικές μεθόδους στην Ελλάδα (και διαθέτει ήδη πάνω από 25 θεραπευτικές μονάδες ανά την επικράτεια, στεγνές και υποκαταστάτων).
Οι πάνω από 4.500 χρήστες ουσιών που περιθάλπονται καθημερινά από τα προγράμματα του ΟΚΑΝΑ και οι υπερδιπλάσιοι τουλάχιστον που αναμένουν την εισδοχή τους σ’ αυτά αποτελούν ένα καθαρά δικό μας πρόβλημα, δεν μπορούμε να το «προωθήσουμε» ή να το «επαναπροωθήσουμε» πουθενά.
Όποια ευρωπαϊκή πόλη και να επισκεφθεί κανείς θα δει διάσπαρτες στο κέντρο και την περιφέρεια μονάδες για εξαρτημένους και κυρίως μονάδες υποκαταστάτων γιατί αυτή είναι η θεραπεία με την μεγαλύτερη ζήτηση. Οι μονάδες αυτές υποστηρίζονται από συστηματική δουλειά στις πιάτσες των τοξικομανών, από ελεγχόμενα στέκια τοξικομανών, χώρους ασφαλέστερης χρήσης και προγράμματα ανταλλαγής συριγγών, που χωροθετούνται και λειτουργούν έτσι ώστε να διασπούν και να μετακινούν τους πληθυσμούς των εξαρτημένων. Οι μονάδες φροντίζουν να μειώνεται, στο μέτρο του θεραπευτικά εφικτού, η συχνότητα επισκέψεων των χρηστών στις μονάδες, χορηγώντας «δόσεις για το σπίτι». Η συνταγογράφηση των υποκαταστάτων μειώνει τους πληθυσμούς χρηστών που προσέρχονται στα κέντρα, η αστυνόμευση των χώρων είναι διαρκής και η σταθερή προσπάθεια για την πάταξη της εγκληματικότητας αυτονόητη. Τα αποτελέσματα που παράγονται και στο επίπεδο της θεραπείας, αλλά και στο επίπεδο της βελτίωσης της ποιότητας της ζωής, χρηστών και περιοίκων, είναι θετικά και μετρήσιμα.
Πρώτος στόχος όλων των σύγχρονων θεραπευτικών πολιτικών είναι η ένταξη του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού χρηστών σε θεραπευτικά προγράμματα.
Αυτό απαιτεί τη δημιουργία ενός δικτύου συνεργαζόμενων θεραπευτικών υπηρεσιών, στο οποίο τα προγράμματα υποκαταστάτων αποτελούν, και θα αποτέλουν για το ορατό μέλλον, το πιο μαζικό και ελκυστικό τμήμα. Όλες αυτές οι θεραπευτικές υπηρεσίες για να λειτουργήσουν πρέπει κάπου να εγκατασταθούν και η χωροθέτηση είναι πολύ σημαντική για την αποτελεσματικότητά τους. Σφάλματα στη μέχρι τώρα χωροθέτηση των μονάδων φυσικά δεν αποκλείονται και γι αυτό είναι θεμιτή η επανεξέτασή της, είναι όμως λαθεμένη και μονόπλευρη η αντίληψη περί εξοστρακισμού όλων των μονάδων υποκαταστάτων από τα κέντρα των πόλεων. Ζητούμενο πρέπει να είναι (μεταξύ πολλών άλλων) η αύξηση των χρηστών που συμμετέχουν στα θεραπευτικά προγράμματα χωρίς να δημιουργούνται μονάδες μαμούθ, η πλαισίωση των θεραπευτικών μονάδων με δράσεις μείωσης της βλάβης, η συστηματική και σύμφωνη με τον θεσμικό πολιτισμό μας αστυνόμευση μαζί με πολιτικές άρσης των αποκλεισμών.

Με βάση όλα τα παραπάνω , εκφράζουμε τη διαφωνία μας για την κινητοποίηση στις 15-7, όπως και σε κάθε προηγούμενη. Πιστεύουμε ότι τέτοιου είδους κινητοποιήσεις προσφέρονται μόνο για επικοινωνιακούς λόγους και συμβάλουν με έναν ιδιαίτερα αρνητικό τρόπο στον προσχηματικό διαχωρισμό της τοπικής κοινωνίας. Το κλείσιμο της μονάδας υποκατάστατων του ΟΚΑΝΑ μόνο κακό στους ασθενείς μπορεί να προκαλέσει. Προτείνουμε:

1) Τη στήριξη του ΟΚΑΝΑ από την κεντρική εξουσία (οικονομικά, θεσμικά, ενίσχυση σε ειδικευμένο προσωπικό).
2) Να εφαρμοστεί επιτέλους το αρχικό σχέδιο του ΟΚΑΝΑ που μιλούσε για τη δημιουργία επτά μονάδων μέσα στο οικιστικό ιστό της πόλης και των περιφερειακών δήμων.
3) Αποσυμφόρηση των υπαρχόντων μονάδων με διασπορά πολλών μικρών αντίστοιχων μονάδων στα νοσοκομεία που είναι επιστημονικώς τεκμηριωμένα ότι μπορούν να φιλοξενήσουν τέτοια προγράμματα.
4) Ενίσχυση του έργου του τοπικού αστυνομικού τμήματος με την ύπαρξη επαγγελματιών κοινωνικού προσανατολισμού (κοινωνιολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι).
5) Επέκταση του προγράμματος υποκατάστασης σε όλους τους νομούς της χώρας
6) Ενίσχυση του θεραπευτικού πλουραλισμού έτσι ώστε ο χρήστης – ασθενής να επιλέγει το πρόγραμμα απεξάρτησης που μπορεί να ακολουθήσει.

Παρά του ότι ο φόβος και η ανασφάλεια είναι από τα ισχυρότερα συναισθήματα του ανθρώπου, εντούτοις πιστεύουμε ότι η τοπική μας κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τις ομάδες των ανθρώπων που μειονεκτούν. Και η πλειοψηφία των κατοίκων της Σταυρούπολης έχει αποδείξει την ευαισθησία που τη διέπει και από την αποδοχή της λειτουργίας του ΨΝΘ αλλά και από τη σημαντική ενσωμάτωση των κατά καιρών προσφύγων.

Π.Κ. Σταυρούπολης του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Τι καταλαβαίνεις;

2009-06-12T11:21:00.002+03:00

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από την χθεσινή ανακοίνωση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών:

"Η Γραμματεία σημειώνει ότι έδωσε την εκλογική μάχη στη βάση της ιδρυτικής συμφωνίας, της Διακήρυξης και των αποφάσεων των δύο Πανελλαδικών Συνδιασκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ: πάλη για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού, απόκρουση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ε.Ε. που συνδέονται ιδιαίτερα με το Σύμφωνο Σταθερότητας, τις επιλογές της Συνθήκης του Μάαστριχτ και το ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σαφής απόρριψη της κεντροαριστεράς, συστηματική προσπάθεια για τη συγκρότηση πόλου ενότητας στη δράση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Από αυτή την πολιτική γραμμή δεν έχουμε κανένα λόγο και καμιά πρόθεση να μετακινηθούμε. Δηλώσεις που αποβλέπουν σε ανάδειξη προσωπικών εκτιμήσεων και επιλογών δεν προσφέρουν τίποτα στη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αντίθετα ενισχύουν φαινόμενα αναξιοπιστίας του εγχειρήματος και απογοήτευσης του κόσμου μας.

Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται επίσης την ανάγκη να υπογραμμίσει ότι όλες οι επιλογές για το ψηφοδέλτιο και τις πολιτικές εκπροσωπήσεις μας, έγιναν στο έδαφος της κοινής συμφωνίας. Προσωπικές επιθέσεις και «στοχοποιήσεις» πριν και μετά τις εκλογές, δεν ανήκουν στην παράδοση της ριζοσπαστικής αριστεράς και θα πρέπει με σταθερότητα να αποκλειστούν από τη συζήτηση για την εκτίμηση των αποτελεσμάτων."

Μάλλον δεν καταλάβανε τίποτα!!!

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

2009-06-02T18:40:00.001+03:00

Στις επικείμενες ευρωεκλογές οι ερωτήσεις που ζητούν απαντήσεις είναι πολλές. Ξεκινώντας από την «αγωνία» για την ύπαρξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι το σημείο της αναζήτησης ευρωπαϊκών πολιτικών για να χαράξουμε τις αντίστοιχες εθνικές. Δηλαδή ουσιαστικά για ποια Ευρώπη μιλάμε, για ποια άσκηση πολιτικής, για ποια νομιμοποίηση και φυσικά για το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα. Αναμφισβήτητα ο γεωγραφικός χώρος της Ευρώπης ήταν αυτός που γέννησε πολιτικές επαναστάσεις αλλά και δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους. Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι ήταν ο γεννήτορας και των πιο ακραίων ιδεολογιών ή ακόμη ότι οι ανισότητες που υφίστανται αυτή τη στιγμή είναι απόρροια των ευρωπαϊκών πολιτικών. Δεν είναι απόλυτα ψέμα. Είναι αλήθεια όμως ότι η Ευρώπη είναι και ο πιο δημοκρατικός χώρος σε όλη την υφήλιο. Είναι ο προνομιακός χώρος δημιουργικής αντιπαράθεσης ιδεών και πρακτικών. Είναι ο γεωγραφικός εκείνος χώρος όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σεβαστά περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περιοχή της γης. Είναι μια ελπίδα και μια πιθανότητα ότι στο μονοπολικό κόσμο που επαγγέλλονται οι ΗΠΑ μπορεί να υπάρξει λύση προς μια άλλη κατεύθυνση. Όχι στρατιωτικά, όχι πυρηνικά, όχι κατασταλτικά αλλά πολιτικά και ιδεολογικά. Είναι άλλωστε γεγονός ότι η πολιτική ηγεμονία της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης είναι αυτή που θα δώσει το στίγμα στη συνέχεια του 21^ου αιώνα.

Από τα προηγούμενα γίνεται φανερό ότι η πολυχρωμία της Ευρώπης αλλά και τα μεγάλα βήματά της (Ευρωπαϊκή Ένωση, ΟΝΕ, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κ.α.) πρέπει να διαφυλαχτούν ως θεσμοί και όχι ως εφαρμοζόμενες πολιτικές. Υποστηρίζω δηλαδή ότι η ύπαρξη θεσμών ευρωπαϊκής ομοσπονδιοποίησης είναι σημαντική για το εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης, έτσι ώστε η όποια ενοποιητική διαδικασία να έχει πρακτικότητα και ρεαλισμό. Ταυτόχρονα όμως είναι αναγκαία η αλλαγή των πολιτικών που ασκούνται αλλά και της φιλοσοφίας που διέπει το οικοδόμημα της ΕΕ. Το Ευρωκοινοβούλιο να αποκτήσει ακόμη περισσότερες δικαιοδοσίες αποφασιστικής και νομοθετικής σημασίας, μέχρι του βαθμού να είναι το κυριότερο όργανο αποφάσεων στην Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ενταχθεί σε διαδικασία λογοδοσίας απέναντι στο Ευρωκοινοβούλιο. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να υπαχθεί ελεγκτικά στις αρμοδιότητες του Κοινοβουλίου, έτσι ώστε η εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική να έχει άμεση σχέση με τις κοινωνικές ανάγκες. Η διαδικασία της διεύρυνσης, πέραν των οικονομικών δεικτών που απαιτούνται από τις υποψήφιες χώρες, να περιλάβει σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό δείκτες κοινωνικής συνοχής, αλληλεγγύης, σεβασμού των δικαιωμάτων, οικολογικούς. Όλα αυτά αναδεικνύουν μια διαφορετική προσέγγιση στην πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης.

Σε όλα αυτά υπάρχουν αντιρρήσεις και πολλές είναι αρκετά εδραιωμένες. Η αντίληψη, πχ, που αναφέρεται σε νεοφιλελεύθερες ελίτ που καθοδηγούν το οικοδόμημα της ΕΕ δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να αναλογιστούμε ότι αυτές οι ελίτ – στην ουσία οι πολιτικές ηγεσίες των κρατών-μελών – δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των λαών των χωρών. Η επιλογή δηλαδή των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης τους έδωσε τη δυνατότητα να ελέγξουν την πορεία της ενοποίησης. Μια άλλη, επίσης ισχυρά εδραιωμένη αντίληψη, αναφέρεται στην ύπαρξη μόνο κοινής αγοράς (οικονομική ματιά), η οποία λειτουργεί ως το απαραίτητο συνδετικό στοιχείο μεταξύ των κρατών. Η μονοδιάστατη οικονομική ματιά μπορεί να ήταν αναγκαία για την έναρξη της οικοδόμησης του ενοποιητικού εγχειρήματος, δεν είναι όμως τώρα ικανή για τη συνέχιση και την πραγμάτωση μιας Ευρώπης των πολιτών. Χρειάζεται μια νέα προωθητική αντίληψη για κοινή φορολογική πολιτική, για Ευρωπαίο Υπουργό Οικονομικών κ.α., η οποία θα επιβεβαιώνει τις ανάγκες της κοινωνίας. Ταυτόχρονα αντιλήψεις που έχουν να κάνουν με την «απόδραση» από την ΕΕ συγκρούονται με τη θέληση των Ευρωπαίων για το κοινό μέλλον, για το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι που θα αφήσει πίσω τα μίση του παρελθόντος. Το ερωτηματικό δηλαδή είναι αν μπορούμε να καθορίσουμε εκείνες τις συνθήκες και διαδικασίες ώστε η πολιτική ενοποίηση να γίνει μέσω της συμμετοχής των Ευρωπαίων πολιτών διασφαλίζοντας το μέλλον όλης της Ευρώπης.

Θα μπορούσαν πολλοί να υποστηρίξουν ότι η ομοσπονδιακή προσέγγιση στη ενοποιητική διαδικασία της Ευρώπης είναι πολλάκις διφορούμενη και γενικόλογη. Σαφέστατα η αδυναμία πειραματικής επιβεβαίωσης στον σύγχρονο κόσμο είναι μια αποτροπή στην υπεράσπιση της φεντεραλιστικής θέσης. Οι περιπτώσεις των ΗΠΑ και της Ελβετίας δεν συνιστούν ικανά παραδείγματα ενίσχυσης των φεντεραλιστικών θέσεων. Όμως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στο ομοσπονδιακό σύστημα μπορεί να ενυπάρχει και η διαφορετικότητα-ετερότητα και υπεράσπιση της μειοψηφίας. Κατ’ επέκταση καταστρατηγείται και αντιπαλεύεται η τυραννία της πλειοψηφίας. Σημαντικό επίσης επιχείρημα υπέρ της ομοσπονδιακής προσέγγισης είναι φυσικά και η υπεράσπιση της ειρήνης. Η ολική καταστροφή της Ευρώπης – δύο φορές μέσα στον 20^ο αιώνα , η απουσία αντίπαλου ψυχροπολεμικού δέους και η απαίτηση των λαών για ειρηνική συνύπαρξη πιέζουν όλους τους πολιτικούς φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες στο μέτρο των δυνατοτήτων τους.

Στο πλαίσιο αυτής της ομοσπονδιακής προσέγγισης απαιτούνται α) δημοκρατική εμβάθυνση και β) συνταγματικές προδιαγραφές. Σε σχέση με το πρώτο απαραίτητη είναι η ακύρωση του λεγόμενου δημοκρατικού ελλείμματος. Είναι μια πραγματικότητα η οποία στοιχειοθετείται από την ελλιπή συμμετοχή των Ευρωπαίων στις διαδικασίες της ΕΕ. Αποχή από τις Ευρωεκλογές, αδυναμία κατανόησης όχι μόνο των διαδικασιών της Ένωσης αλλά και της σημασίας των εφαρμοζόμενων πολιτικών, στειρότητα ιδεών, αντιπαραθέσεων και διαλόγου. Όλα αυτά φυσικά οδηγούν σε μια μανιχαϊστική αντίληψη για την Ευρώπη σε αντιπαράθεση με το κράτος-έθνος. Έτσι γίνεται προφανές ότι η αντίληψη περί «σκοτεινών διαδρόμων της ΕΕ» στοιχειώνει το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης. Είναι αναγκαίο λοιπόν η Ευρώπη να μην είναι μόνο οικονομική Ευρώπη αλλά και πολιτική. Αυτό σημαίνει συμμετοχή των πολιτών στις διαδικασίες (μεγαλύτερη νομιμοποίηση), ανάπτυξη διαλόγου για το μέλλον (φόρουμ συνδικάτων, ΜΚΟ), πανευρωπαϊκά κινήματα ανάδειξης και εφαρμογής πολιτικών από τα κάτω προς τα πάνω (καταναλωτικό κίνημα, περιβαλλοντικό κίνημα, κίνημα υπεράσπισης των ανθρώπινων και ατομικών δικαιωμάτων, συνδικαλιστικό κίνημα, δημοψηφίσματα). Ταυτόχρονα τα εθνικά πολιτικά κόμματα να αναλάβουν πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων με την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει η υπέρβαση της μετάφρασης των εθνικών αναγκών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα υπάρξει δηλαδή μια ενιαία και σαφή προγραμματική πλατφόρμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την ανάδειξη μιας άλλης προσέγγισης για την πολιτικά ενωμένη Ευρώπη.

Η δεύτερη απαίτηση της ομοσπονδιακής προσέγγισης είναι οι συνταγματικές προδιαγραφές του ομοσπονδιακού μορφώματος. Αναφέρομαι φυσικά σε μια Συνταγματική Συνθήκη. Σε γραπτούς, κοινούς κανόνες οι οποίοι θα εντάσσουν το δημοκρατικό έλεγχο, θα αναφέρονται εξίσου στην ισότητα και την ελευθερία, θα καθορίζουν όρια και θα αποτυπώνουν με σαφήνεια τις κοινωνικές αξιώσεις. Κανόνες οι οποίοι το ανεπανάληπτο του περιβάλλοντος θα το κάνουν προωθητική δύναμη για το μέλλον. Κανόνες που θα στοχεύουν στους πολλούς και τη δημοκρατία και όχι στους λίγους και τον αυταρχισμό (οικονομικό και πολιτικό). Κανόνες που θα μιλούν για μια ανοικτή Ευρώπη και όχι για μια Ευρώπη φρούριο. Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα θα πρέπει να περιλαμβάνει την ουσία και μόνο αυτή. Θα καθορίζει δηλαδή, τους στόχους και τις θεμελιώδεις αρχές και θα κατοχυρώνει την κατανομή και την διάκριση των εξουσιών και των ευθυνών ανάμεσα στις εθνικές αρχές και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Θα πρέπει να περιλαμβάνει με απόλυτη σαφήνεια τις βασικές αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας και να καταργεί κάθε διάκριση με βάση το φύλο, τη φυλή, τη θρησκεία, την αναπηρία, την ερωτική προτίμηση ή την ηλικία. Έτσι εκτός από αναγκαίο είναι και ικανό να δημιουργηθεί ο σκελετός ενός ευρωπαϊκού κοινωνικού προτύπου.

Όλα αυτά συνθέτουν μια «χορογραφία» πολιτικών όπου σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, φαίνονται ως ελάσσονα για τους Ευρωπαίους πολίτες. Περισσότερο απειλούνται από τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, από την υποτίμηση του εισοδήματός τους, από την ανασφάλεια για το εργασιακό μέλλον, από την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Η έλευση ενός Παραδείσου στο απώτερο μέλλον δεν τους ενδιαφέρει. Αναζητούν λύσεις εδώ και τώρα. Λύσεις υπαρκτές και χειροπιαστές. Η δημοκρατική εμβάθυνση των ήδη υπαρχόντων θεσμών είναι μια από τις λύσεις που οδεύουν προς αυτή την κατεύθυνση. Αν δεν μπορέσει η Ευρωπαϊκή Αριστερά να δώσει τέτοιες απαντήσεις, θα τις δώσει κάποιος άλλος. Και τότε θα ξαναμιλάμε για μια ακόμη χαμένη ευκαιρία της Αριστεράς.

Ευρώπη

2009-04-06T19:15:00.003+03:00

Στο παρακάτω άρθρο του κ. Ανδρέα Πανταζόπουλου που δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου καταγράφεται με ιδιαίτερη σαφήνεια η ανεπάρκεια του πολιτικού λόγου των ελληνικών κομμάτων για τις ευρωεκλογές. Επειδή οι ιδέες κατατίθενται αρκετά συμπυκνωμένα και με πολλές αιχμές δεν μπορούσα παρά να το ποστάρω ολόκληρο. Άλλωστε για το δημοκρατικό έλλειμμα που έχει η Ευρώπη δεν φταίει μόνο η θεσμική υπόσταση της ΕΕ αλλά και τα εθνικά κόμματα, μιας και η κουβέντα περί του μέλλοντος της Ευρώπης υπολείπεται της εσωτερικής κατανάλωσης και των κουτσομπολιών περί κούρασης. Κατ' επέκταση βέβαια μερίδιο της ευθύνης έχουμε κι εμείς, αφού σε περίοδο κρίσης αναζητούμε εσωτερικούς εχθρούς (τους βρίσκουμε στα πρόσωπα των άμοιρων οικονομικών μεταναστών) και εξωτερικούς εχθρούς (κουτόφραγκοι) οι οποίοι θέλουν να αλώσουνε την αθάνατη ελληνική ψυχή.

"Δύο μήνες απομένουν μέχρι τις ευρωεκλογές του προσεχούς Ιουνίου και η σχετική δημόσια συζήτηση εξαντλείται σε δημοσκοπήσεις για τα ποσοστά των κομμάτων.

Φαίνεται γι’ άλλη μια φορά ότι και αυτή η μάχη έχει εκ των προτέρων, και επί της ουσίας, χαθεί: Η ευρωπαϊκή προοπτική αδυνατεί να μετασχηματιστεί σε εσωτερικό, εθνικό πολιτικό ζήτημα, να επιβάλει τις δικές της προτεραιότητες, τις δικές της κοινωνικο-πολιτικές διαιρέσεις. Και μάλιστα εν μέσω διεθνούς οικονομικής κρίσης. Οπως μας λένε οι δημοσκοπήσεις, θα ψηφίσουμε και πάλι «εθνικά», έχοντας δηλαδή κατά νου τον εσωτερικό πολιτικό ανταγωνισμό και τις αντίστοιχες ταυτίσεις. Υπάρχει ένα μείζον και επανερχόμενο πρόβλημα «Ευρώπη», που δεν το συζητάμε, με βασική ευθύνη των πολιτικών κομμάτων αλλά και των ΜΜΕ ή, όταν το προσεγγίζουμε, το αντιμετωπίζουμε με πολεμικούς-θυματικούς όρους: Τα «δεινά» που μας επιφυλάσσει η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, το ευρώ που ακρίβυνε την καθημερινότητά μας, τα ελλείμματα και το χρέος, η «επιτήρηση». Ετσι, όταν οι κυβερνήσεις μας πάνε στις Βρυξέλλες, το κάνουν για να «δώσουν μάχες» για την υπεράσπιση των σχεδόν πάντα απειλούμενων συμφερόντων μας. Αυτός ο εθνοκεντρικός ευρωπαϊσμός μας είναι το διαρκές μοτίβο των επιχειρημάτων μας, ο άξονας μιας εργαλειακής συζήτησης για την Ευρώπη και το μέλλον της.

Ποτέ δεν έχουμε προβληματιστεί δημόσια και με στοιχειώδη σοβαρότητα για το τι μέλλον έχει το «έθνος», η ιδέα του και η κυριαρχία του, σε συνθήκες ευρωπαϊκής ενοποίησης. Κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει θέσει με σαφήνεια ένα τέτοιο μείζον πρόβλημα, που αποτελεί κεντρικό ζήτημα για το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, πέρα από περιττές και επικίνδυνες, αποκλειστικές, εθνικο-κυριαρχικές αντιλήψεις, αλλά και σε ρήξη με άκρως ιδεολογικοποιημένους και εξωραϊσμένους αγοραίους «κοσμοπολιτισμούς» που σάρωσε η χρηματοπιστωτική κρίση. Αλλά ένα από τα μείζονα θέματα που αναδεικνύουν εκ των πραγμάτων αυτές οι ευρωεκλογές είναι ακριβώς αυτό: Η σχέση εθνικού-ευρωπαϊκού σε συνθήκες διεθνούς κρίσης: αλληλοαποκλεισμός ή συνεύρεση και υπό ποιούς όρους; Μαθαίνω, για παράδειγμα, ότι διεθνή έγκυρα επιστημονικά κέντρα προσανατολίζουν το ερευνητικό τους ενδιαφέρον στη μελέτη αυτής της δύσκολης σχέσης. Σε ποιο βαθμό και με ποιο τρόπο τα εθνικά κόμματα ενσωματώνουν στις προγραμματικές τους θέσεις την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλά και ποια τύχη θα επιφυλαχθεί σε αυτές από τη λαϊκή τους δεξίωση.

Αν τα εθνικά κόμματα υιοθετούσαν μια τέτοια ατζέντα, αν επιχειρούσαν να παρουσιάσουν στους ψηφοφόρους δικές τους σκέψεις και προτάσεις γι’ αυτή τη νέα και δύσκολη πραγματικότητα άρθρωσης εθνικού/ευρωπαϊκού, τότε θα μπορούσαν να είναι εντελώς σύγχρονα και ωφέλιμα εργαλεία για το κοινό καλό. Γιατί θα συναντούσαν, για παράδειγμα, μία βασική αιτία της δικής τους κακοδαιμονίας, της δικής τους κοινωνικής απονομιμοποίησης, που οφείλεται, κυρίως, στην απόσταση που τα χωρίζει από ευρύτερες κοινωνικές ανάγκες και αγωνίες. Ιδιαίτερα η Αριστερά, σε όλες τις αποχρώσεις της, θα έβρισκε μπροστά της και πάλι, με έγκυρο και επίκαιρο τρόπο, το λεγόμενο «κοινωνικό ζήτημα» και τη μαγική λέξη κοινωνική «προστασία», που φαίνεται να συνιστά έναν από τους κρισιμότερους παράγοντες νομιμοποίησης της ευρωπαϊκής προοπτικής. Το διακύβευμα αυτών των ευρωεκλογών θα μπορούσε να είναι η απόπειρα επιβολής μιας δημόσιας συζήτησης για τις δυνατότητες ανάκτησης από την πολύμορφη εθνικο-λαϊκιστική ρητορική κοινωνικών δυνάμεων που δεν της ανήκουν. Για τη δημοκρατική Αριστερά, αυτό θα σήμαινε επαναπατρισμό της στα κοινωνικά της ερείσματα, πέρα από μοδάτους «αντιστασιακούς» ριζοσπαστισμούς, αλλά και σε σύγκρουση με κεντρώες ψευδαισθήσεις που απονευρώνουν την ευρωπαϊκή προοπτική."

Ποιός πανηγυρίζει;

2009-03-20T18:07:00.002+02:00

Ο Συνασπισμός από «γεννησιμιού» του είχε καθορίσει ως ζωντανά κύτταρα της εσωκομματικής δημοκρατίας τις τάσεις. Τις ανέχτηκε ως ρεύματα ιδεών που προσφέρουν στον πλούτο της Αριστεράς, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε μέσω της συνθετικής οδού να προσδιορίσει ένα διαφορετικό μοντέλο δράσης και πολιτικής αποτελεσματικότητας. Είναι γεγονός ότι η ύπαρξη των τάσεων βοήθησε ώστε να αποενοχοποιηθούν οι διαφορετικές απόψεις και να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα αναζήτησης για την Ελληνική Αριστερά. Αναμφισβήτητο είναι από την άλλη πλευρά ότι τα ίδια ρεύματα ιδεών, εντός του κομματικού ανταγωνισμού, λειτούργησαν πολλές φορές ως ένας στρατός υπηρετούντων οι οποίοι ακολουθούν τη γραμμή με απώτερο σκοπό την άλωση του κομματικού κάστρου. Ανήγαγαν δηλαδή την ιδιότητα του μέλους της τάσης ως ανώτερο απόκτημα από την ιδιότητα του κομματικού μέλους, την οποία ταυτόχρονα την θεωρούσαν ανώτερη από την ιδιότητα του πολίτη. Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις εσωκομματικής πόλωσης (συνέδρια, κρίσιμα δημοψηφίσματα) αυτό οδήγησε σε παρεκβάσεις της πολιτικής δραστηριότητας του κόμματος με άμεσο αποτέλεσμα την εσωστρέφεια και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Οι αναζητήσεις της κομμουνιστικής αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας οδήγησαν σε πολλά εξαμβλώματα. Οι αναζητήσεις της κριτικής Αριστεράς, εκείνης δηλαδή της Αριστεράς που αποσκοπεί στην υπέρβαση των δογμάτων και των δύο κυρίαρχων ρευμάτων, δεν πρέπει έπ’ ουδενί λόγο να οδηγήσει σε αντίστοιχες καταστάσεις. Είναι ανάγκη να παραμείνει ρεαλιστική για να προωθηθούν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στην ελληνική και κατ’ επέκταση στην ευρωπαϊκή κοινωνία, αλλά και οραματική για το σοσιαλισμό με βασικά χαρακτηριστικά τη δημοκρατία και την ελευθερία. Η δράση της και η πολιτική της πραγμάτωση είναι καλό να περιέχουν αυτά τα στοιχεία στις απαραίτητες δόσεις χωρίς βερμπαλισμούς και μεγαλομανίες.

Το τελευταίο εσωκομματικό δημοψήφισμα του ΣΥΝ ανέδειξε πέραν των αριθμητικών αποτελεσμάτων και κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά που είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα απ’ ότι τα νούμερα. Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι η ευρεία συμμετοχή των μελών. Αυτό δείχνει ότι όταν υπάρχει ανάγκη έκφρασης της κομματικής βάσης υπάρχουν και οι απαραίτητες διέξοδοι για την έκφραση αυτή. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η μη τασική περιχαράκωση. Τα στρατόπεδα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους ευτυχισμένους γιατί αποδείχτηκε σε μεγάλο βαθμό ότι τα στενά όρια των ηγετικών ομάδων των τάσεων δεν εκφράζουν και την πολιτική αναγκαιότητα. Θα υποστηρίζαμε δε ότι η κάθε πιθανή προσπάθεια οικειοποίησης των κομματικών μελών από τις τάσεις θα ήταν τουλάχιστον άστοχη. Αντίθετα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία αναζωπύρωσης του ενδιαφέροντος αλλά και αξιοποίησης προς πάσα κατεύθυνση. Το τρίτο χαρακτηριστικό είναι το μήνυμα που λαμβάνει ο ΣΥΝ. Και το μήνυμα έχει να κάνει με την εγκατάλειψη των ανώφελων εσωκομματικών αντιθέσεων, την υιοθέτηση της κοινής λογικής ως απαραίτητο στοιχείο για την πολιτική δράση του κόμματος, την οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης σε εσωκομματικό επίπεδο, τη βεβαιότητα ότι η «καθαρότητα» είναι μισή αρχοντιά και όχι ολόκληρη – και ο νοών νοείτω - και τέλος ότι η Αριστερά μπορεί να είναι και πολύχρωμη και «εφτάψυχη» αρκεί να είναι χρήσιμη για τους πολίτες, την κοινωνία, τη χώρα, την Ευρώπη.

ΥΓ. Μια εξαιρετική άποψη για τα τεκταινόμενα στην ΠΟΣΔΕΠ από τον Γιώργο Γιαννουλόπουλο

Θα βάλω κουκούλα γιατί κρυώνω...

2009-03-19T18:05:00.001+02:00

Από τη στιγμή που δεν μπορούμε να φτιάξουμε σχολεία, δεν έχουμε δουλειές, δεν δημιουργούμε για το μέλλον της χώρας, τότε ας κυνηγήσουμε την κουκούλα. Και μετά απ΄ αυτήν το σκουφάκι. Και μετά την τραγιάσκα. Κι αφού δεν θα έχει μείνει τίποτα θα κυνηγήσουμε και τα μαλλιά. Στην αρχή τα μακριά (τεντυμπόϊδες) και μετά και τα κοντά. Και στο τέλος θα τα ξυρίσουμε όλα. Και θα κυκλοφορούμε με το δεξί το χέρι σε έκταση για να χαιρετάμε. Ο εφιάλτης κοντεύει…
Η ανικανότητα τους οδηγεί σε παραλογισμούς.

Πρόσκληση

2009-02-24T16:04:00.001+02:00

Η ομάδα ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ

σας προσκαλεί στην ομιλία του

ΜΑΚΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

μαθηματικού, πεζογράφου και κριτικού

με θέμα:

Η ρητορική της βιογραφίας.

Οι περιπτώσεις των Τζιρόλαμο Καρντάνο και

Εβαρίστ Γκαλουά

την Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου, στις 8:00 μμ

στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης

(Πλατεία Ιπποδρομίου, 546 21 Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 264668)

Η βιογραφία ως λογοτεχνικό είδος, από τους «Παράλληλους Βίους» του Πλούταρχου και τα Συναξάρια έως τη Βικτωριανή Αγγλία, έχει μια μεγάλη παράδοση. Η συναρπαστική ζωή του τυχοδιώκτη, μαθηματικού και αστρολόγου Τζιρόλαμο Καρντάνο μας εισάγει στο ιστορικό πλαίσιο για την επίλυση των εξισώσεων 3ου και 4ου βαθμού, τα πρώτα μεγάλα προβλήματα που κατόρθωσαν να λύσουν ευρωπαίοι επιστήμονες από την εποχή των αρχαίων ελλήνων.

Ο τραγικός βίος του Εβαρίστ Γκαλουά, ο οποίος θεμελίωσε τη μοντέρνα Άλγεβρα, αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση στην ιστορία των επιστήμης ή τον «θρίαμβο της μνημειώδους βλακείας επάνω στην αδάμαστη μεγαλοφυΐα», όπως έγραψε ο Ε. Τ. Μπελ. Οι διαφωνίες των βιογράφων για το θάνατό του αποτελούν ένα σημαντικό παράδειγμα για τη μελέτη των αφηγηματικών τρόπων τους οποίους μετέρχονται, αλλά και αφορμή για μια ενδιαφέρουσα περιπλάνηση πάνω στις αλήθειες και τις πλάνες των βιογραφιών.

Πληροφορίες: www.thalesandfriends.org ή Κατερίνα Καλφοπούλου 6948309722

2009-02-10T12:43:00.002+02:00

Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση που οργανώνουμε για να τιμήσουμε τη μνήμη
του αγαπημένου μας φίλου, συναγωνιστή και συντρόφου ΝΙΚΟΥ ΠΑΝΤΖΑΛΗ,
την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 7.30 μ.μ. στο ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλλάς.
Οι φίλοι του

Η διαύγεια του τετελεσμένου…
Η ομίχλη του γίγνεσθαι…
Ανάμεσα στους δυο ορίζοντες βρίσκεται η χώρα μας,
κυλά η ζωή μας.
Έχει το τετελεσμένο, ομίχλες και σκιές στη διαύγειά του μέσα.
Έχει το γίγνεσθαι, κοίλα τοπία που σαν ναοί φωτοβολούν
στην ομίχλη του μέσα.
Μα ποιο είναι τετελεσμένο; Ποίο το γίγνεσθαι;
Ποια είναι η χώρα μας; Και η ζωή μας;
Το ταξίδι κινά από την Τροία.
Κύκλους αμέτρητους - χρόνους δέκα - διανύσαμε γύρω από το
ιερόν πτολίεθρον πριν την ανώφελη πτώση.
Ανώφελη; Όχι. Χωρίς αυτή, το ταξίδι για την Ιθάκη δεν θα υπήρχε.
Βγήκαμε πλούσιοι από τους κύκλους της αυταπάτης.
Εισήλθαμε στη σπείρα της ζωής που αξίζει.
Εισήλθαμε από την πύλη του ονείρου. Του ονείρου που σηματοδοτεί
και διαχωρίζει το τετελεσμένο από του ταξιδιού το γίγνεσθαι.
Μα και το ταξίδι γεμάτο είναι με παραισθήσεις, αιχμαλωσίες,
μάχες, απάτες, αυταπάτες. Και ο σκοπός του καμιά δεν έχει σχέση
με αργαλειούς και πιστές Πηνελόπες.
Του ταξιδιού το γίγνεσθαι βιώνεται μόνο. Για να καταγραφεί,
πρέπει να γίνει τετελεσμένο.
Μέχρι τότε αρμενίζουμε στο τρικυμισμένο πέλαγο των σχέσεων
των ανθρώπων. Με εφόδια το πάθος, τη φαντασία, το όνειρο,
την επιθυμία.
Χωρίς ποτέ να γνωρίζουμε πού ακριβώς βρισκόμαστε.
Ετούτο το ταξίδι είναι η πραγματική μας ζωή.
Η ζωή μας γίνεται γνωστή εκ των υστέρων...

κείμενο - φωτογραφία: Νίκος Πάντζαλης (http://iaspidos.blogspot.com/)

Τι λέτε σ’ αυτά τα παιδιά;

2009-01-20T10:17:00.002+02:00

"Σας σπρώχνουν να τα κάνετε. Μπείτε και στο Πανεπιστήμιο, σπάστε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αχρηστέψτε τους σκληρούς δίσκους και την ερευνητική δουλειά χρόνων, μπράβο (;). Με τέτοια θαυμαστά έργα τσακίζεται ο ταξικός εχθρός. Ποιος; Ο ταξικός εχθρός. Κοιτάξτε πίσω σας.

Ο δρόμος άδειασε. Οι μαγαζάτορες κατέβασαν ρολά. Οι γονείς πήραν τα παιδιά τους. Η κοινωνία αποσύρθηκε. Να τους υποστηρίξουμε; Δεν είστε καλά. Αυτοί είναι τρελοί από φανατισμό. Είναι για δέσιμο! Η κοινωνία θυμάται. Ξέρει. Τον τρόμο της Δεξιάς. Τον τρόμο της Αριστεράς.

Ξέρει ποιος θα νικήσει στην αναμέτρηση των οπλικών συστημάτων και ανησυχεί. Της αρέσει η ιδέα μια δίκαιης, σαρωτικής επανάστασης. Μιας επανάστασης όχι ενάντια στο Λαό, όχι για την επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά για τη νίκη των απλών ανθρώπων, για τη νίκη της ελευθερίας, της ανθρώπινης αλληλεγγύης, το θρίαμβο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό και το πιο επαναστατικό σύνθημα, το πιο προχωρημένο είναι: Ζήτω η Δημοκρατία. Κάτω η τρομοκρατία."

Λεωνίδας Κύρκος, Συνέντευξη στον Βασίλη Σκουρή, Realnews, 18/01/2009

Για το διακύβευμα της κρίσης

2008-11-19T20:12:00.000+02:00

Η συνεχιζόμενη και διαρκώς εντεινόμενη οικονομική κρίση προσδιορίζει κατά πολλούς το τέλος του ιδεολογήματος του νεοφιλελευθερισμού. Ενός νεοφιλελευθερισμού που επενέβηκε και ανέλαβε την πρωτοκαθεδρία στις πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων (σοσιαλδημοκρατικών και κεντροδεξιών). Για περίπου 30 χρόνια άλωσε στην πραγματικότητα όλη την κληρονομιά του νεωτερικού κράτους και φυσικά όλη την κεϋνσιανή παράδοση. Ο νεοφιλελευθερισμός μετέφερε την ατομική πρωτοβουλία από την οικονομία στην πολιτική και κατόπιν σε όλη την κοινωνία. Ηγεμόνευσε καταρρίπτοντας σύνορα, φραγμούς, συλλογικότητες. Μπόλιασε την κοινωνία με την λατρεία των οικονομικών δεικτών, αποφεύγοντας με σαφή τρόπο τον πολιτικό λόγο. Με το προκάλυμμα του «τέλους της ιστορίας» μίλησε για το μονοσήμαντο τρόπο ανάπτυξης του δυτικού κόσμου. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από τον άγριο κόσμο της ελεύθερης και ασύδοτης αγοράς.

Τώρα τα πράγματα αλλάζουν. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στην προσπάθεια επανένταξης του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα. Είναι κι αυτή μια ένδειξη της αλλαγής. Εντούτοις κυρίαρχο ρόλο αναζητεί να παίξει ο πολιτικός διάλογος, ή αλλιώς, η πολιτική σύγκρουση. Επανεντάσσεται στη δημόσια συζήτηση ο ρόλος της πολιτικής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπαίνουν αμείλικτα τα ερωτήματα των οποίων οι απαντήσεις θα καθορίσουν τις διαχωριστικές γραμμές των πολιτικών οργανισμών.

Τι κράτος θέλουμε; Μέχρι ποιού σημείου θα υπάρχει παρέμβαση του δημοσίου στην οικονομική σφαίρα; Τι είδους αναπτυξιακό μοντέλο θα επιζητήσουμε; Ποια πρέπει να είναι η θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Τι στόχο έχουμε για την ΕΕ; Ποια διοικητική δομή της χώρας είναι πιο αποδοτική; Ποια είναι τα όρια της αγοράς; Ποια ορίζουμε ως δημόσια αγαθά και κατ’ επέκταση με ποιους τρόπους θα γίνει η υπεράσπισή τους; Ποια θα είναι η σχέση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων σε ένα νέο περιβάλλον; Τα πολιτικά υποκείμενα ποιους θα επιδιώξουν να εκπροσωπήσουν;
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα καθορίσουν – όπως προαναφέραμε – τις νέες διαιρετικές τομές. Οι κεντρικές κατευθύνσεις που θα δώσουν αυτές οι απαντήσεις θα πλαισιώσουν στην πραγματικότητα ένα νέο μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Αυτός ο μετασχηματισμός της κοινωνίας προϋποθέτει – κάτι που πρέπει να επιδιώκει η Αριστερά – την ηγεμονία της σε ιδεολογικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο. Στην έννοια όμως της ηγεμονίας ενυπάρχει ως συστατικό στοιχείο η σύγκρουση, η βία. Στην δημοκρατία η σύγκρουση είναι καθοριστικός όρος λειτουργίας της. Δηλαδή υπάρχει το δημοκρατικό παράδοξο της σύγκρουσης αντίθετων πόλων, σε μια εποχή όπου το ιδεολογικό φορτίο της βάρυνε ακόμη περισσότερο από την έννοια και την πρακτική της συναίνεσης. Καταλήγουμε δηλαδή στο συμπέρασμα ότι με δημοκρατικούς όρους μπορεί να επιτευχθεί η σύγκρουση, μπορεί να επιτευχθεί η ηγεμονική στάση των αριστερών ιδεών, μπορεί να επιτευχθεί αυτό που λέμε υπέρβαση του καπιταλιστικού συστήματος και μετασχηματισμός του προς κάτι πιο ανθρώπινο. Είναι απαραίτητο δηλαδή σήμερα να μιλήσουμε με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια για δημοκρατικότητα του πολιτεύματος και για την εμβάθυνση της δημοκρατίας. Γιατί σε τελική ανάλυση οι απαντήσεις που χρειάζεται να δώσει η σύγχρονη Αριστερά συμπεριλαμβάνουν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.

Γιορτή

2008-07-01T15:56:00.000+03:00

Κατάρρευση

2008-07-01T15:52:00.000+03:00

Σαν τυφώνας η επικαιρότητα έρχεται να σαρώσει τις ήσυχες μέρες του καλοκαιριού. Μαύρο πολιτικό χρήμα, διαγραφές, αποπομπές, ρυπαίνουν με τη μη κριτική τους στάση – αλλά εξόχως επικοινωνιακή – τη πολιτική ζωή. Ο ένας διαγράφει, ο άλλος λέει κάνε ότι νομίζεις, ο τρίτος λέει ότι το έκανα για το κόμμα.

Όταν ο κ. Σημίτης απεχώρησε από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μετά από την πρωθυπουργία, η κοινή αίσθηση ήταν ότι η διακυβέρνησή του θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της ιστορίας του νεωτερικού ελληνικού κράτους. Ήταν η επιτυχία ένταξης στην Ευρωζώνη που έδωσε αυτή την αίσθηση. Ήταν η προσπάθεια εκσυγχρονισμού κάποιων τομέων του δημόσιου χώρου. Ήταν το συνολικό feeling της κοινωνίας εκείνη την εποχή. Ας εξετάσουμε όμως προσεκτικά τις συνέπειες εκείνης της διακυβέρνησης.

Με κύριο σύνθημα τον εκσυγχρονισμό, ουσιαστικά παρέδωσε αμαχητί οποιαδήποτε προσπάθεια εκκοσμίκευσης και διαμόρφωσης ευρωπαϊκής συνείδησης στο πολιτικό κόστος. Ταυτόχρονα προώθησε κινήσεις που είχαν έντονο το νεοφιλελεύθερο προφίλ σε τομείς της οικονομίας, όπου συντονισμένος με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης προσπάθησε να δώσει ένα νέο στρατηγικό στόχο στην ίδια τη σοσιαλδημοκρατία. Μια στρατηγική που χαρακτηρίστηκε από άκρατο τεχνοκρατισμό, έλλειψη πολιτικού σχεδίου, οικονομισμό και λατρεία των αριθμών. Η επίκλησή του για το νέο όραμα της Ελλάδας – τη συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ – μπορεί να έδωσε ανάσα ζωής στην οικονομία – ιδιαίτερα σε δύσκολες περιόδους, όπως αυτή που παίρνάμε σήμερα – εντούτοις αποσάθρωσε τον παραγωγικό ιστό και την κοινωνική συνοχή της χώρας. Δημιούργησε ελίτ τεχνοκρατών και διαπλεκόμενων με τα έργα του δημοσίου, αεριτζήδων και στρατιά «συμβούλων». Έδωσε στους πολίτες την δυνατότητα να πιστέψουν σε ένα καλύτερο προσωπικό μέλλον μέσω της φυγοπονίας, του υπερκαταναλωτισμού, του αέρα του Χρηματιστηρίου. Μετουσίωσε την ανάγκη για μια σύγχρονη Ελλάδα σε μια ανάγκη για εύκολο και γρήγορο χρήμα.

Όλα αυτά λοιδόρησαν και εξακολουθούν να λοιδορούν την έννοια του εκσυγχρονισμού.

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ

2008-06-04T17:15:00.000+03:00

Το στρατόπεδο Παύλου Μελά αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα σημεία αναφοράς στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Ιστορικός τόπος, χώρος μαρτυρίου και τώρα η μοναδική ελπίδα για ένα Μητροπολιτικό Πάρκο – ανάσα ζωής για όλη τη Θεσσαλονίκη. Σε μια τέτοια πόλη, πρωτεύουσα της Ευρώπης στα μικροσωματίδια, που ασφυκτιά κάτω από το βάρος χιλιάδων τόνων τσιμέντου και χιλιάδων αυτοκινήτων, είναι αναγκαία όσο ποτέ η διαμόρφωση των τελευταίων ελάχιστων ελεύθερων χώρων, όπως τα στρατόπεδα, σε χώρους πρασίνου, αναψυχής, συνάντησης και επικοινωνίας των πολιτών.

Όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων εμπαίζουνε την τοπική κοινωνία τάζοντας λαγούς με πετραχήλια. Δημιουργώντας νόμους που απώτερο σκοπό έχουν τη διασπάθιση του δημόσιου χώρου και τη εκχώρησή του στα οργανωμένα συμφέροντα, κατασκευάζοντας σχέδια για την εξυπηρέτηση ιδιωτικο-οικονομικών αναγκών.

Εμείς κάνουμε σαφές το μέλλον που διεκδικούμε για το στρατόπεδο Παύλου Μελά. Κι αυτό το μέλλον χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου.

Απορρίπτουμε την οποιαδήποτε πρόθεση τσιμεντοποίησης, οικοπεδοποίησης ή τεμαχισμού του χώρου. Η επιδίωξη είναι «ούτε ένα κυβικό μπετόν παραπάνω».
Απορρίπτουμε την επιδίωξη του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης για δημιουργία οικισμού αξιωματικών.
Απορρίπτουμε οποιαδήποτε πρόθεση αύξησης του οικοδομικού κεφαλαίου.

Διεκδικούμε

Την άμεση απόδοση του στρατοπέδου στους πολίτες της Δυτικής Θεσσαλονίκης χωρίς όρους και τη δημιουργία Μητροπολιτικού πάρκου.
Την ανακαίνιση και την αξιοποίηση των όποιων αξιόλογων, αρχιτεκτονικά αλλά και ιστορικά, κτιρίων υπάρχουν στο χώρο, για την ανάδειξη της ιστορικότητας του αλλά και για να δώσουν το έναυσμα για την φιλοξενία δημιουργικών και ζωντανών δράσεων στα πλαίσια του Μητροπολιτικού Πάρκου.
Την άμεση κατάργηση του νόμου ΠΑΣΟΚ 2745/99 που δίνει την δυνατότητα οικοπεδοποίησης των στρατοπέδων.

Είναι αναγκαία

Ø Η επίδειξη πολιτικής βούλησης από την ηγεσία του Υπουργείου για την απόδοση του στρατοπέδου στην τοπική κοινωνία, κάτι που δεν έδειξε ότι έχει μέχρι στιγμής. Να σταματήσει το κρυφτούλι της κυβέρνησης της ΝΔ πίσω από το νόμο του ΠΑΣΟΚ.

Ø Η ρήξη με την κεντρική εξουσία από μεριάς Αυτοδιοίκησης.

Ø Η υπερτοπική συνεννόηση και δράση για ένα ζωντανό και ελπιδοφόρο κίνημα ενεργών πολιτών που θα είναι ο κινητήριος μοχλός για τη διασφάλιση του χώρου προς όφελος της τοπικής κοινωνίας

Το όνειρο για μια αξιοβίωτη και περιβαλλοντολογικά αναβαθμισμένη Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Προτάσσοντας το ανεπανάληπτο του περιβάλλοντος και στηρίζοντας την πρόταση για ένα ευρύ δίκτυο Μητροπολιτικών Πάρκων (στρατόπεδο Κόδρα, Γ’ΣΣ, στρατόπεδα Δυτ. Θεσσαλονίκης-Παύλου Μελά) είναι δυνατό η Θεσσαλονίκη να σταματήσει να είναι συνώνυμο της υποβάθμισης και της μόλυνσης.

ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΔΕΝ ΤΕΜΑΧΙΖΕΤΑΙ ΔΕΝ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ

Πρέπει;

2008-04-26T02:43:00.000+03:00

Ακούς μια φωνούλα παιδική που ξυπνάει τις αισθήσεις σου. Βλέπεις το δωμάτιο σαν πεδίο μάχης. Παντού πεταμένα και μπερδεμένα παιχνίδια. Αυτοκινητάκια, κουκλάκια, πολύχρωμες μπάλες. Όλα να δηλώνουν την παρουσία τους με ένα ελάχιστο σημάδι. Νοιώθεις τελικά ότι αυτό που ζεις δεν είναι η πραγματικότητα αλλά ένα όνειρο που δεν θέλεις να τελειώσει. Και μετά καταλαβαίνεις ότι πράγματι είναι η αληθινή ζωή.

Και σ’ αυτή τη ζωή το πρώτο λόγο τον έχουν κάποιοι που, πιθανόν, δεν περίμενες ότι θα τον είχαν. Πάντοτε πίστευες άλλωστε ότι ελέγχεις την κατάσταση και φυσικά όλη τη ζωή σου. Μα δεν είναι αυτή η αλήθεια.

«Μπαμπά κότσι», σου λέει και δείχνει ένα αυτοκινητάκι κατακόκκινο σαν τα μαγουλάκια του. «Ο παππούς έκανε το καθήκον του και του έμαθε την πρώτη λέξη στα ουγγαρέζικα», σκέφτεσαι. Ότι έκανε και μαζί σου.

Η προηγούμενη γενιά έκανε το καθήκον της. Εμείς θα μπορέσουμε να το κάνουμε; Και δεν είναι μόνο να είσαι καλός πατέρας. Να του φέρνεις δηλαδή δώρα, να του προσφέρεις ότι περισσότερο μπορείς, να το πηγαίνεις βόλτα με το αυτοκίνητο, να του δίνεις χρήματα αύριο μεθαύριο. Το ζήτημα είναι να του δείξεις πώς να ζει τις απλές καθημερινές πράξεις. Να του δώσεις τη δυνατότητα να μυρίσει το βρεγμένο χώμα μετά από βροχή, να τσιμπηθεί από το αγκάθι της τριανταφυλλιάς καθώς θα προσπαθεί να το κόψει από το φυτό και όχι από ένα υβρίδιο θερμοκηπίου, να ανεβεί πάνω σε ένα δέντρο και να ζήσει την αγωνία για το αν θα το αντέξει το κλαδί, να γεμίσουν τα νύχια του με λάσπη καθώς θα φτιάχνει μικρά φανταστικά πραγματάκια από πηλό, να πάρει την πασχαλίτσα και να της τραγουδήσει «πασχαλίτσα, πασχαλιά…», να παίξει κρυφτό και να κρυφτεί σε ένα χωράφι με καλαμπόκια και μετά να μαζέψει τα καρπό, να ανάψει φωτιά και να ψήσει, να μοσχομυρίσει η οικουμένη.

Αυτά πρέπει να του δείξεις.

Μηνύσεις και χαστούκια

2008-04-22T16:39:00.000+03:00

Στην πλαϊνή μπάρα του blog υπάρχει μια έκκληση για την Κορώνεια. Τοποθετήθηκε εδώ και πολύ καιρό πιστεύοντας ότι η σωτηρία της λίμνης είναι πλέον καθήκον όλων των φορέων και των πολιτών του νομού Θεσσαλονίκης. Πίστεψα και πιστεύω ότι μόνο μια μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης, διαμαρτυρίας και προσπάθειας επίλυσης μπορεί να συνεισφέρει στη λύση του προβλήματος. Μια καμπάνια που μπορεί να περιλάβει όλους τους θεσμικούς και μη φορείς του νομού και θα τους κάνει κοινωνούς του προβλήματος. Ξεπερνώντας ιδεολογικές προκαταλήψεις, πολιτικούς καιροσκοπισμούς και πολιτικές κοστολογήσεις τοπικού ενδιαφέροντος μπορούμε να δράσουμε ως μια κοινωνία ευρωπαϊκών προδιαγραφών και να συμμετάσχουμε ενεργά στη σωτηρία της λίμνης. Σε μια τέτοια καμπάνια θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν όλοι οι τρόποι που υπάρχουν για να γνωστοποιηθεί αλλά και να επιλυθεί το πρόβλημα (συλλογή υπογραφών, καταγγελία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου, συναυλίες, happenings, ακτιβιστικές ενέργειες κ.α.).

Σε μια τέτοια, φαντάζομαι, λογική εντάσσεται και η κατάθεση μηνυτήριας αναφοράς για παράβαση καθήκοντος κατά του νομάρχη από τους επικεφαλής δύο παρατάξεων της αντιπολίτευσης. Αναρωτιέμαι οι άλλες δύο ή και τρεις παρατάξεις που ήταν;

Και μέσα σ'όλα αυτά ήρθε και το χαστούκι της απόρριψης της χώρας μας από το Κιότο. Η αποβολή όμως δεν έγινε γιατί υπερβήκαμε τους ρύπους (άλλωστε σε μια τέτοια περίπτωση θα πληρώναμε το κατιτί μας), αλλά γιατί ούτε καν τους μετρούσαμε! Δεν μπορέσαμε δηλαδή, ούτε ένα αξιόπιστο σύστημα μετρήσεων των ρύπων να εφαρμόσουμε.
Κι άντε να δεχτώ ότι η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ είναι ανεύθυνη (που και λίγο της είναι αυτός ο χαρακτηρισμός), δεν μπορώ όμως να μη μιλήσω για μέρος της επιστημονικής κοινότητας που εντάσσεται στις δραστηριότητες του υπουργείου, που δεν μίλησε και δε ξεσήκωσε το κόσμο. Οπότε με περίσση χάρη έρχεται τώρα ο υφυπουργός και καταγγέλει (για να φύγουν οι αμαρτίες από επάνω του) τους επιστήμονες του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Για ένα θέμα που είναι πρωτίστως πολιτικό και κατόπιν επιστημονικό θα έπρεπε να υπάρξει πολιτική κάλυψη των επιστημόνων. Μια κάλυψη που θα μπορούσαν να τη επιζητήσουν και μόνοι τους από την ίδια την κοινωνία, κάνοντας ευρύτερα γνωστό το θέμα.

Πρώτα διασυρόμαστε και μετά ψάχνουμε ενόχους.

Ο δρόμος ήταν γεμάτος;

2008-04-13T01:05:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί μπροστά από τη μονάδα χορήγησης υποκαταστατών του ΟΚΑΝΑ πραγματοποιείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την εγκληματικότητα στην Σταυρούπολη. Ο διοργανωτής είναι ο Δήμος. Προφανώς ο συνειρμός γίνεται με άμεσο αυτοματισμό. ΟΚΑΝΑ ίσον εγκληματικότητα, συνεπάγεται ότι οι ασθενείς και οι χρήστες που δεν συμμετέχουν στο πρόγραμμα αλλά περιφέρονται τριγύρω από το χώρο είναι εγκληματίες.

Οι εισηγούντες την συγκέντρωση διαμαρτυρίας θα ισχυριστούν την ήπια και πολύ σωστή πρόταση περί διασποράς του προγράμματος σε ακόμη περισσότερες μονάδες, κατά κύριο λόγο εντός των νοσοκομειακών μονάδων. Όλο αυτό το σχέδιο όμως σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας (διαμαρτύρομαι για τι;) θα καταποντιστεί από τις άναρθρες κραυγές του «αγανακτισμένου» πολίτη και το μόνο που θα φανεί δεν θα είναι το ΝΑΙ στη ζωή αλλά το ΟΧΙ στον ΟΚΑΝΑ.

Όταν οι πολιτικές ηγεσίες, κεντρικές και τοπικές, ξεπεράσουν το σύνδρομο του πολιτικού κόστους και καταλάβουν ότι σε μια ευνομούμενη κοινωνία, τα ελάσσονα κοινωνικά τμήματα χρειάζονται μεγαλύτερη στήριξη από τη «μανία» της πλειοψηφίας, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για σύγχρονη δημοκρατική, μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινη κοινωνία.

Δηλώνω ότι εγώ είμαι αντίθετος προς οποιαδήποτε τέτοια συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

Ενημερωτικά και οι δύο δημοτικοί σύμβουλοι που είναι μέλη του ΣΥΝ και συμμετέχουν στη Διοίκηση καταψήφισαν (οι μόνοι στο Δημοτικό Συμβούλιο) την πρόταση για την διοργάνωση αυτής της συγκέντρωσης.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ (ο κεντρικός πυρήνας είναι ο ίδιος) αλλά και στα κατά καιρούς σχόλια και τις αντιπαραθέσεις με τον Δείμο του Πολίτη

2008-03-14T13:32:00.000+02:00

Η περσινή προσπάθεια επαναλαμβάνεται και φέτος. Φέρτε το μπλοκάκι σας, εκφράστε τους μύχιους πόθους σας και μην τρομάζετε. Κι εμείς ερασιτέχνες είμαστε...

Τι στοίχημα βάζεις;

2008-02-12T20:12:00.000+02:00

Τα αποτελέσματα των εκλογών του Σεπτεμβρίου αλλά και οι μετεκλογικές δημοσκοπήσεις, δημιούργησαν μια ιδιαίτερη ευφορία στα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΝ. Μια ευφορία που χαρακτηρίστηκε από εκλάμψεις αυτοεπιβεβαίωσης κάποιων αλλά και προβληματισμού από κάποιους άλλους. Κυρίως τα στελέχη της λεγόμενης πλειοψηφίας του κόμματος προσπάθησαν να δείξουν ότι η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή που με τη στρατηγική της σημασία προσδιόρισε το αποτέλεσμα. Η επιχειρηματολογία αυτή συνεχίστηκε και στο μόλις περατωθέν 5^ο Συνέδριο του ΣΥΝ.

Είναι πασίδηλο βέβαια ότι η προεκλογική εικόνα αλλά και η διατυπωμένη πολιτική ατζέντα δεν ήταν, επ’ ουδενί ,απόρροια της διακήρυξης του ΣΥΡΙΖΑ. Θα υποστηρίζαμε εδώ ότι η πολιτική οξύνοια του Α. Αλαβάνου οδήγησε και την προεκλογική συζήτηση αλλά και τις διαφαινόμενες ελπίδες από μερίδα των πολιτών, σε άλλα μονοπάτια από αυτά της διακήρυξης. Θα λέγαμε δηλαδή ότι για μια ακόμη φορά η κοινωνία απέδειξε ότι το βλέμμα είναι στραμμένο στο δάσος και όχι στο δέντρο. Ότι το ουσιώδες της ανάδειξης μιας εναλλακτικής πρότασης για τη χώρα και του ξεπεράσματος της κρίσης απαξίωσης του πολιτικού συστήματος προς προοδευτικότερες κατευθύνσεις είναι αξιολογικά σημαντικότεροι παράγοντες σε σχέση με την Οκτωβριανή επανάσταση και τις επιπτώσεις της.

Είναι γεγονός ότι πολλοί υποστηρίζουν ότι ζούμε το τέλος της Μεταπολίτευσης. Πιο συγκεκριμένα αναφέρονται το τέλος του δικομματισμού. Θα λέγαμε, με μεγαλύτερη ίσως σαφήνεια ότι διαβιούμε την εποχή της μετα-Μεταπολίτευσης. ¨Ένα πολιτικό σκηνικό δηλαδή συνεχώς διαμορφούμενο, συνεχώς ανανεωνόμενο και ταυτόχρονα τόσο διφορούμενο που τα αναλυτικά εργαλεία σκέψης που υπάρχουν από τις προηγούμενες δεκαετίες αποδεικνύονται ανίκανα να εφαρμόσουν ένα αυτόνομο μοντέλο ανάλυσης της σημερινής πραγματικότητας. Αυτό δείχνει ότι όποια πολιτική οντότητα μπορεί να συνδυάσει απόψεις, ιδέες, πρακτικές, γίνει δηλαδή πιο πολυσυλλεκτική, και ταυτόχρονα παρουσιάσει ένα επικαιροποιημένο πρόγραμμα για τη χώρα με όραμα, προοπτική και σαφήνεια προτεραιοτήτων, είναι αυτή που θα οδηγήσει και τις εξελίξεις στο άμεσο μέλλον.

Σε ένα τέτοιο μετασχηματιζόμενο πολιτικό περιβάλλον η Αριστερά δεν μπορεί να είναι απούσα. Αντίθετα πρέπει να είναι πρωταγωνίστρια και δημιουργός των εξελίξεων. Πρέπει να παράγει πολιτικά γεγονότα που θα ταρακουνούν τα λιμνάζοντα νερά του συστήματος αλλά ταυτόχρονα θα καταθέτει και θα υπερασπίζεται την εναλλακτική της πρόταση. Μια πρόταση που θα εμπνέεται από τον κόκκινο μεταρρυθμισμό και τον πράσινο ριζοσπαστισμό, από την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου και την χρήση του προς όφελος του κοινού καλού, από έναν αριστερό ευρωπαϊσμό που θα στοχεύει στην πολιτική ενοποίηση μιας Ευρώπης κοινωνικής, οικολογικής, δημοκρατικής, φιλειρηνικής, που θα στέκεται απέναντι από κάθε είδους μορφής ανάπτυξης που δε σέβεται το περιβάλλον ενώ ταυτόχρονα θα δίνει αναπτυξιακή προοπτική μέσα από ένα διαφορετικό μοντέλο.

Μια πρόταση που μπορεί να αγγίζει ταυτόχρονα τους μισθωτούς της μεσαίας τάξης και τους νέους εργαζόμενους των 400 ευρώ, που θα ορίζει άξονες εξωτερικής πολιτικής με γνώμονα το σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, που θα ενισχύει το ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και θα οδηγεί σε μια ανασυγκρότηση του κράτους μέσω της αιρετής περιφερειακής διάρθωσης.

Ταυτόχρονα έχουμε ανάγκη από μία Αριστερά που δε θα κοιτάζει τις νέες τεχνολογίες με φόβο, που θα ενισχύει τις νέες μορφές συντροφικότητας, που θα αγωνίζεται με κάθε μέσο για τον εκσυγχρονισμό του δημοσίου. Μία Αριστερά που δεν θα λοιδορεί απόψεις και επιλογές αλλά με τον πολιτικό της λόγο και τις διακηρυγμένες θέσεις της θα μπορεί να αποδείξει το ορθό της πολιτικής της άποψης.

Στόχος πρέπει να είναι μια Αριστερά που δεν θα ανατροφοδοτείται από μύθους του παρελθόντος αλλά θα δημιουργεί ρεαλιστικά προτάγματα για τη νέα εποχή. Τη στιγμή που η κοινωνία απευθύνει ευήκων ους προς την Αριστερά, τη στιγμή που τις απευθύνεται η πρόσκληση-πρόκληση, δεν θα πρέπει να κανένα τρόπο να αφεθεί μετέωρη αυτή η πρόκληση. Αντίθετα πρέπει να αδράξει την ευκαιρία και να κάνει γνωστά τα δικά της επίδικα.

Εδώ κατά την ταπεινή μου γνώμη βρίσκεται και το στοίχημα της νέας ηγεσίας του ΣΥΝ. Μια ηγεσία που δεν πρέπει να είναι συναινετική – με τη λογική των εσωκομματικών ισορροπιών – άρα παραλυτική. Που δεν πρέπει να είναι ηγεσία του laissez faire και αναζήτησης του εσωτερικού εχθρού, άρα διαλυτική. Αλλά να είναι μια ηγεσία συνθετική και μετασχηματιστική προς όφελος και του κόμματος αλλά και της κοινωνίας. Να βρει δηλαδή εκείνη την κινητήριο δύναμη ώστε να λειτουργήσει μετασχηματιστικά για την Αριστερά, την πολιτική, την κοινοβουλευτική δημοκρατία και τη χώρα.

Πρόσκληση για να πάρουμε τους δρόμους εν Ευόσμω

2008-01-03T13:10:00.000+02:00

Το τσαλίμι προσκαλεί κι εμείς αποδεχόμαστε την πρόσκληση. Είναι καλό να πάμε πολλοί για να τους ευχηθούμε "Πάντα τέτοια". Άλλωστε τόσοι καλοί φίλοι, δεν μπορεί, κάτι καλό έχουν ετοιμάσει.

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ - ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

2008-01-02T19:25:00.000+02:00

Το στρατόπεδο Παύλου Μελά αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα σημεία αναφοράς στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Ιστορικός τόπος, χώρος μαρτυρίου και τώρα η μοναδική ελπίδα για ένα Μητροπολιτικό Πάρκο – ανάσα ζωής για όλη τη Θεσσαλονίκη. Για μια Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα της Ευρώπης στα μικροσωματίδια , με τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους και με το λιγότερο πράσινο ανά κάτοικο. Σε μια τέτοια πόλη, που ασφυκτιά κάτω από το βάρος χιλιάδων τόνων τσιμέντου και χιλιάδων αυτοκινήτων, ταυτόχρονα με τον χαρακτηρισμό της Δυτ. Θεσσαλονίκης ως την πιο υποβαθμισμένη περιοχή του πολεοδομικού συγκροτήματος, είναι αναγκαία όσο ποτέ η διαμόρφωση των τελευταίων ελάχιστων ελεύθερων χώρων, όπως τα στρατόπεδα, σε χώρους πρασίνου, αναψυχής, συνάντησης και επικοινωνίας των πολιτών.

Προς αυτήν την κατεύθυνση όλα αυτά τα χρόνια η τοπική κοινωνία αναζητεί τρόπους ανάδειξης του προβλήματος και διεκδίκησης του δίκαιου αιτήματος. Δημοτικές αρχές, σύλλογοι και φορείς της πόλης, απλοί πολίτες με συγκεκριμένες δράσεις κάνανε σαφές το μέλλον που διεκδικούν για το στρατόπεδο Παύλου Μελά. Και σ’ αυτό το μέλλον το μόνο που βλέπουν είναι το πράσινο. Πιο συγκεκριμένα απορρίπτεται η οποιαδήποτε πρόθεση τσιμεντοποίησης, οικοπεδοποίησης ή τεμαχισμός του χώρου. Σχηματικά η επιδίωξη είναι «ούτε ένα κυβικό μπετόν παραπάνω». Σε αυτό το πλαίσιο φυσικά απορρίπτεται η επιδίωξη του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης για δημιουργία οικισμού αξιωματικών, μιας και η συγκεκριμένη επιλογή θα φορτώσει το ήδη επιβαρημένο περιβάλλον με ακόμη περισσότερο τσιμέντο. Με αυτό το σκεφτικό απορρίπτεται και οποιαδήποτε άλλη δόμηση, ακόμη και κοινωνικών υπηρεσιών (π.χ. κτίριο ΙΚΑ ή Δημαρχείου). Από την άλλη πρέπει να επιδιωχθεί η ανακαίνιση και η αξιοποίηση των όποιων αξιόλογων, αρχιτεκτονικά αλλά και ιστορικά, κτιρίων υπάρχουν στο χώρο, για την ανάδειξη της ιστορικότητας του αλλά και για να δώσουν το έναυσμα για την φιλοξενία δημιουργικών και ζωντανών δράσεων στα πλαίσια του Μητροπολιτικού Πάρκου. Ταυτόχρονα, η όποια υπεραξία αποκτηθεί με τη δημιουργία του Πάρκου πρέπει να αποδοθεί στην κοινωνία και όχι σε οργανωμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Είναι γεγονός βέβαια ότι ένα τέτοιο σχέδιο απαιτεί όλες τις δυνάμεις του τόπου σε εγρήγορση. Απαιτεί πολιτική βούληση από την ηγεσία του Υπουργείου, κάτι που δεν έδειξε ότι έχει μέχρι στιγμής. Απαιτεί την κατανόηση της ευθύνης που αναλογεί σε κάθε πολιτική δύναμη της Θεσσαλονίκης. Απαιτεί ρήξεις με την κεντρική εξουσία από μεριάς Αυτοδιοίκησης. Απαιτεί υπερτοπική συνεννόηση και δράση και φυσικά ένα ζωντανό και ελπιδοφόρο κίνημα ενεργών πολιτών που θα είναι ο κινητήριος μοχλός για τη διασφάλιση του χώρου προς όφελος της τοπικής κοινωνίας.

Ας ευχηθούμε τα πρώτα βήματα να γίνουν το 2008.

Προσπάθεια απάντησης στο υπάρχον μοντέλο ανάπτυξης

2007-11-06T17:32:00.000+02:00

Η πλήρης αποδόμηση του παραγωγικού ιστού της χώρας και η δημιουργία μιας οικονομίας κατά βάση υπηρεσιών, χαρακτηρίζει τη γενικότερη πολιτική των κυβερνήσεων της τελευταίας δεκαετίας. Έντεχνα το ΠΑΣΟΚ και άτεχνα η ΝΔ, δημιούργησαν εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε να μιλάμε αυτή τη στιγμή για την αποβιομηχάνιση της χώρας. Κι εδώ φαίνεται το πραγματικό διαρθρωτικό έλλειμμα των κοινωνικών και οικονομικών υποδομών. Δηλαδή από τη μια μεριά η αντίδραση του επιχειρηματικού κόσμου απέναντι στις παγκοσμιοποιημένες διαδικασίες είναι σπασμωδική και κινείται στη λογική, όχι της ανάπτυξης τομέων με υψηλή προστιθέμενη αξία, αλλά στη λογική της μείωσης του κόστους εργασίας. Από την άλλη η αντίδραση του κόσμου της εργασίας στηρίζεται κατά κύριο λόγο στη διατήρηση κεκτημένων που δε συνάδουν με τη σύγχρονη εποχή (πχ μονιμότητα χωρίς αξιολόγηση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα).

Το μεγάλο ερωτηματικό για την Αριστερά είναι ο τρόπος που πρέπει να κινηθεί στη σύγχρονη πραγματικότητα. Γιατί η Αριστερά δεν μπορεί να εμπνεύσει μεγάλα κομμάτια της μισθωτής εργασίας; Γιατί υπάρχει η κρίση και η απαξίωση του κοινωνικού μοντέλου ιδιαίτερα στην Ευρώπη, αλλά και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα;

Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν τρεις βασικές κατηγορίες αιτιών:

1) Κοινωνικές αιτίες:

- Η παρακμή της βιομηχανικής εργατικής τάξης και η είσοδός της σε ένα μετα-φορντικό ή μετα-ταιηλοριστικό μοντέλο παραγωγής όπου ο εξειδικευμένος εργάτης έχει δώσει τη θέση του σε multi-skill μισθωτούς.

- Η ενδυνάμωση των μεσαίων μισθωτών τάξεων, των απασχολούμενων σε εξειδικευμένες πνευματικές εργασίες.

- Η διαφοροποίηση εντός της τάξεων των μισθωτών (μισθωτοί δημοσίου, μισθωτοί μεγάλων επιχειρήσεων με ισχυρούς συνδικαλιστικούς φορείς, μισθωτοί μικρομεσαίων επιχειρήσεων, μισθωτοί πολύ μικρών βιοτεχνικών επιχειρήσεων, ατυπικοί μισθωτοί, μετανάστες μισθωτοί, προσωρινοί μισθωτοί κλπ).

2) Ιδεολογικές αιτίες:

- Η αποσάθρωση της εργατικής κουλτούρας.

- Η υποχώρηση της ταξικής συνείδησης.

- Η επέκταση του εγωιστικού ατομικισμού.

3) Πολιτικές αιτίες:

- Η απομάκρυνση των συνδικάτων από τους χώρους εργασίας.

- Η χαλάρωση των δεσμών των κομμάτων με ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας και γενικότερα με αυτό που ονομάζουμε κοινωνία των ενεργών πολιτών.

- Η απομόνωση των ηγετικών ελίτ από τη βάση των κομμάτων.

- Η κρίση της κομματικής δράσης και συμμετοχής. Στη σημερινή εποχή είναι ιδιαίτερα δύσκολο να μιλήσουμε για ελκτικά προς εν δυνάμει νέα μέλη, κομματικά περιβάλλοντα όταν συνεχίζουν αυτά να διέπονται από μια κλειστή πυραμιδική κάθετη οργανωτική δομή, μη αφήνοντας και εγκλωβίζοντας τις οριζόντιες γραμμές επικοινωνίας και δράσης.

Πρέπει επίσης να καταλάβουμε και κάτι άλλο. Οι αναπτυγμένες κοινωνίες μας είναι καπιταλιστικές και εμπορευματικές. Οι πολίτες αποτελούν στόχο μιας υπερπροσφοράς αγαθών και υπηρεσιών με αποτέλεσμα τον ελεύθερο χρόνο τους να τον διαθέτουν στη κατανάλωση παρά στη δημόσια δράση. Με αυτό το συμπέρασμα καταντά πιο επιτακτική η ανάγκη για τη δημιουργία ενός σοβαρού και ισχυρού καταναλωτικού κινήματος. Πιστεύοντας ότι το καταναλωτικό κίνημα μπορεί να γίνει το κίνημα των κινημάτων, δημιουργείται ένα πεδίο δράσης λαμπρό για την Αριστερά αν συμμετάσχει.

Κατά καιρούς ακούγεται και προτείνεται το αίτημα για το 35ωρο. Το αίτημα αυτό, όσο κι να για τους πολλούς φαίνεται ανεφάρμοστο, ουτοπικό, εξοργιστικό (μιλάω για την Ελλάδα γιατί αλλού έχει εφαρμοστεί), εντούτοις πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους τους εργαζόμενους. Πρέπει να συνδυαστεί με ένα γενικότερο αίτημα περί «κοινωνίας της ευζωίας». Η μείωση του χρόνου εργασίας μπορεί να γίνει ο φορντισμός της εποχής μας. Χρειάζεται να δειχτεί ότι η μετάβαση στο 35ωρο συνοδεύεται από αύξηση της κατανάλωσης σε τομείς του τουρισμού μικρής διάρκειας, της διάθεσης βιβλίων, της πρόσβασης στο διαδίκτυο, της χρήσης ηλεκτρονικών μέσων (DVD και CD-ROM). Ο στόχος δεν είναι να μειωθεί η αξία της εργασίας και να τονισθεί η τεμπελιά και η διασκέδαση. Ο απώτερος σκοπός θα πρέπει να είναι η προσπάθεια απόδειξης ότι το αίτημα για το 35ωρο οδηγεί προς μια άλλη παραγωγική, αναπτυξιακή και πολιτιστική οδό για την κοινωνία μας. Και ως τέτοιο πρέπει να το εκλάβουμε.

Κλείνοντας να σημειώσουμε ότι η Αριστερά πέραν των προτάσεων της για αναδιανομή του πλούτου, πρέπει επιτέλους να απαντήσει στην ερώτηση του πως θα παραχθεί ο πλούτος. Και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει τέτοια απάντηση εκτός της εύκολης λύσης της αύξησης της χρηματοδότησης του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

Ομοιομορφία

2007-10-26T13:05:00.000+03:00

BLOC PARTY - Uniform

There was a sense of disappointment as we left the mall
All the young people looked the same
Wearing their masks of cool and disinterest
Commerce dressed up as rebellion

Because we are so handsome and we are so bored
So entertain us, tell me a joke
Make it long, make it last forever
Make it cruel just make me laugh
We can't be hurt

Drink to forget your blues on the weekend
Think about more things to buy
The TV taught me how to sulk and to love nothing
And how to grow my hair long

So why do you go picking fights that you will lose?
(When u have entertainment, when give you things to pass the time)
So why do you have to go thinking thoughts that are above you?
(You can be happy, just play dumb x2)

Well I was brave
And unique,
Intelligent,
A snowflake
I could have been a hero
No-one can be trusted over the age of 14
Tattoo our arms
Converse shoes
Cynical
But we still do it
We tell ourselves that we're different
I've gotten so good at lying to myself
All, all my pain and honour is used up
All my guns are rusted
So when are you going to realise those are not your wrongs to right
Have another line, have another drink
(Pop songs won’t change the government)

I am a martyr I just need a motive
I am a martyr I just need a cause
I'm a believer I just need to a moment
I'm a believer I just need a cause
We're finding it hard to break the mould
We are finding it so hard to be alone
We're finding it hard to have time by ourselves
We have nothing at all to say

Uniform

There was a sense of disappointment as we sped away
All the teenagers looked the same

Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας

2007-10-22T12:19:00.000+03:00

Από την στιγμή που έγιναν γνωστά τα πρώτα αποτελέσματα των εκλογών της 16^ηςΣεπτεμβρίου ήταν πρόδηλο ότι η κρίση στο ΠΑΣΟΚ θα σηματοδοτούσε τη μετεκλογική περίοδο. Μια κρίση που περνάει από χίλια μύρια κύματα, από εντάσεις και συμβιβασμούς, από υπεκφυγές και λόγια κοφτερά, μέχρι «υπονομεύσεις» και εξάρσεις «λαϊκισμού». Σ’ αυτή τη διαδικασία το πολιτικό έχει περάσει στην άκρη. Πρωταγωνιστεί η ικανότητα στο να κερδίσεις τον αντίπαλο, οι σχέσεις με τα ΜΜΕ, τα δίκτυα υποστήριξης των υποψηφίων, οι πιπεράτες παραπολιτικές ιστορίες στα τραπέζια και σε διάφορες περιφέρειες και γενικά μια στυφή απομίμηση του life style κόσμου των μεσημεριανών κουτσομπολίστικων εκπομπών.

Περιμένοντας από τις κατεξοχήν εφημερίδες που υποστηρίζουν το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας ή της «κεντροαριστεράς» να ανοίξουν τη κουβέντα, επί πολιτικού πλέον, απογοητεύτηκα γιατί δεν υπήρξε κάτι σημαντικό. Αντίθετα μια ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς – η Αυγή – αναζητά τα αίτια της κρίσης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας «με συνείδηση ότι συνυπάρχουν οι ομοιότητες, οι συνάφειες, οι διαφορές και οι ιδιαιτερότητες». Δίνω μερικές απόψεις των συμμετεχόντων στην έρευνα.

Ο Κώστας Βεργόπουλος δηλώνει ότι «δεν βρίσκεται σήμερα σε κρίση η πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή η πολιτική του κοινωνικού μεταρρυθμισμού, αλλά τα κόμματα που την έχουν εγκαταλείψει», ενώ ο Χριστόφορος Βερναρδάκης εκτιμά ότι «η εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ έχει πάψει προ πολλού να είναι αριστερή ή κεντροαριστερή και έχει κινηθεί σε μεσαίες, αμφίσημες, ουδέτερες και συντηρητικές ιδεολογικές και πολιτικές αξίες». Καταλήγει δε στο ότι «το ΠΑΣΟΚ δε θα καταφέρει να διαχειριστεί την πολύπλευρη κρίση του, η οποία βεβαίως ξεπερνά κατά πολύ το πρόβλημα ηγεσίας που τίθεται σήμερα. Το πιθανότερο είναι ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας ριζικής αλλαγής στο κομματικό σύστημα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας».

Ο Μιχάλης Σπουρδαλάκης αναφέρεται σε έξι ιδιομορφίες του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τα συγγενή ευρωπαϊκά κόμματά του, τις οποίες τις χαρακτηρίζει και ως «βαρίδια». Πρώτη ιδιομορφία είναι το εγγενές πρόβλημα δημοκρατικού ελλείμματος. Δεύτερη η θολή και γενικόλογη κοινωνική αναφορά του ΠΑΣΟΚ με δυνάμεις της εργασίας, χωρίς οργανωτικές και λειτουργικές δεσμεύσεις. Τρίτον η μετατροπή των τάσεων κυβερνητισμού σε πλήρη κρατικοποίηση του ΠΑΣΟΚ. Τέταρτον οι μεταλλάξεις του αυτοπροσδιορισμού του. Πέμπτον η προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στα προτάγματα των διαφόρων εκδοχών του νεοφιλελευθερισμού και έκτον οι διαδικασίες εκλογής της νέας ηγεσίας. Έτσι συμπεραίνει ότι «αν όλα αυτά έχουν κάποια βάση αλήθειας, η κρίση του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο βαθιά που δεν αμφισβητεί μόνο την αριστερή φυσιογνωμία του αλλά υπονομεύει και την κυβερνητική προοπτική».

Ο Γιάννης Μηλιός σημειώνει ότι « η μαγιά από την οποία οικοδομείται το ΠΑΣΟΚ σήμερα συντίθεται από το ετερόκλητο μείγμα πολιτικής ανεπάρκειας και αυτιστικής ματαιοδοξίας που φυτρώνει στο οργανωτικό και λειτουργικό no man’s land: δεν είναι τυχαίο ότι η όποια προσπάθεια ανανέωσης του στελεχιακού δυναμικού του κόμματος προσέκρουσε στην ανυπαρξία κοινωνικών αναφορών», ενώ ο Ευκλείδης Τσακαλώτος αναφέρει ότι «με το να μην διαφοροποιούνται (σ.σ. οι σοσιαλδημοκράτες) στο πεδίο τη οικονομικής πολιτικής έκαναν πιο εύκολη τη δουλεία των δεξιών αντιπάλων τους να κινητοποιούν τα λαϊκά στρώματα σε μια πιο πολιτιστική (πατρίς-θρησκεία-οικογένεια) και αυταρχική ατζέντα. Το δίλημμα για τους σοσιαλδημοκράτες είναι είτε να υιοθετήσουν αυτή την ατζέντα είτε να αποδεσμευτούν από το οικονομικό μοντέλο».

Τέλος ο Ανδρέας Πανταζόπουλος επισημαίνει ότι «το σημερινό διακύβευμα για τη σοσιαλδημοκρατία δεν είναι αν θα κάνει «αριστερή» ή «δεξιά» στροφή, αλλά αν θα επιχειρήσει την έξοδο της από τις αντιπολιτικές ψευδαισθήσεις του φιλελευθερισμού. Για να το πούμε διαφορετικά: η έτσι νοούμενη αναπολιτικοποίησή της συνιστά μια αριστερή στροφή». Καταλήγει δε στο ότι «το σημαίνον «Παπανδρέου» λειτουργεί. Γιατί ένα πολιτικό κόμμα είναι και μια μνημονική κοινότητα, είναι ταυτόχρονα ένα μουσείο, μια αποθήκη αρχείων, ένα κατάστημα με σουβενίρ, ένα άλμπουμ κιτρινισμένων φωτογραφιών και ενός λεπτού σιγή».

Ορίστε τι κάνουν οι ιμπεριαλιστές

2007-10-12T12:51:00.000+03:00

Οι "ιμπεριαλιστές" των Σκοπίων προσπαθούν να καταλύσουν την κοινότητα ελεύθερου λογισμικού επιλέγοντας στα σχολεία τους λειτουργικό σύστημα Linux και τη σουίτα εφαρμογών OpenOffice. Είναι μια καταφανής προσπάθεια για να πολεμηθεί η δημοκρατική παράταξη της Microsoft και του ριζοσπάστη ακτιβιστή ηγέτη της Bill Gates. Υποδηλώνει επίσης την αντίθεσή της στη μεγάλη ανθρωπιστική δράση του Bill και υπονομεύει την ελευθερία επιλογής των πολιτών για ένα εξαρτημένο λειτουργικό σύστημα όπως είναι τα Window$.

Η ελληνική κυβέρνηση βέβαια βιάστηκε να υπογράψει σύμβαση με τη Microsoft για να προστατεύσει το ελληνικό δημόσιο από την "ιμπεριαλιστική" πρακτική της ΠΓΔΜ.

Μερικά links προς ενημέρωση:
Η επιλογή της ΠΓΔΜ
Επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή

Πολύ αριστερός

2007-09-28T17:00:00.000+03:00

“Τις ιδιαίτερες σχέσεις του με τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο επιβεβαίωσε χθες ο Β. Βενιζέλος. Την ώρα της ψηφοφορίας για την εκλογή προέδρου της Βουλής, ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ για την προεδρία του κόμματος άφησε στο έδρανό του, που βρισκόταν προς τα «ορεινά» της αίθουσας, και πλησίασε το σύμβουλο του αρχιεπισκόπου Κ. Πυλαρινό, ο οποίος καθόταν στα έδρανα των κρατικών λειτουργών. Η συζήτηση περιεστράφη στην υγεία του αρχιεπισκόπου και ο Β. Βενιζέλος ρώτησε τον κ. Πυλαρινό αν μιλάει με τον κ. Χριστόδουλο. Η απάντηση ήταν «ναι», οπότε ο Β. Βενιζέλος τού ζήτησε, όταν μιλήσει μαζί του, να του εκφράσει την επιθυμία του να επικοινωνήσουν. Επιδιώκει άραγε να ζητήσει από τον κ. Χριστόδουλο όταν προσεύχεται για την υγεία του να απευθύνει κάποια έκκληση στον Υψιστο και υπέρ της δικής του αίσιας κατάληξης της μάχης για την κατάκτηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ; Θυμίζουμε ότι ο κ. Βενιζέλος ήταν στο πλευρό του κ. Χριστόδουλου στην υπόθεση των ταυτοτήτων, ενώ είχε αντιδράσει και στην πρόταση του Γ. Παπανδρέου και άλλων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς για το διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας.”

Ελευθεροτυπία 28/9/2007

Ο πολιτικός που θα αναγεννήσει την «κεντροαριστερά» και τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη»

Οργανάκια παίζουν

2007-09-27T17:12:00.001+03:00

Άρχισαν τα όργανα λοιπόν. Η κυβερνητική κομπανία στο υπόλοιπο χρονικό διάστημα θα μας κάνει να γλεντήσουμε, να γελάσουμε, να φωνάξουμε αλλά κυρίως να κλάψουμε. Τα όργανα παίζουν μονότονο ρυθμό σε μινοράκι οπότε το πιο πιθανόν είναι να μας πιάσουν τα κλάματα με αυτά που θα δούμε και θα ακούσουμε.
Το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού αποσύρεται και επαναφέρεται το προηγούμενο. Η ΝΔ υπέγραψε τη συναλλαγματική της στα χρεωστούμενα προς τον πατριωτικό χώρο. Όταν η πολιτική επεμβαίνει στις Επιστήμες για να τις ποδηγετήσει τότε θα έχουμε τέτοια και χειρότερα φαινόμενα.
Προχωρούμε στην ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής. Χωρίς να αναζητηθούν ευθύνες για το χάλι της εταιρείας, για τις πελατειακές σχέσεις που αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται, για τα χρέη των κομμάτων, για την άστατη διαχείριση, για το ευνοϊκό περιβάλλον των ημετέρων, για την ανικανότητα των διοικούντων να διαχειριστούν τη κρίση που άφησε η 11/9, προσπαθούμε να θεραπεύσουμε τη νόσο με το μοναδικό φάρμακο που γνωρίζουν οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού: ιδιωτικοποίηση.
Άνοιγμα του Ασφαλιστικού. Με μοναδικό στόχο την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, χωρίς να προταθούν λύσεις για την εξυγίανση του συστήματος και φυσικά τη χρηματοδότησή του, ανοίγεται το ασφαλιστικό με απώτερο σκοπό την αλλαγή της αλληλέγγυας προς τις άλλες γενιές φύσης του συστήματος.

Και τώρα

Εισαγωγή της προφορικής συνέντευξης στις προσλήψεις των δήμων.
Κ-Ο-Λ-Α-Σ-Η

ΥΓ. Ο κ.Σιούφας ως νέος πρόεδρος της Βουλής προανήγγειλε αλλαγές στον κανονισμό της Βουλής. Λέτε να καταργηθεί η "ώρα του πρωθυπουργού", ώστε να γλυτώσει τον Καραμανλή από ανάξια για το επίπεδό του κριτική; Λέτε;

Παρέμβαση του Δημ.Παπαδημούλη στην Κομισιόν για τη λίμνη Κορώνεια

2007-09-21T13:33:00.000+03:00

Στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρνει με ερώτησή του ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Δημήτρης Παπαδημούλης το θέμα της ρύπανσης της λίμνης Κορώνειας, όπου την τελευταία εβδομάδα βρέθηκαν εκατοντάδες νεκρά πουλιά.

Ο έλληνας ευρωβουλευτής ζητά από την Κομισιόν να τον ενημερώσει σχετικά με την πορεία του προγράμματος αποκατάστασης και παρακολούθησης το οποίο συγχρηματοδοτείται από το Ταμείο Συνοχής καθώς και σχετικά με το ύψος των κονδυλίων που έχουν διατεθεί μέχρι σήμερα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ερώτησης:

"Η λίμνη Κορώνεια αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ελληνικούς υδροβιότοπους που προστατεύεται από τη Συνθήκη Ραμσάρ και συγκαταλέγεται στις προστατευόμενες περιοχές του NATURA 2000[1]. Η Επιτροπή κίνησε το 2004 διαδικασία παράβασης εναντίον της Ελλάδας για την έλλειψη κατάλληλου καθεστώτος προστασίας της λίμνης την οποία και τερμάτισε το 2006[2], θεωρώντας ότι ελήφθησαν τα απαραίτητα μέτρα.

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκαν στην λίμνη Κορώνεια εκατοντάδες νεκρά πουλιά, λόγω της υπερσυγκέντρωσης τοξικών ουσιών σε αυτή από την πτώση της στάθμης του νερού. Δεδομένου ότι υφίσταται πρόγραμμα αποκατάστασης της λίμνης της Κορώνειας που συγχρηματοδοτείται από το Ταμείο Συνοχής και το οποίο αποβλέπει στην αναγέννηση των φυσικών στοιχείων της λίμνης[3] και συμπεριλαμβάνει πρόγραμμα παρακολούθησης, μέσω του οποίου αξιολογείται ο αντίκτυπος των δράσεων στην ποιότητα των υδάτων της λίμνης, θα επιθυμούσα η Επιτροπή να με πληροφορήσει:

Έχει ενημερωθεί για την σημερινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η λίμνη Κορώνεια; Ποια η πορεία του προγράμματος που συγχρηματοδοτείται από το Ταμείο Συνοχής; Ποιο είναι το ύψος των κονδυλίων που έχουν διατεθεί μέχρι σήμερα και σε ποιον φορέα; Ποιες συγκεκριμένες δράσεις αποκατάστασης έχουν αναληφθεί;"

[1] Ζώνη Ειδικής Προστασίας «Λίμνες Βόλβη και Λαγκαδά και Στενά Ρεντίνας» (κωδικός GR1220009)

[2] PV (2006)1751

[3] Απόφαση 2005/579/ΕΚ της Επιτροπής, της 20ής Ιουλίου 2005, για την απόρριψη του αιτήματος κοινοτικής χρηματοδότησης ορισμένων δαπανών τις οποίες πραγματοποίησαν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα « Εγγυήσεις », ΕΕ L 199 της 29.7.2005.

Η μεγάλη ντροπή της Κορώνειας

2007-09-19T11:57:00.000+03:00

Σήμερα ξεπερνώ την πολιτική πραγματικότητα και εισέρχομαι στην «πραγματική» πραγματικότητα. Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και μια κυβέρνηση που έχει πάνω κάτω τα ίδια πρόσωπα και προφανώς τις ίδιες πολιτικές. Μέσα σ’ όλα αυτά έρχεται και μια είδηση που ταρακουνάει εμάς εδώ στη Θεσσαλονίκη και δεν αγγίζει κανέναν υπεύθυνο.

Νεκρά πουλιά στη λίμνη της Κορώνειας λόγω της υπερσυγκέντρωσης τοξικών ουσιών από τη πτώση της στάθμης του νερού.

Μεγαλώσαμε με μια αόριστη περηφάνια για τις λίμνες του Λαγκαδά (Κορώνεια, Βόλβη). Στην πορεία όμως υπάρχει ο βούρκος της Κορώνειας και η λίμνη της Βόλβης. Οι αιτίες πολλές:

Ανεξέλεγκτη άρδευση για ποτιστικές καλλιέργειες.

Δημιουργία μικρής έκτασης βιομηχανικής ζώνης στην επαρχία Λαγκαδά χωρίς υποδομές, με αποτέλεσμα τη διοχέτευση αποβλήτων (κυρίως από βαφεία) στη λίμνη. Ευτροφισμός λόγω της αλόγιστης χρήσης λιπασμάτων στην λογική της εντατικοποίησης της παραγωγής (βλέπε και λίγο επιδοτήσεις).

Ερημοποίηση του χειμάρρου Μπογδάνα, κύριου τροφοδότη της λίμνης και τμήμα του δικτύου NATURA 2000, και ταυτόχρονα αμμοληψίες από την περιοχή με αποτέλεσμα την αλλαγή της κοίτης.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να αλλάξει άρδην το αναπτυξιακό μοντέλο της περιοχής.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να αλλάξει το υδροβόρο μοντέλο γεωργικής πρακτικής.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να εφαρμοστεί η απόφαση του ΣτΕ η οποία διέταξε ελέγχους και κλείσιμο των βιομηχανιών που ευθύνονται για την μόλυνση της λίμνης.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ η ενθάρρυνση των οικολογικών και βιολογικών καλλιεργειών ακόμη και με τη δημιουργία ενός Κέντρου Βιολογικών Ερευνών και Εφαρμογών σε δικτύωση με άλλους βιοκαλλιεργητές της Ελλάδας.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να κλείσουν όλες οι παράνομες γεωτρήσεις και να ελέγχονται όλες οι νόμιμες.

Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να πάρουμε μέτρα τώρα. Αφήστε τα σχέδια επί χάρτου και παρτε επιτέλους γενναίες πολιτικές αποφάσεις.

Εκτιμήσεις στο τροχάδην

2007-09-18T09:57:00.000+03:00

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 16^ης Σεπτεμβρίου έδειξαν ότι τελικά ο δικομματισμός δεν ηττήθηκε. Το πλήγμα που δέχτηκε ήταν καρφίτσας και όχι βαριοπούλας. Η τηλεπικοινωνιακή και δημοσκοπική δημοκρατία επικράτησε της δημοκρατικής αντιπαράθεσης επιχειρημάτων και προγραμμάτων. Η εικόνα αλλά και το πολιτικό βάρος του κάθε ηγέτη έπαιξε σημαντικό ρόλο καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Ο express χαρακτήρας της προεκλογικής διαδικασίας αλλά και το αίσθημα της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη ανατροπή του πολιτικού πεδίου. Ταυτόχρονα η ανικανότητα των «διαχειριστών» του συστήματος για την αντιμετώπιση κρίσεων μικρής και μεγάλης έκτασης επέτρεπε στους υγιώς σκεπτόμενους πολίτες να αισιοδοξούν για μια διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων από το σύνολο του εκλογικού σώματος. Είναι γεγονός βέβαια ότι σε περιόδους κρίσεων οι πολίτες λειτουργούν είτε συσπειρωτικά γύρω από την εξουσία είτε αποδομητικά για όλο το πολιτικό σύστημα. Στις φετινές εκλογές υπήρξε μια σημαντική ενίσχυση των μικρών λεγόμενων κομμάτων χωρίς ωστόσο να δοθεί το καίριο πλήγμα.

Τα μηνύματα πολλαπλά και με πολλούς αποδέκτες. Ανακαλύπτει κανείς ότι υπάρχει μια συντηρητικοποίηση της κοινωνίας λόγω της παρουσίας του ΛΑΟΣ και των εκλεκτών βουλευτών του (Βελόπουλος, Πλεύρης, Σεξολόγος Βαϊτσης) στη Βουλή. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η ψήφος στο ΛΑΟΣ είχε κατά κύριο λόγο μια μορφή διαμαρτυρίας. Ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μια σοβαρή μείωση των ποσοστών της ΝΔ. Αυτό έχει να κάνει με τη φθορά και την ανικανότητα, ταυτόχρονα δε, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Κ. Καραμανλής έπεισε τον κόσμο ότι χρειάζονται οι «μεταρρυθμίσεις» και ότι μόνο αυτός είναι ικανός να προχωρήσει μπροστά τη χώρα. Ανακαλύπτουμε επίσης ότι ο κύριος ηττημένος των εκλογών ήταν το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του Γ. Παπανδρέου. Εκλογικίστικοι τακτικισμοί, διλήμματα παλαιάς κοπής, μεγάλη απόσταση λόγων και πράξεων αλλά και το γενικότερο πρόβλημα προσανατολισμού της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας έπαιξαν το καθένα το ρόλο τους. Η ισορροπία τρόμου ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερες εφαρμοζόμενες πολιτικές και στη ρητορική περί δίκαιης κοινωνίας οδηγεί σε ένα μη αναγνωρίσιμο (με την έννοια της ταυτότητας και όχι με την έννοια του παρελθόντος) ΠΑΣΟΚ. Οι μετασεισμικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ πιθανόν να είναι μεγαλύτερης ισχύος από τον κύριο σεισμό.

Όμως ανακαλύπτουμε και τη δύναμη της Αριστεράς. Μια Αριστερά που έχει πολλές βεβαίως αποχρώσεις αλλά με μια δυναμική που εκφράζεται μέσα από τη νεολαία, τους ενεργούς πολίτες και φυσικά από τους απλούς ανθρώπους που ζουν μια ιδιαίτερα σκληρή πραγματικότητα. Εκτιμώ ότι είναι αναγκαίο όσο ποτέ να επικαιροποιηθούν ιδέες και απόψεις που εκφράζονται από τα ιστορικά ρεύματα της Αριστεράς βάσει των κοινών αξιών τους. Είναι αναγκαίο να προχωρήσουμε σε μια νέα πολιτική πρακτική. Να πετάξουμε από πάνω μας το πανωφόρι του αριστερού «καθωσπρεπισμού» και να φορέσουμε το t-shirt ενός προοδευτικού ριζοσπαστισμού. Το μήνυμα προς τα κόμματα της Αριστεράς ήταν σαφές. Σας δίνουμε το δικαίωμα να είστε πιο δυνατοί στην επόμενη Βουλή αλλά ταυτόχρονα θα σας ελέγχουμε για να δούμε πως θα διαχειριστείτε αυτή τη δύναμη.

Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξόχως καλό. Φύσει και θέσει αισιόδοξοι άνθρωποι, πιστεύαμε ότι θα πάμε πολύ καλά. Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ψήφος διαμαρτυρίας για να φωνάξουν με τον τρόπο τους κάποιοι ότι δεν πάει άλλο. Ήταν ψήφος προειδοποίησης απέναντι στους συστημικούς παίκτες ώστε να χτυπήσει το καμπανάκι του κινδύνου. Ήταν ψήφος στήριξης για την εναλλακτική πρόταση που κατατέθηκε. Ενωτική στη δράση Αριστερά, απεγκλωβισμένη από βεβαιότητες, με αναζήτηση προς μια «νεωτερικής» μορφής Αριστερά. Ήταν όμως και μια θετική ψήφος για όλη τη στάση του ΣΥΝ και των συνιστωσών απέναντι στα μεγάλα θέματα που ανοίξανε την προηγούμενη τετραετία. Ήταν μια θετική ψήφος για το ότι παρουσιάστηκαν προτάσεις για το περιβάλλον, για τη παιδεία, για τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό. Προφανώς και έχουν να γίνουν ακόμη πολλά. Ας ελπίσουμε ότι θα διαχειριστούμε το 5% με τρόπο θετικό για την Αριστερά και την κοινωνία.

Συνέντευξη για την ΕΥΑΘ

2007-09-04T17:30:00.000+03:00

Πριν από λίγη ώρα οι πρόεδροι των σωματείων εργαζομένων και υπαλλήλων της ΕΥΑΘ σε συνέντευξη τύπου στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, κατήγγειλαν τον Γραμματέα της ΝΔ κ. Ζαγορίτη για επέμβαση στα διοικητικά της εταιρείας. Πιο συγκεκριμένα λίγο πριν το συνέδριο της ΝΔ ο κ.Ζαγορίτης κάλεσε τους εκπροσώπους των σωματείων στο γραφείο του και δεσμεύτηκε ότι το θέμα της διένεξης μεταξύ των σωματείων και της διοίκησης θα το λύσει ο ίδιος προσωπικά αρκεί να μην δημιουργούσαν προβλήματα κατά την διενέργεια του συνεδρίου.

Δεν είναι ο σκοπός μου να κρίνω το είδος των διαφορών μεταξύ εργαζομένων και του κ. Σκόρδα. Αυτό όμως που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η προσπάθεια ενός κομματικού φορέα να επέμβει στα ενδοεταιρικά μιας ανώνυμης εταιρείας. Προφανώς και η ΕΥΑΘ είναι ΝΠΔΔ, προφανώς και το 75% ανήκει στο κράτος, εντούτοις αυτό δεν αποκρύπτει το γεγονός της πλήρους χαλιναγώγησης στο κόμμα μιας ανώνυμης εταιρείας κοινής ωφέλειας. Αυτό φυσικά και δεν είναι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Δείχνει όμως τη μεγάλη αναντιστοιχία λόγων και πράξεων και τη σαφώς μεγάλη απόσταση που υπάρχει από την ευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα. Και φυσικά δείχνει πως αντιλαμβάνεται την «νέα διακυβέρνηση» η ΝΔ.

Μονόφυλλο

2007-09-03T12:54:00.000+03:00

Εκλογές 2007

2007-08-31T19:04:00.000+03:00

Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συν-bloggers
Σ’ αυτές τις εκλογές βρισκόμαστε σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι επιλογών και αποφάσεων για την τύχη της χώρας. Μέσα από τον κουρνιαχτό και τις στάχτες της Πελοποννήσου και της Εύβοιας γίνεται ακόμη πιο φανερό ότι είναι ανάγκη πλέον να αλλάξει ρότα το πολιτικό σκηνικό.
Γνωρίζετε επίσης ότι όλο αυτό το διάστημα που συντηρώ το ιστολόγιο, έθεσα πολλές φορές με ιδιαίτερη ένταση θέματα που έχουν σχέση με την κοινωνία μας και την Αριστερά. Σαφώς και κάποιες στιγμές δεν είχαμε απόλυτη συμφωνία, άλλωστε δεν είναι αυτός ο σκοπός ύπαρξης του ιστολογίου.
Επειδή πιστεύω ότι η Αριστερά είναι πολύχρωμη και πληθυντική. Επειδή θαρρώ ότι είναι αδήριτη ανάγκη να επαναπροσδιοριστούν αξίες και προτάγματα για την κοινωνία μας. Επειδή η πραγματοποίηση του στόχου για μια καλύτερη κοινωνία δεν γίνεται με αυτόματο πιλότο και με ειδήμονες πολιτικούς και παραγοντίσκους.
Σας ενημερώνω ότι είμαι υποψήφιος βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥ.ΡΙΖ.Α.).
Συμμετέχω γιατί είναι σημαντικό να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες της συμμετοχής στην πολιτική και το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Επιζητώ βαθιές αλλαγές στον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε. Μακριά από τον γιγαντισμό, τον καταναλωτισμό και τη λατρεία της ποσότητας και του εφήμερου. Να προτάξουμε το ανεπανάληπτο του περιβάλλοντος, την ποιότητα, το μη εμπορευματικό.
Ραντεβού στις κάλπες
- Για να υπερασπιστούμε το δημόσιο χώρο
- Για μια καλύτερη ποιότητα ζωής
- Για τη διασφάλιση του κοινωνικού κράτους
- Για την παραγωγική αναδιάρθρωση, την αειφόρο ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος
- Για το κοινό ευρωπαϊκό «σπίτι» των εργαζομένων και της νεολαίας
- Για μια Θεσσαλονίκη ανοικτή, βιώσιμη μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινη
- Για να ανακυκλώσουμε τα σκουπίδια του πολιτικού μας βίου
- Για να αλλάξουμε το τοπίο.
- Γιατί μπορούμε να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά.

Σας ενημερώνω φυσικά ότι το blog θα ενημερώνεται όσο περισσότερο είναι δυνατόν.
Περιμένω σχόλια και απόψεις.

Έτσι λοιπόν...

2007-08-17T15:45:00.000+03:00

Εκλογές λοιπόν στις 16 του Σεπτέμβρη. Ο πρωθυπουργός βγήκε από τον κοιτώνα του για να ανακοινώσει πρόωρες εκλογές χωρίς κανέναν εμφανή σοβαρό λόγο. Όλος ο προγραμματισμός της κυβέρνησης και της ΝΔ στηρίζεται τελικά στα τερτίπια των δημοσκοπήσεων και τα επικοινωνιακά χαρίσματα των συμβούλων (βλ. Λούλης). Ζούμε τελικά μετά τη μεταπολίτευση, στη δημοσκοπική δημοκρατία. Κι αν ο Άνεμος μιλάει για το τέλος της μεταπολίτευσης, εγώ μιλάω για την αρχή της δημοσκοπικής και επικοινωνιακής δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας όπου το κυρίαρχο ζητούμενο δεν είναι η αντιπαράθεση και η σύγκρουση ιδεών, πολιτικών (εφαρμοζόμενων ή μη), λόγου αλλά η τηλεοπτική λάμψη που εκπέμπουν τα κυρίαρχα πολιτικά πρόσωπα.

Έτσι πάει λοιπόν σε εκλογές ο Καραμανλής. Για να μην υπάρξει αντιπαράθεση στο θέμα των ομολόγων. Για να μη γίνει ουσιαστική συζήτηση για το τι είδους ανάπτυξη θέλουμε στη χώρα. Για να μείνουν οι προ εβδομάδας εξαγγελίες περί παροχών κενού νοήματος, μιας και δε θα ανοίξει η Βουλή για να γίνουν και νομοθετήματα.

Έτσι λοιπόν ο Καραμανλής και η κουστωδία του θα υποστηρίξουν την ανάγκη συνέχισης των «μεταρρυθμίσεων» (ποιών;), την ανάγκη ύπαρξης «στέρεου κοινωνικού κράτους για αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη» (λες και η τετραετία έδειξε ότι αυτός είναι ο στόχος και όχι η απορύθμιση του ασφαλιστικού και η μείωση του κοινωνικού κράτους), την αύξηση των επενδύσεων (εδώ γελάμε μιας και δε ξεχνάμε ότι οι μεγαλύτερες «επενδύσεις» που έγιναν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ήταν η αγορά της Vivartia από ένα μη παραγωγικό φορέα όπως η Marfin, καθώς και τα μεγαλεπήβολα σχέδια για γήπεδα γκολφ). Παράλληλα θα επικαλούνται συνεχώς τον ήπιο διάλογο και την αντίθεση τους απέναντι «στην υποβάθμιση του δημόσιου βίου», θεωρώντας προφανώς ότι κάθε κριτική απέναντι τους υποβαθμίζει τον προεκλογικό αγώνα. Σκοπός τους είναι η αντιπαράθεση να λάβει απλώς έναν τεχνοκρατικό χαρακτήρα, χωρίς προφανώς να μπούμε στην ουσία, χωρίς να υπάρξουν συγκρούσεις, χωρίς στην πραγματικότητα να εκφραστεί η καρδιά της δημοκρατίας.

Έτσι λοιπόν η χώρα και οι παραγωγικές τάξεις σύρονται στις διαθέσεις του Ενός (πρωθυπουργός) και των Άλλων (επικοινωνιολόγοι, μαρκετινίστες κλπ).

Άλλα φρούτα...

2007-08-02T17:24:00.000+03:00

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΒΙΟΛΑΚΙ ΜΑΣ

Περισσότερες λεπτομέρειες.

SUV και τάξεις

2007-07-30T16:48:00.000+03:00

Βλέπω τα SUV (ή 4Χ4 ή τζιπ ή off road ή όπως αλλιώς τα λένε) να αυξάνονται και να πληθύνονται στους ελληνικούς δρόμους. Μέχρι τώρα θεωρούσαμε ως τζιπ κανένα Niva, κανένα ανακατασκευασμένο στρατιωτικό από τον ΟΔΔΥ, άντε το πολύ πολύ κανένα Vitara. Αυτή τη στιγμή και τι δεν βλέπουμε. BMW, Mercedes, Wrangler, VW, Audi, μέχρι και Porsche. Θηριώδη αυτοκίνητα, άχρηστα για την ελληνική επικράτεια, χρήσιμα όμως για να τονιστεί το κοινωνικό status του κατόχου. Κάπου διάβασα ότι είμαστε η χώρα με τις περισσότερες ταξινομήσεις Porsche ανά κάτοικο σε όλη την Ευρώπη. Με την τιμή της βενζίνης κολλημένη στο 1 ευρώ, μήπως είναι πολυτέλεια να μιλούμε για όλον αυτό το στόλο των SUV; Και τέλος πάντων ποιοι είναι αυτοί που δεν τους γνωρίζουμε και έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να αγοράσουν ένα τέτοιο αυτοκίνητο αλλά και να το συντηρήσουν; Μα θα μου πείτε, κοίτα λίγο γύρω σου. Κι εγώ κοιτάζω. Και βλέπω εκτός από τα παλικάρια και τις κοπέλες που συντηρούν οικογένειες με 700 ευρώ το μήνα, να είναι γεμάτα τα σκυλάδικα. Να γίνονται επαύλεις και βίλες στο Πανόραμα, στη Χαλκιδική, στα βόρεια προάστια των Αθηνών. Βλέπω τα νέα παιδιά να έχουν ως πρότυπο τα καλοβαλμένα πρόσωπα της τηλεόρασης. Και αναφέρομαι στα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν σε κάποιο ανώτατο ίδρυμα αλλά μπαίνουν (ή προσπαθούν να μπουν) από πολύ νωρίς στην αγορά εργασίας. Απλώς ως ανειδίκευτοι εργάτες, να παίρνουν ένα μεροκάματο της συμφοράς και ταυτόχρονα να προσπαθούν να κάνουν τη ζωή που τους δείχνουν τα κανάλια. Βλέπω δηλαδή, να υπάρχει μια σαφώς οριοθετημένη γραμμή, ταξικής πλέον αναφοράς. Εάν κάποτε υποστηρίζαμε ότι στις νέες κοινωνίες που διαμορφώνονται από τη τεχνολογική ανάπτυξη, οι τάξεις σταματούνε να έχουν υπόσταση και αναφορά στην κοινωνία, είναι τώρα πλέον γεγονός ότι αυτό δεν ισχύει. Υπάρχουν οι τάξεις αλλά έχουν αλλάξει. Έχουν αλλάξει τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στα κοινωνικά δρώμενα, έχουν αλλάξει οι όροι δημιουργίας τους. Στην ουσία τους όμως παραμένουν ίδιες. Μπορεί να μην είναι τόσο άμεση η σχέση τους με τα μέσα παραγωγής, αλλά έχουν άμεση σχέση με τον πλούτο, την παραγωγή του και την κατοχή του.

Από την άλλη αναρωτιέμαι: αφού κυκλοφορούν τόσα πολλά ακριβά αυτοκίνητα μήπως οι έχοντες και κατέχοντες είναι περισσότεροι από τους λιμοκτονούντες; Μήπως τελικά είμαστε ένα πλούσιο κράτος και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Μήπως τελικά ο καπιταλισμός του 21^ου αιώνα είναι ο παράδεισος; Αλήθεια, τότε γιατί εγώ δεν μπορώ να πάρω ένα τζιπ; Έστω και χωρίς ρόδες ρε παιδιά!!

Σε ρυθμούς down-tempo

2007-07-16T11:15:00.000+03:00

Αυτά τα δύο χρόνια περίπου που συντηρώ αυτόν τον διαδικτυακό χώρο μου προσφέρανε γνώσεις, συγκινήσεις, φίλους. Πάνω απ’ όλα όμως ως ιστολόγιο μου προσέφερε την δυνατότητα να εκφράσω απόψεις και να τις δημοσιοποιήσω. Προφανώς και ο σκοπός της γραφής, τουλάχιστον από τη μεριά μου, δεν ήταν και δεν είναι δημοσιογραφικός. Όπως και δεν έχω απώτερο σκοπό να αυξήσω την επισκεψιμότητα αυτού του blog. Το να αυξήσεις την επισκεψιμότητα είναι γνωστό ότι χρειάζεται να έχεις πρώτα απ’ όλα χρόνο, αλλά το πιο σημαντικό είναι να έχεις κάτι να πεις, κάτι που θα αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές του αναγνώστη. Δεν συντηρώ αυτό το blog για να εκδώσω βιβλίο ή για να γίνω δημοσιογράφος. Δεν συμμετέχω στην κοινότητα των blogger γιατί είναι μόδα. Δεν ακολουθώ άλλωστε ούτε καν τους κανόνες για ένα δημοφιλές blog.

Η ανάγκη να εκφράσω θέσεις, σκέψεις και απόψεις γύρω από τα τεκταινόμενα -κοινωνικά αλλά και προσωπικά- με οδηγεί στο να είμαι παρών. Είναι προφανές θαρρώ ότι η συχνότητα αναρτήσεων των ποστ οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ακόμη κι αν έχω άποψη για πολλά πράγματα, δεν χρειάζεται να εκφράζομαι επί παντός επιστητού. Αντίθετα βρίσκω πολύ καλά κείμενα σε άλλους blogger που μπορούν να εκφράσουν καλύτερα τις όποιες αγωνίες. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα υποστήριζα ότι υπάρχουν κείμενα που «ζηλεύω», με την έννοια της ευρύτητας και της δομικής πληρότητας που έχουν. Ταυτόχρονα δε, με τέτοιου είδους κείμενα ανεβαίνει και ο προσωπικός πήχυς. Στην πραγματικότητα όμως αυτό είναι μια οφθαλμαπάτη, μια εικονική πραγματικότητα. Και για να είμαι σαφής, δεν ανήκω σ’ αυτούς που γράφουν με ρυθμό up tempo. Γι’ αυτό φίλοι μου θα υποστείτε την καθυστέρησή μου, αλλά και το «μη περιοδικό» των post.

Που βασίζεις την ευτυχία;

2007-06-19T16:37:00.000+03:00

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα αυτοκίνητα, στα κινητά και την ψευτογκλαμουριά ή στις πλάτες του μπαμπά;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στην πλαστή την ομορφιά, στα κρυφά ενδύματα ή στα ακριβά κοσμήματα;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα πολυκαταστήματα της Γλυφάδας ή στη νίκη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στο νόμιμο αλκοόλ, στην αφθονία ναρκωτικών, στο εμπόριο γυναικών;

Που βασίζεις την ευτυχία λοιπόν;

Στους αριθμούς που γυρνάνε σε κάποια κληρωτίδα ή σε κάποια κλειτορίδα;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα όσα είδα και σιχάθηκα, τα ιδεολογικά τους κόπρανα ποτέ μου δεν ασπάστηκα

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στις συμβουλές που δίνονται από μηνιαία περιοδικά για θέματα καταναλωτικά;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα πτυχία που σκίζεις προκειμένου να βγεις στο γυαλί γιατί το θεωρείς επιτυχία;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στη μοιχεία, το τζόγο, τη ρουλέτα, τα μαντεία ή μήπως στην ειδωλολατρία;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στον παπά από την ενορία ή στην ορθοδοξία; Καλά περίμενε τη Δευτέρα Παρουσία.

Που βασίζεις την ευτυχία;

Σε μία καλή βίζιτα ή στην αξιοπρέπεια σου που μένει στα αζήτητα;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Όπου τη βασίζουν και οι άλλοι; Είσαι απ’ αυτούς που ακολουθούν ότι το χαζοκούτι τους προβάλλει;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στην καρδιά σου τη μεγάλη, που περιμένεις να ‘ρθουν καλύτερες μέρες αγάλι αγάλι;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στο χάλι που ονομάζουν εκσυγχρονισμό ενώ πρόκειται για πνευματικό απαγχονισμό;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Θέλω απλά να μου δώσεις τον ορισμό. Βάζω στοίχημα ότι μεταφράζεται σε ευρώ.

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στην αστραφτερή πολυτέλεια ή στα σκατοτσιφτετέλια;

Που βασίζεις την ευτυχία;

Σε γιορτές και επετείους και ψάχνεις για γλέντι λόγους αστείους

Που βασίζεις την ευτυχία;

Στα πολλά σου τα λεφτά, τη γκόμενα σου τη ξανθιά ή στα καλά αφεντικά;

Τελικά που βασίζεις την ευτυχία;

Μίζερε Έλληνα, νικοτινομανή, καφεϊνομανή, αλκοολούχο καταναλωτή, θύμα του καπιταλισμού, των τραπεζών και των θρησκειών, θύμα του κατακτητή υλισμού που είναι σε κάθε νου με ρόλο αρχηγού.

Που βασίζεις την ευτυχία;

Σε όσα συναντάω παντού;

Τι ονομάζεις ευτυχία; Θέλω ακριβή έννοια του ορισμού. Σίγουρα υπάρχει ευτυχία σ’ αυτό που ονομάζεις ευτυχία;

Ναι, ναι σίγουρα!!

Ευτυχισμένε μαλάκα

Αγόρασες όλα τα ηλεκτρικά είδη από ένα πολυκατάστημα, ένα ακριβό αμάξι με δόσεις που θα χρωστάς για πάντα στην τράπεζα.

Ευτυχισμένε μαλάκα…

Που βασίζεις την ευτυχία;

Ανάφλεξη - Παραγωγή: Σκηνοθέτης, Στίχοι/Ερμηνεία: Ε.Άγιος

Το παραπάνω hip-hop κομμάτι υπάρχει στη συλλογή που κυκλοφορεί μαζί με το περιοδικό Sonik.

Λέει τόσα πολλά...

Φύγε τώρα!!!

2007-06-18T18:26:00.000+03:00

Ε όχι!!! Δεν πάει άλλο!!! Επικίνδυνος, τυχοδιώκτης, συκοφάντης, εμπρηστής της κοινωνίας, δημαγωγός. Τι άλλο θα του σέρνουν κι αυτός θα μένει απαθής και άπρακτος; Τι άλλο μπορούν να κάνουν οι υφιστάμενοι του κι αυτός να το παίζει ψύχραιμος στις κάμερες; Που είναι η αξιοπρέπεια; Που είναι η τσίπα του Έλληνα; Και άντε αυτός. Οι υπόλοιποι υπουργοί που γίνονται έρμαιο των διαθέσεων του; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός; Που είναι; Που ταξιδεύει ο λογισμός τους; Γιατί αφήνουν να ξεφτιλίζονται;

Αφήστε τα παραμύθια περί πολιτικής βούλησης. Η πολιτική δεν είναι διαθέσεις είναι πρωτίστως πράξεις . Και οι δικές σας πράξεις μας οδηγούν στα ξεπερασμένα - φανταζόμασταν - μαύρα χρόνια.

Έργα και ημέρες.

Placebo live

2007-06-14T07:57:00.000+03:00

Οκ! Ο χώρος ήταν μάπα. Αποπνικτικός από την κάπνα, υγρός από τον ιδρώτα, διπλός και τριπλός πολλές φορές από τη σχεδόν κακή ακουστική - παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, πρέπει να ομολογήσω των ηχοληπτών - μικρή έξοδος για σχεδόν 5000 ανθρώπους. Περιττό δε να πω ότι για να πάρεις μια μπύρα ή θα πλακωνόσουν ή στην καλύτερη περίπτωση θα έχανες το live. Όλα αυτά ήταν γεγονός. Γεγονός ήταν όμως ότι οι Placebo ήταν εξαιρετικοί. Δεμένοι, γεμάτοι, απεγκλωβισμένοι από τα ταμπού της επιβεβαίωσης, φτύσανε με ορμή σχεδόν όλο το Meds και τον ήχο τους στα ταλαιπωρημένα από τα σαβουροτράγουδα της Πάνια αυτιά μας. Η φωνή του Molko ίδια και απαράλλαχτη. Το light show επαγγελματικό μακριά από ερασιτεχνισμούς της συμφοράς. Ωφέλιμος χρόνος ακοής περί τα 100 λεπτά. Όχι κι άσχημα.

Συμπέρασμα: Οι Placebo σεβάστηκαν το κοινό και τον εαυτό τους. Οι διοργανωτές σεβάστηκαν μόνο την τσέπη τους.

Ελληνικό...

2007-06-07T17:50:00.000+03:00

Οι πολιτικές πράξεις οδηγούν σε σημαντικά γεγονότα ή τα γεγονότα αναγκάζουν τους πολιτικούς να πράττουν; Αυτό το ερώτημα γεννήθηκε στο μυαλό μου με αφορμή την απεργία πείνας του Δημάρχου Ελληνικού Χρ. Γκορτζίδη. Είναι γνωστή στο πανελλήνιο η προσπάθεια του Δημάρχου για ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στις ακτές της Αττικής. Το είχε υποσχεθεί, απ’ όσο γνωρίζω, προεκλογικά και με τις πράξεις του δείχνει να το παλεύει μέχρι κεραίας. Ταυτόχρονα με αυτή τη μεγάλη κινητοποίηση στην Αθήνα, εδώ στη Θεσσαλονίκη ο δήμος Εχεδώρου στέλνει λυματολάσπη συσκευασμένη σε κονσέρβες στον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ (που περισσότερο ΧΩΔΕ είναι παρά ΠΕ) για να τονίσει την υπολειτουργία του βιολογικού της Θεσσαλονίκης. Δεν μπορώ επίσης να μην αναφέρω και την παρέλαση των βαρελιών των τοξικών από το εργοστάσιο της ΔΙΑΝΑ στο κέντρο της πόλης με πρωτοβουλία της Greenpeace και του Δήμου Σταυρούπολης πριν από μερικά χρόνια.

Όλα αυτά δημιούργησαν και δημιουργούν εξελίξεις. Πέρα όμως από τις αποχρώσεις του καθενός, σε όλα αυτά υπάρχει μια κοινή συνισταμένη. Ότι όταν η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν ρέπει σε φθηνούς εντυπωσιασμούς, αλλά τολμά να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά, όταν δεν είναι σε ένα συνεχές αλισβερίσι με το πρόσχημα του συμβιβασμού με την κεντρική εξουσία αλλά κάνει τις ρήξεις της χωρίς να σκεφτεί πολιτικά κόστη, όταν ακόμη σταματά να καπελώνεται από κομματικούς μηχανισμούς αλλά αφουγκράζεται τον παλμό των πολιτών τότε μπορεί να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για πραγματική συμμετοχή, για επίλυση των προβλημάτων προς όφελος των πολλών.

Αποδεικνύεται ότι αυτό που κάποτε ήταν ουτοπία και «ψευτοεπαναστατισμός» μπορεί πλέον να είναι πραγματικότητα και ρεαλιστικό. Να που η ουτοπία δεν είναι μακριά αρκεί να έχεις ουτοπικές διαθέσεις και ρεαλιστικές πρακτικές. Όσο αφορά τους πολιτικούς της κεντρικής πολιτικής σκηνής ας ασχολούνται με τις δημοσκοπήσεις και την ωραιοποίηση της εικόνας τους. Τα προβλήματα είναι αλλού, η ίδια η κοινωνία είναι αλλού.

Για την Αμαλία

2007-06-01T11:52:00.000+03:00

Σήμερα ακολουθώ την πρωτοβουλία πολλών άλλων blogger. Συνεισφέρω με ότι μπορώ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η μη πληρότητα μιας πρότασης

2007-05-25T18:08:00.000+03:00

Το 1936 ο μεγάλος Αυστριακός μαθηματικός Κουρτ Γκέντελ πρότεινε και απέδειξε το Θεώρημα της μη πληρότητας. Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του 20ου αιώνα, μαζί με τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν και την αρχή της απροσδιοριστίας του Χάισενμπεργκ, κατέρριψε την οποιαδήποτε φορμαλιστική απόπειρα για την δημιουργία ντετερμινισμών είτε στο πεδίο των μαθηματικών, είτε σε κοινωνικό επίπεδο. Σχηματικά το πιο πάνω θεώρημα έλεγε ότι σε ένα τυπικό και συνεπές σύστημα υπάρχουν προτάσεις που μπορεί να είναι αληθείς αλλά πιθανόν να μην είναι αποδείξιμες.

Μεταφέροντας το θεώρημα στην πολιτική όπου εδώ και χρόνια έχει αποδειχτεί ότι δεν υπάρχουν ντετερμινισμοί, απορρίπτοντας πλήρως την με αυτόματο πιλότο δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας (από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό και κατόπιν στον κομουνισμό), μπορούμε να σχολιάσουμε, πάντα με την όποια αβεβαιότητα γεννάται από τις πολλές παραμέτρους, ένα σύνθημα που προτείνεται από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους.

"Με την ενωτική αριστερά για την ανατροπή του δικομματισμού".

Καταρχήν θα πρέπει να δείξουμε ότι πιθανόν είναι μια αληθής πρόταση. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η ευρωπαϊκή πολιτική συγκυρία δεν ευνοεί τη δημιουργία ενός τρίτου πόλου στα αριστερά του πολιτικού φάσματος ο οποίος θα έχει και την όποια δυναμική για την κατάκτηση της εξουσίας. Αυτό συμβαίνει και γιατί τα συμπεράσματα από την κατάρρευση του υπαρκτού δεν έχουν πλήρως αποκωδικοποιηθεί, αλλά και γιατί η τάση της εποχής, δυστυχώς, είναι η αμερικανοποίηση της πολιτικής σκηνής. Δηλαδή η δημιουργία και η αντιπαλότητα δύο μεγάλων πολιτικών ρευμάτων, τα οποία μετεξελίσσονται σε κόμματα-ομπρέλα, κάτω από τα οποία βρίσκουν στέγη οι διάφορες ιδεολογικές εκφράσεις. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν στην Ιταλία και την Βρετανία. Σ’ αυτήν όμως την τάση υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις. Υπάρχει η άποψη της ιδεολογικής καθαρότητας όπου κατά κύριο λόγο γίνεται δίκη προθέσεων παρά πράξεων. Δεν χωράνε δηλαδή διαφορετικές απόψεις στην γραμμή του κόμματος, η οποία αποφασίζεται από ένα κονκλάβιο υπεράνω της έκφρασης γνώμης των μελών ή των φίλων. Άλλωστε δεν είναι παράλογο η άποψη της πλειοψηφίας ενός κόμματος να είναι μειοψηφία στην κοινωνία. Υπάρχει η άποψη μιας διευρυμένης κοινωνικής και πολιτικής συνεργασίας που μπορεί να περιλάβει το κρίσιμο εκείνο μέγεθος των ενεργών πολιτών, όπου μέσα από μια διαφορετική οπτική γωνία, μπορεί να δώσει στην αριστερά μια πολύ σημαντική κοινωνική πλειοψηφία και να καταγραφεί ως μια προσπάθεια ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμόνευσης.

Στην πράξη όσοι μιλούνε για την ενωτική αριστερά αναφέρονται στη συνένωση ή στη συμπόρευση πολλών αριστερών ομάδων οι οποίες χαρακτηρίζονται πολιτικά από διάφορους ηγέτες-διανοούμενους χωρίς αντίκρισμα και απήχηση στην κοινωνία. Θα λέγαμε ότι είναι θεμιτό να προτείνουμε την κοινή δράση της αριστεράς. Με ποιον όμως στόχο; Αν ο στόχος είναι η ανατροπή του δικομματισμού τότε αναμφίβολα θα υποστηρίζαμε ότι η συγκεκριμένη μεθοδολογία κάνει την πρόταση μη αποδείξιμη. Όταν μια πρόταση είναι μη αποδείξιμη με μια συγκεκριμένη μεθοδολογία, αλλά είναι αληθής, τότε αλλάζουμε μέθοδο. Αν όμως ο στόχος είναι η πολιτική και κοινωνική ηγεμονία τότε πρέπει να επαναφέρουμε τη συζήτηση για τον ορισμό της «ενωτικής αριστεράς». Κι αυτό είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα.

Ποδόσφαιρο και μάχη

2007-05-11T12:02:00.000+03:00

Τελικός Champions League λοιπόν στην Αθήνα, και θα μου επιτρέψετε να μεταφέρω μερικές σκέψεις για τον βασιλιά των ομαδικών αθλημάτων. Υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει διάκριση μεταξύ ποδοσφαίρου και πολιτικής. Κι όμως από την εποχή του Ψυχρού πολέμου και μετά είναι ηλίου φαεινότερο ότι το ποδόσφαιρο χρησιμοποιήθηκε αλλά και χρησιμοποίησε πολιτικές και κοινωνικές συγκυρίες. Πολιτικοί που βγαίνουν στα μπαλκόνια και ζητωκραυγάζουν για τις επιτυχίες ομάδων, αθλητές που εκμεταλλεύονται την προσωπική τους δόξα για να αρπάξουν πολιτικές θέσεις και πρωτεία, ανελεύθερα καθεστώτα που προτάσσουν την επιτυχία των εθνικών χρωμάτων ως ανωτερότητα του οικονομικού συστήματος ή και της φυλής. Όλα αυτά είναι δεδομένο ότι τα ξέρετε και ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα έχετε συζητήσει με τους φίλους σας ή τα έχετε σκεφτεί ή τα έχετε διαβάσει. Αναγνωρίζεται γενικώς άλλωστε ότι η παγκοσμιοποίηση διαπλέκει ακόμη περισσότερο την πολιτική με το ποδόσφαιρο.

Οι πρώτες ρίζες του ποδοσφαίρου ανευρίσκονται στον 13ο αιώνα όπου υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες στην Βρετανία για ένα έθιμο που σχετίζεται με τις Απόκριες και έχει να κάνει με την προσπάθεια δυο χωριών, που απέχουν μεταξύ τους περίπου τρία μίλια, να σκοράρουν στην αντίπαλη εστία. Συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι με αποτέλεσμα ένα τέλειο παγανιστικό παιχνίδι. Δεν θα πρέπει βέβαια να αγνοούμε και το ελληνικό παιχνίδι επίσκυρο και το ρωμαϊκό harpastum. Με τα χρόνια τέθηκαν κανόνες και το ποδόσφαιρο άρχισε να γίνεται πρόκληση για τους άρχοντες. Με άλλον πιο εύσχημο τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε ότι έφτανε στο να δοκιμάζει τα όρια κοινωνικού ελέγχου των τοπικών και εθνικών κυβερνήσεων. Έτσι οι Εδουάρδοι Β' και Γ' απαγορεύουν το παιχνίδι, καθώς και το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Στην πράξη το ποδόσφαιρο γεννήθηκε ως αστική αναταραχή, ως αψήφηση του νόμου. Έτσι πολλές φορές με αφορμή αγώνα ποδοσφαίρου δημιουργούταν κοινωνικές αναταραχές με συγκεκριμένα αιτήματα. Στην καρδιά της σύγκρουσης βρισκόταν η διαφορά του εθίμου από το νόμο και η προσπάθεια της εξουσίας να αντικαταστήσει το πρώτο με το δεύτερο. Ο Τζων Στιούαρτ Μιλ υπερασπίστηκε το έθιμο: "Το έθιμο είναι ο ισχυρότερος προστάτης των ασθενών απέναντι στους δυνατούς". Σιγά σιγά οι εθιμικοί κανόνες γίνανε γραπτοί και το ποδόσφαιρο απορροφήθηκε από τις άρχουσες τάξεις. Οι πληβείοι μετατράπηκαν από συμμέτοχοι σε παθητικούς θεατές με αποτέλεσμα την παρακμή της προηγούμενης εποχής και τη έναρξη μιας νέας. Το τοπικό μετατράπηκε σε συλλογικό ή εθνικό. Το πείσμα και σκληρότητα των τοπικών αγώνων μετασχηματίστηκαν σε συναισθηματικό δέσιμο με συλλόγους και εθνικά κράτη.

Πως συνδέεται την σήμερον εποχή το ποδόσφαιρο με την διεθνή πολιτική κατάσταση; Ας πάρουμε για αρχή το περίφημο αμερικάνικο ποδόσφαιρο. Έχει συγκρούσεις, ταχύτητα, δύναμη και αποτελέσματα σε κάθε παιχνίδι. Όλες οι αμερικάνικες έννοιες ενσωματώνονται στη λογική ενός παιχνιδιού: πειθαρχία, ομαδική δουλειά, θάρρος για να αντεπεξέλθουν στα εχθρικά πυρά. Το αμερικάνικο ποδόσφαιρο στηρίζεται στην τακτική του ελιγμού και της συγκέντρωσης δυνάμεων με απώτερο στόχο την διείσδυση στις γραμμές του εχθρού. Απαιτώνται συνδυασμένες επιθέσεις με παίκτες που μπορούν να συνεισφέρουν με την ταχύτητά τους, τη δύναμή τους, τον αιφνιδιασμό αλλά και την τεχνολογία. Ο χώρος είναι πολύ σημαντικός και υπάρχει έντονη βία με αυστηρούς κανόνες. Τα παιχνίδια αρχίζουν με στοίχιση και τελειώνουν σχετικά γρήγορα. Αναλογιστείτε τώρα τον αμερικάνικο στρατό και προσπαθήστε να βρείτε αναλογίες. Είναι προφανώς κάτι περισσότερο από έκδηλες.

Αντίθετα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο χαρακτηρίζεται από τη συνεχή κίνηση, τις λίγες αλλαγές αθλητών, το χαμηλό σκορ. Οι παίκτες εκμεταλλεύονται το χώρο, χωρίς ο χώρος να έχει ιδιαίτερη σημασία αφού το παιχνίδι ρέει συνεχώς, ψάχνουν τον αιφνιδιασμό και όχι την τακτική της δύναμης και της κυριαρχίας, αυτοσχεδιάζουν χωρίς να έχουν συνεχόμενη βοήθεια από το προπονητικό τημ. Ενώ το αμερικάνικο ποδόσφαιρο στηρίζεται στην πειθαρχία, την ομαδική δουλειά και το θάρρος, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο μεγιστοποιεί πρακτικές όπως η διάσπαση, η παρεμπόδιση και απόσπαση της προσοχής. Γίνεται έτσι πιο ντελικάτο και πιο εστέτ σε σχέση με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο τρόπος ανάπτυξης των δύο παιχνιδιών αντικατοπτρίζεται και στις πολεμικές τακτικές που έχουν να αντιμετωπίσουν πιθανοί εμπόλεμοι. Το αμερικανικό ποδόσφαιρο προσιδιάζει την αμερικάνικη στρατιωτική μηχανή όπου η προσπάθεια της είναι με τη δύναμη και τον όγκο να επιβληθεί στον εχθρό. Αντίθετα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο θυμίζει τόσο πολύ αντάρτικες τακτικές, γιατί απαιτεί αυτοσχεδιασμό παρά λεπτομερή σχεδιασμό, απαιτεί αιφνιδιασμό με αποτέλεσμα ακόμη και ομάδες με αριθμητική υπεροχή να ηττηθούν.

Ας κάτσουμε λοιπόν αναπαυτικά στον καναπέ μας και ας απολαύσουμε τους ευρωπαίους αντάρτες, έστω και χωρίς τον Τσε. Θα ξέρουμε ότι με μία διαφορετική προσέγγιση κάνουμε και τη δική μας αντίσταση στην αμερικανική κουλτούρα.

Ακροδεξιά και αντικαπιταλισμός

2007-05-08T13:42:00.000+03:00

Στη δεκαετία του '90 η σοσιαλδημοκρατία έκανε τους συμβιβασμούς της για χάρη ενός "ρεφορμιστικού" νεοφιλελευθερισμού.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κατάκτηση της εξουσίας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ταυτόχρονα, αυτή η "μετατόπιση" δημιούργησε ένα μεγάλο κενό εκπροσώπησης κοινωνικών στρωμάτων, κυρίως του κόσμου της εργασίας. Σε τέτοιες καταστάσεις ο Γκράμσι έλεγε ότι "η άμεση κατάσταση γίνεται επισφαλής, καθώς το πεδίο μένει ελεύθερο για όλες τις βίαιες λύσεις, για τη δράση σκοτεινών δυνάμεων, που τις αντιπροσωπεύουν οι χαρισματικοί άνδρες, οι άνδρες που έχουν έρθει να εκπληρώσουν μια αποστολή".
Έτσι βρήκε χώρο η λαϊκιστική δεξιά και ακροδεξιά για να σημειώσει εκλογικές επιτυχίες. Φυσικά όχι προβάλλοντας το πρόγραμμα της δεκαετίας του '80, αλλά υιοθετώντας αριστερή ορολογία και αντικαπιταλιστικούς αφορισμούς. Με αντιφατικά προγράμματα και θεωρίες υποδύονται τους συνήγορους των "χαμένων" της παγκοσμιοποίησης, προτάσσοντας την κριτική στον νεοφιλελευθερισμό. Παραδείγματος χάρη η ιταλική Λίγκα του Βορρά απορρίπτει την αντικατάσταση των κρατικών ρυθμίσεων από τους μηχανισμούς της αγοράς. Σκοπός όμως δεν είναι η ύπαρξη ενός κοινωνικού κράτους, αλλά η σφυρηλάτηση της ενότητας του πολιτισμού με μια συγκεκριμένη εθνότητα ώστε να αποφευχθεί η αλλοτρίωση.
Θεμέλιος λίθος είναι ο λαϊκιστικός εθνικισμός ο οποίος στηρίζεται στην εξής λογική: Η αυτοδιάθεση του λαού υποσκάπτεται από ξένες επιρροές (ιμπεριαλισμός) που υπάρχουν σε κοινωνικο-οικονομικό αλλά και σε πολιτιστικό επίπεδο. Οπότε εχθροί ανακηρύσονται οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και οι υπερεθνικοί οργανισμοί (ΕΕ, ΝΑΤΟ), καθώς και οι αλλοδαποί κάτοικοι. Η μάχη, δηλαδή, είναι ενάντια στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και των πολυεθνικών. Η πολιτισμική ποικιλομορφία θεωρείται ολέθρια για το λαό. Το ίδιο και η παρουσία ξένων. Έτσι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και η παρουσία των προσφύγων μεταφράζονται στις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Η ρατσιστική βία τότε μετατρέπεται σε πολιτική ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Το NPD στην Γερμανία στηρίζει την εκστρατεία του στο σύνθημα "Ναι στο μέλλον, όχι στην παγκοσμιοποίηση", και έχει χαρακτηριστικά "αντικαπιταλιστικά και αντιπαγκοσμιοποιητικά". Διατυπώνουν τη λύση μιας "εφικτής εναλλακτικής αντιπρότασης στο υπάρχον σύστημα" με έναν "ευρασιατικό συνασπισμό λαών".
Όλη αυτή η φρασεολογία οδήγησε, και οδηγεί ακόμη, πολλά κοινωνικά στρώματα, κυρίως τα χαμηλότερα οικονομικά, να ταυτίζουν την αδηφαγία του παγκόσμιου κεφαλαίου με την ύπαρξη των αλλοδαπών σε κάθε κοινωνία, και κατ' επέκταση να παρουσιάζονται ξενοφοβικά φαινόμενα και ρατσιστικές αντιλήψεις.
Όλα αυτά μπορούμε να τα συνδυάσουμε με την ελληνική πραγματικότητα και να αποκομίσουμε σημαντικά συμπεράσματα για την άνοδο επικίνδυνων αντικοινωνικών ομάδων και κομμάτων.

Ανθολόγιο Τιμής

2007-05-01T05:00:00.000+03:00

Γιάννης Ρίτσος - Επιτάφιος (απόσπασμα)

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες, κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες, και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου, το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή, γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού, δεν φτάνουν τα χαλίκια

Και μου 'λεγες πως όλ' αυτά, τα ωραία θα ειν' δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε, το φέγγος κι η φωτιά μας

Ο υποσταθμός απειλεί τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας

2007-04-16T15:42:00.000+03:00

Επί της οδού Λαγκαδά, δίπλα ακριβώς από το στρατόπεδο Παύλου Μελά, υπάρχει εδώ και χρόνια ένα μπλοκ πολυκατοικιών και καταστημάτων. Άνθρωποι που με προσπάθεια μιας ζωής μπορέσανε και αγοράσανε ένα διαμέρισμα ώστε να βάλουν το κεφαλάκι τους κάτω από δικά τους «κεραμίδια». Καταστηματάρχες που εναγωνίως πολεμάνε την καθημερινότητα και τις δυσκολίες της αγοράς.

Σ’αυτό το μπλοκ, υπάρχει κι ένα μαύρο πανό κρεμασμένο. Μαύρο σαν τη ζωή που ζούμε ή σαν αυτή που επιφυλάσσεται στα παιδιά μας. Τα γράμματα γραμμένα με σπρέι και όχι καλλιτεχνικά και ορθολογιστικά στημένα. Το μαύρο πανό υπήρχε και πριν τις δημοτικές εκλογές. Όταν γείτονες κρεμούσανε τα δικά τους συνθήματα, υπερασπιζόμενοι τον εκλεκτό τους, το μαύρο πανό, ως αιρετικό, διατύπωνε ένα χρόνιο αίτημα των περίοικων, χωρίς να υποστηρίζει κανέναν. Απλώς ήθελε να δώσουν σημασία στην ύπαρξη του, οι περαστικοί και οι κάτοικοι.

Η αγωνιστικότητα πολλών κάμφθηκε με το χρόνο. Είδαν κι απόειδαν ότι με το κράτος και το μονοπώλιο της ΔΕΗ δεν μπορεί κανείς να τα βγάλει πέρα. Κι ας είχαν μαζέψει μερικοί στοιχεία που δείχνουν την επικινδυνότητα του υποσταθμού. Κι ας είχαν βγάλει φωτογραφίες με την εξέλιξη του έργου. Κι ας φοβήθηκε η ΔΕΗ και έβαλε ιδιωτική security να φυλάει το χώρο, μήπως κι έρθουν οι σύγχρονοι σαμποτέρ οικογενειάρχες και παιδιά.

Όλον αυτό τον καιρό η ΔΕΗ δούλευε στο εργοτάξιο. Ταμπέλα που να λέει τι σόι έργο είναι αυτό δεν είδανε ποτέ. Σαν να μην υφίσταται πουθενά. Φοβούνται, τρέμουν, απαξιούν; Δεν γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι το μαύρο πανό θα μείνει εκεί, να συντροφεύει εφιάλτες και να προμηνύει θύελλες.

ΥΓ. Στον Παρθένη και σε μερικούς ρομαντικούς που ακόμη επιμένουν.

Το πλοίο της ανυπαρξίας

2007-04-12T17:44:00.000+03:00

Το ατύχημα του κρουαζιερόπλοιου Sea Diamond στη Σαντορίνη και η βύθισή του δημιουργεί τόσα πολλά ερωτηματικά, που στην πραγματικότητα θα μείνουν αναπάντητα κάτω από το βάρος του –πιο πιθανού σεναρίου- πνιγμού δύο ανθρώπων. Πέρα από το δυσβάσταχτο ανθρώπινο κόστος καταρρέει και ο μύθος περί ασφαλών περιηγήσεων με κρουαζιερόπλοιο. Η κατάρρευση δε, έγινε με τον πιο παταγώδη τρόπο, μέσα στα νερά της Καλντέρας. Το υπέροχο, αλλά τόσο τρομακτικό τοπίο, έδεσε με το φόβο των τουριστών και με την ανυπαρξία μηχανισμού αντιμετώπισης τέτοιων περιστατικών. Σε μια χώρα όπου οι κρατούντες υπερηφανεύονται για το θαλάσσιο στόλο και την πολυθρύλητη μεν, αμφισβητούμενη δε, επάρκεια ασφαλιστικών δικλείδων, έρχεται το ναυάγιο να βάλει ταφόπλακα στα υπέροχα αλλά στομφώδη λόγια. Η πραγματικότητα είναι η εξής: ακραίος ανταγωνισμός των εταιριών, χαριστικές ρυθμίσεις, ανυπαρξία δυνατότητας υποδοχής και ασφάλειας των λιμανιών.

Είναι αναγκαίο παρά ποτέ να εξεταστούν σοβαρά οι δυνατότητες υποδοχής των λιμανιών για τέτοια κρουαζιερόπλοια, να δοθεί ο απαραίτητος τεχνολογικός εξοπλισμός σε όλα τα λιμεναρχεία, να υπάρξουν έλεγχοι ως προς την προσέγγιση των πλοίων στις αποβάθρες.

Είναι περιττό να πούμε ότι η περιβαλλοντική βόμβα που βρίσκεται στα βάθη της Καλντέρας απειλεί με αφανισμό το οικοσύστημα της Σαντορίνης. Απειλεί με αφανισμό τον τουρισμό και την οικονομία του νησιού. Γιατί ένας τουρίστας μπορεί να ανεχθεί όλες τις ιδιοτροπίες του οικοδεσπότη του. Αυτό που δεν θα μπορέσει ποτέ να δεχθεί είναι η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος από την αμέλεια των ιθυνόντων.

Η κυβέρνηση απλώς απειλεί με πρόστιμο την εταιρεία. Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει είναι ότι η εταιρεία έχει την άμεση ευθύνη αποκατάστασης του περιβάλλοντος όπως ήταν πριν το ατύχημα. Όλο το κόστος, σύμφωνα με τις σύγχρονες περιβαλλοντικές πρακτικές, πρέπει να το επωμιστεί η ίδια.

Τίθεται πλέον επί τάπητος το ζήτημα που έθεσαν πολλές περιβαλλοντικές οργανώσεις, αλλά και πολιτικοί φορείς , που έχει σχέση με τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Η διέλευση τανκερς θα αυξηθεί. Ο κίνδυνος θα μεγιστοποιηθεί. Δεν είναι δυνατόν να οραματιζόμαστε τη μελλοντική Ελλάδα κάτω από πετρελαιοκηλίδες και τόνους μαζούτ. Είναι επιτακτική η επανεξέταση των εφαρμοζόμενων πολιτικών.

Ανθολόγιο 9

2007-04-10T20:04:00.000+03:00

W.B. Yeats - Οι τέσσερις ηλικίες του ανθρώπου

Με το κορμί του άρχισε τον αγώνα
Και κέρδισε το σώμα. Όρθιος περπατά.

Ύστερα αγωνίστηκε με την καρδιά
Χάθηκαν ηρεμία και αθωότητα.

Με το μυαλό κατόπιν πάλεψε
Άφησε πίσω την περήφανη καρδιά του

Τώρα με το Θεό ανοίγει πόλεμο
Μόλις σημάνουνε μεσάνυχτα ο Θεός νικάει.